Zand ploegen en de wind trotseren

Zondag was de tijd rijp en beschikbaar om een lang gevecht met de elementen te trotseren. Water van de zee, lucht in de vorm van harde wind, aarde van zand en het vuur? Dat zat vanbinnen.

De Putters uit Oostkamp – geen bende vogelspotters noch motards – organiseerden Oostende – Duinkerke – Oostende. Op het strand. Goed voor 100 km krachttraining, zeker als je zoals ik maar één paar buitenbanden voor alle gebruik hebt. Maar dat ontdekte ik pas nadien toen iemand mij Victoria Tattoo Light banden met 1.2 druk aanraadde.

Onmiddellijk na de start reed ik al gauw voorlaatste. Ik kon nog een drietal golfbrekers mee in groep oversteken maar daarna waren ze foetsie. Een aantal renners waren dan ook echte profs zoals Cédric Defreyne die toevallig een student van mij is en niet toevallig profwielrenner bij EFC-L&R Vulsteke U23 Cycling Team. Kopwind aan 6-7 Beaufort duwde mijn gemiddelde snelheid naar 10 km/u voor de eerste 50 km.

Het zand lachte me uit en de zeewind floot me na. Ik vreesde een platte band te ontwaren maar het was mijn wiel dat permanent in het zand gezakt was waardoor de platte band gezichtsbedrog was. Heel soms hoopte ik dat hij echt plat was. Dan moest ik wel stoppen en de tram terug nemen naar Oostende. Maar ik had zo mijn redenen om mezelf te pushen naar het walhalla van zand en zout.

Ik had het mezelf gegund. Dat ik nog eens op het aantrekkelijke randje mocht balanceren van een mentaal hindernissenparcours tijdens een ultra duursport in een woeste, prachtige speeltuin die mij helemaal zou opzuigen. De volgende nacht zou Runcoach.be immers naar zijn wildernis vertrekken om te traillopen met Dixie Dansercoer. Hij Groenland, ik de Noordzee.

Ik had het mezelf beloofd. Dat sterke gevoel van door te zetten, in jezelf te blijven geloven in het diepste dal wanneer je twijfelt of je toch geen Don Quichote bent. Ik wist dat ik gewoon moest volhouden en niet flippen omdat het vloed werd, maar gewoon de Noord-Franse duinen moest induiken. Ik wist dat achteraf de roes van ongeloof, tevredenheid en trots zou komen.

De strandstrook tussen Zuydcoote en Duinkerke werd alsmaar smaller en het zand onberijdbaar. Sommige duinen hadden steile betonnen muren als een soort dijk aan het strand. Daar kon ik met mijn fiets niet op- of afklimmen. Dat ik maar gauw 50 km op de teller had, dan kon ik omkeren en de wind weer het hof maken in plaats van te verwensen.

Hoe lastig het soms was, ik genoot van de eenzaamheid op het strand en in de duinen. Het Noordzeestrand was 100 km lang van mij. Het was zondag en ik was op reis. Solo. Als een kleine ontdekkingsreiziger kwam ik terug thuis uit een andere wereld. Vuil, met rode wangen en voldoende positieve vibes om een hele week te overbruggen. Want natuurlijk droom ik ook van Groenland en Antarctica. 😉

De cirkel is rond

 

Je zei dat je vaak gaat kajakken in de baai en dat je die tochtjes nooit hebt vereeuwigd. Je had geen verhalen, foto’s of video’s gepost. Was je soms onder de auspiciën van de CIA aan het kajakken? (De Cirkel, Dave Eggers)

Ik startte de dag om half zeven met de dagelijkse ochtendroutine van was ophangen, koffie zetten en kinderen schoolklaar maken. Nog voor acht uur vertrok ik om te lopen. Zonder smartphone om het roze ochtendlicht tussen de bonte bomen te fotograferen en te delen met de wereld. Connect. Hello world mijn voeten. De vogels floten vrolijk in het Minnewaterpark en kregen mijn volle aandacht.

Wat heb je tijdens die laatste tocht gezien, Mae? Was het mooi?

De maan was bijna vol, Eamon, het water was kalm en ik had het gevoel door vloeibaar zilver te peddelen. Ik werd een tijdje gevolgd door een eenzame zeehond. (De Cirkel, Dave Eggers)

Aan de Katelijnepoort stond loopmaatje Daniel van de kajakclub te wachten. We liepen aan een mooi tempo de Vesten van Brugge. Onze sporthorloges toonden dat we netjes onder de 6 minuten per kilometer bleven zonder diep te gaan. Brugge is een kleine stad dus toen de toer een lus werd, tikten we nog geen 9 kilometer af. Mijn volle agenda stond dankzij het tempo alsnog een extra kilometer toe dus breide ik er in het Minnewaterpark nog een extra kilometer aan tot groot jolijt van de mannen van de groendienst die op een bank hun boterhammen met koffie tot zich namen.

Ok, zei Eamon, ik heb een zoon met een aangeboren afwijking. Ook al is hij een ongelofelijk levendige jongen en proberen we zijn mogelijkheden te verbeteren, hij zal altijd in een rolstoel blijven zitten. Hij kan niet lopen. Hij kan niet rennen. Hij kan niet gaan kajakken. (De Cirkel, Dave Eggers)

Onbereikbaar en geen foto’s van het loopje en dit was nog maar het begin van de donderdag. (FOMO of diefstal?) Tevreden fietste ik na een verkwikkende douche naar het werk.

