To blog or not to blog

Een gezond post-run ontbijtje met aardbeien na een nuchtere ochtendloop. Lekker vroeg om de hitte op haar snelheid te pakken en proberen voor te blijven. Hoewel, om 8u droop het zweet al van mijn lijf.

Waarschijnlijk is dit de laatste blogpost maar ik sluit niets uit. Mijn buikgevoel zegt dat het bloggen over lopen, mountainbike en kajak voorbij is.

Iets kalmere weken zijn nochtans aangebroken. Het academiejaar is onderbroken door verlof en ik heb mijn postgraduaat Digital Marketing mooi gehaald. Voor SEO doeleinden hoef ik niet te bloggen en ik ambieer content noch influence marketing. Vanaf nu richt ik mijn pen exclusief professioneel op SEA, vakliteratuur marktonderzoek (reviews en materiaal ontwikkeling) en digitale marketing strategie.

Maar dus eerst nog een blogje.

Ik ben letterlijk mijn nieuw sportmaatje tegen het lijf gelopen. We lopen, mountainbiken en kajakken samen. Met twee is dat nog zoveel leuker. Deze blog eindigt met enkele beelden. De rest van het verhaal gaat niet euh digitaal. 🙂

(Dit is niet mijn nieuw sportmaatje. Dit is collega Peter met wie ik de Triatlon Door Brugge deed. Hij zwom en fietste. Ik liep.)

Hier is mijn sportmaatje:

See you on the trails!

Plogging

Als iedereen voor zijn huis veegt, is de hele straat netjes. Of zoiets. Vanmorgen had ik een uurtje tijd voor een loopje. Omdat er tegenwoordig veel te doen is rond plastic aanvallen, wou ik eens hip doen en van plogging doen. De term komt overgewaaid uit Zweden. Tijdens het lopen, raap je afval op dat je meeneemt in een vuilniszak of in een openbare vuilnisbak deponeert.

Nieuw is dat niet, ik ruim wel vaker zwerfafval op maar meestal niet tijdens het lopen. De volgende keer zal ik loophandschoentjes aantrekken want het gaat tenslotte vooral over vuiligheid in de straatgoot.

Het eerste verdwaalde boodschappentasje vond ik in mijn straat. Hup, de vuilbak in. Er volgden nog veel verpakkingen. Plastic netzakjes voor citrusvruchten, frisdrankflessen, frietbakjes en servetten. Plogging is goed voor de omgeving en je billen want je scoort een behoorlijk aantal squats zelfs in een propere stad als Brugge.

Op de Vesten vond ik niets en deed ik wat heuveltraining bij de molens. Over een kleine vier weken ga ik immers met een collega gaan trail lopen in Kluisbergen. Ik moet toch een beetje in form zijn of ik geraak niet op een deftige manier op de heuveltoppen van de Vlaamse Ardennen.

Weather forecast for May

Weather forecast for May

https://trailrunexpeditions.wordpress.com/2018/04/29/weather-forecast-for-may/
— Lees op trailrunexpeditions.wordpress.com/2018/04/29/weather-forecast-for-may/

De trail run expedities in Groenland starten binnenkort en ik zal er dagelijks over bloggen vanuit België. Hoe dit kan, lees je hier.

Als het strand roept

Als het strand je al enkele weken roept maar je geraakt er niet omdat je dan een uur transport moet incalculeren waardoor je dag een uur minder telt om te besteden dan stel je het strandlopen uit. Tot Paasmaandag bijvoorbeeld want dan is het toegestaan om zonder schuldgevoel te studeren noch te werken.

Op Pasen vroeg Peter doodleuk of ik de volgende dag een 20 kilometer wou lopen op het strand van Nieuwpoort. Naar Koksijde en terug. Ewel ja, waarom niet?, dacht ik. De oudste dochter moest ik toch al gepakt en gezakt wegbrengen op om scoutskamp te vertrekken, de helft van de tweeling was bij de grootouders, de andere helft had met een vriendin afgesproken en de oudste ging studeren. Of zoiets.

Let’s go!

Het was erg lang geleden dat ik op het strand had gelopen en ik had opgeworpen dat het traag zou moeten gebeuren anders zou ik in de helft opbranden. Maar Peter sprak over een tempo dat met het mijne overeenkwam dus ook hier was geen enkel excuus om het niet te doen.

We liepen over zand en golfbrekers en rechtdoor de plassen. Één plas had toch een verrassing in petto. Drijfzand. Ik wil niet weten wat daar allemaal inzat waardoor het aan mijn broek bleef kleven.

Gespreksonderwerpen ontbraken niet. Naast de usual stuff over kids en lopen, ging het over cliënt touch points, CRM, loyaltyprogramma’s en netwerken. Omdat we om 11u starten en ik om 7u ontbeten had, nam ik voor de zekerheid op de middag een oppeppend gelletje. Of het een beetje geholpen heeft, wie zal het zeggen, de laatste twee kilometer zat ik er toch door. Ware het niet dat Peter speciaal tot en met de laatste 100 meter meegelopen heeft terwijl hij eigenlijk al had kunnen afslaan naar hun appartement, ik was voorzeker gestopt na 18 km om de rest te wandelen.

Daarna had ik een dubbele volkoren boterham met kaas en komkommer als lunch en runners high voor de rest van de dag. Deze Katrien is weer een stapje dichter bij haar sportief doel. Duursporten blijft een work in progress.

Flashback: Trail Running Managers

Begin juli 2017 begeleidde ik voor Runcoach.be Trail Running Managers maar ik heb er nooit over geblogd en van uitstel komt afstel.
Runcoach.be maakte werk van het verslag. Het resultaat vind je in de deze blogpost van Runcoach.be himself:

de runcoach blogt

Af en toe besluipt me de drang om eens terug te blikken en vandaag is zo’n dag. Daarbij viel me op dat ik eigenlijk nooit een verslag schreef over ‘Carros de Foc’, die tocht van 55km en zo’n 9000 hoogtemeters doorheen de Pyreneeën, afgelopen zomer met Trail Running Managers. Omdat uitstel geen afstel is, vandaag dus rechtgezet!

HET DOEL?

Ons project bestond erin managers uit te nodigen om een ware uitdaging aan te gaan. Namelijk het lopen van een loodzware tocht doorheen de Pyreneeën en daarbij een voorbereidend parcours te volgen, waar leidinggeven gekoppeld werd aan de fysieke & mentale ups & downs tijdens trainingen en uitvoering van de tocht. Een confrontatie met je eigen grenzen en vooral, hoe ze te overwinnen, was het doel.

We, Katrien en ik, vertrokken met 2 straffe madammen, die zich 6 maanden lang hadden voorbereid om deze tocht tot een goed einde te brengen.

View original post 335 woorden meer

Zondag bosdag

Het is zondag, kwart voor elf en ik lig in bad. Zo heerlijk onder het geurig badschuim. Studerende kinderen in huis en straks ga ik ook aan de slag. Mijn derde examen van Google voorbereiden en afleggen over Search Advertising. Gisteren ging het studeren voor geen meter vooruit. Ik was ’s ochtends enthousiast in de Google Analytics les maar eenmaal thuis kon ik me niet meer concentreren op de leerstof van Search. Wat was Enhanced CPC ook alweer? Hoe zat het met vanity URL’s, cloaking en en en. Waarom moest ik zo nodig bovenop mijn postgraduaat Digital Marketing nog een opleiding van Google er bij nemen? Het moet maar niet zo interssant zijn doch een digitale detox dringt zich aan. Help, ik ben overprikkeld door mijn devices en screens, mechanismen en dashboards. Ondertussen heb ik Facebook tijdelijk uitgeschakeld tot ik het woensdag terug nodig heb om advertentiecampagnes in te stellen. Dat helpt.

Stress en faalangst verminderen niet met het ouder worden. Bij mij althans niet. Gelukkig heb ik mij vandaag op voorhand kunnen ontspannen door te sporten. De wekker liep af om 7u30 maar ik was al een uurtje wakker aan het wachten tot het tijd was om op te staan. Ook dat hoort waarschijnlijk bij ouder worden.

Een koffie en gezonde boterham, vijf minuten yoga van Asana Rebel, de fiets op naar het bos om 12,5 km te lopen door de bevroren modder met Joke en Annelies. De waterplassen konden we niet ontwijken en hun dunne ijslaag kraakte als een glazen ruit. Ijskoude voeten ploeterden verder en we lieten het niet aan ons hart komen. Het totale gebrek aan betrouwbaarheid van onze metrics evenmin. Validiteit nul! Hoewel we voortdurend samen liepen, benadeelde Strava mij met een meting van 11,7 km en gaf Annelies het voordeel van 12,5 km.

Parcours18mei2018

Qua tempo een verschil van 6:07 versus 5:54. Bummer. Joke grinnikte want zij meet helemaal niets en was hiermee de zorgeloze van ons drie. Ik was teleurgesteld in mijn prestatie omdat ik voelde dat ik sneller liep dan 10 km/u maar mijn meting zei iets anders en ja, dat zuigt.

Misschien kan ik ook hier een digitale inkrimping overwegen. Waarom moet ik mijn loopjes meten? Waarom moet ik sneller dan 10 km/u rennen? Kan ik nog gewoon zonder druk rennen in het bos en eenvoudig genieten dat ik kan lopen?

Waar komen plots die bedenkingen richting digitale detox vandaan? Dat is in strijd met mijn studie en professioneel leven. Sinds drie weken gebruik ik de app Moment om mijn mobiel gebruik in kaart te brengen. De statistieken zijn ontnuchterend. Gemiddeld check ik om de 19 minuten mijn mobiel. Gemiddelde tijd per dag: 5u34. De machine heeft me overgenomen. Natuurlijk voel ik me opgejaagd en ervaar ik teveel druk van alles en iedereen om me heen. Ik kan wel gaan sporten om met rust gelaten te worden maar de tijd zonder mobiele connectie, moet drastisch omhoog. Back to earth. Exit iPhone.

Dus toen ik daarnet thuiskwam van het lopen en fietsen, liet ik het bad vollopen, deed ondertussen mijn core power oefeningen en besloot dit blogje in bad te schrijven maar mijn mobiel zou daarna de rest van de dag op mijn slaapkamer blijven liggen.

Voor u ook nog een fijne zondag!