Dus wat doet mijn zoon als hij toch zoiets wil ervaren? Dan kijkt hij een filmpje. Of foto’s. Hij ervaart de wereld voor een groot deel via andermans ervaringen. Waar het om gaat, Mae, is dat hij niet kan zien wat jij ziet in je kajak. Vind jij het terecht dat je hem en miljoenen anderen dit ontzegt? (De Cirkel, Dave Eggers)

Vanavond ging ik met Runcoach.be kajakken in het donker. Van het Eiland naar de Dampoort en terug. Mijn smartphone had ik bewust thuisgelaten want foto’s in het donker op het water zijn nogal zwart. Mijn sporthorloge was ik vergeten in het stopcontact van de keuken. Uitgerust met een wit licht aan de voorkant van onze reddingsvest en een rood aan de achterkant voeren we naast de Vesten. We moeten immers zichtbaar zijn voor de schepen. Twee stuks kruisten ons. Een mastodont die niet zwaar geladen was maar heel veel breedte op de waterweg innam en een gewone grote aak die wel zwaar geladen was en ferme golven genereerde waardoor we kermisgewijs tien minuten op en neer gaand konden kajakken.

Mae’s mond was kurkdroog en ze probeerde niet te laten merken hoe ze zich voelde.

Het was egoïstisch, Eamon. Op het moment dat je je vrienden of iemand als je zoon ervaringen ontzegt zoals die van mij, dan neem je in feite iets af. Je steelt iets waar ze recht op hebben. Kennis is een grondrecht. Toegankelijkheid tot alle mogelijke ervaringen behoort tot de basale grondrechten van de mens. (De Cirkel, Dave Eggers)

Misschien geloof je het niet want ik heb noch foto’s om te delen noch registratie op Strava maar wie zal het worst wezen? Wij prezen onszelf gelukkig met deze 6 km watersport.

#sportersbelevenmeer

Mick Jagger zingt een liedje dat regelmatig door mijn hoofd spookt. You can’t always have what you want. Je kan dat in meerdere opzichten beschouwen. Kiezen is verliezen of ook: soms wil je iets kiezen dat niet lukt. Soms sla je de bal mis. Dat moet je leren aanvaarden. Tenzij je opnieuw probeert om toch te slagen in je opzet.

Hierover zal ik het deze keer niet hebben. Ik ken mijn sportieve grenzen maar al te goed. En ja, dat doet soms zeer ook al ben ik blij met wat ik wel kan.

Over dat kiezen is verliezen. Een dag telt maar 24 uren en dat is voor mij persoonlijk te weinig. Zo veel dat ik wil doen maar zo weinig tijd. Eergisteren liepen weer heel wat atleten een (halve) marathon, o.a. in Brugge. Ik ging naar de start om enkele lopers aan te moedigen na een zeer korte zaterdagnacht. Zelf meelopen zou onverantwoord geweest zijn en ik had die dag een familiefeest bij ons thuis maar wat een heimwee borrelde op! Eigenlijk had ik ook willen meelopen in eigen stad. Zelfs al was het parcours lelijk buiten de binnenstad.

Maar ik heb een keuze gemaakt. De keuze om een postgraduaat Digital Marketing te halen waarvoor ik sporttijd opoffer. Een academiejaar geen zware wedstrijden. Focus op de studies. En nog steeds in de eerste plaats het gezin en de job en het bedrijf. De truc zal zijn om mijn sporthartje op te halen aan de kleintjes. Zoals deze Fartlek op een herfstige maandagochtend in het Minnewaterpark toen alle kinderen naar school vertrokken, nog net voor het werk begon.

Want – echt waar – #sportersbelevenmeer

Oudlandpolder eerste poging

Het plan was om deze namiddag solo de Oudlandpolder route te mountainbiken met een extra lus langs een bevriende boerin in Vlissegem. Dat zou met de rit naar de route en terug een slordige 70 km offline benenwerk opbrengen als er geen drachtige koe roet in het eten had gegooid. Trainingsdruk was er niet waardoor de speciale doch kortere rit alsnog een uiterst positieve CX oftewel customer experience leverde.

Ik fietste eerst vanuit hartje Brugge naar een zijstraat in Sint-Pieters langs het zeekanaal om in te pikken op de Oudlandpolder route die daar passeert. Meetkerke en Houtave en dan een afwijking van het parcours naar Vlissegem.

De stop bij Inge verliep helemaal anders dan verwacht. Onvoorziene koeienweeën in plaats van een koffie aan de keuken- of salontafel en weet je, dat eerste boeide mij meer. Praten tijdens het werken gaat ook. We zijn toch geen zitters.

Mountainbikeschoenen uit en rubberen klompen aan. Hup naar de stallen om te helpen emmers vullen met melk voor de kalveren. Met twee gaat dat sneller. Na de melk leidden we de koe naar de verlossingskamer. Het betrof een reusachtige dikbil. Wassen en buik scheren zodat de veearts bij aankomst de keizersnede kon uitvoeren. Ik hield het schaaltje met scalpels en scharen vast en stond alzo met mijn neus op 20 cm van de feiten te kijken. Inge had de kruiwagen voor het kalfje klaar gezet. Terwijl we de boorling in zijn bedje met stro legden was de veearts al aan het naaien. Wat een routine. Het leek wel een blitsbezoek.

Inge ruimde placenta en bloed weg terwijl ik kruiwagens veevoeder haalde, bakken vulde en voor de kalveren zette. Voor haar dagelijkse kost, voor mij bijzonder om onverwacht mee te doen. Het bezoek duurde daardoor langer dan in de agenda geprogrammeerd en voor die koffie kom ik zeker eens terug. Dat ik vandaag niet meer in Blankenberge en De Haan geraakte, was niet erg. Dit was minstens even actief en veel unieker voor mij. (Inge assisteert zo’n 130 geboortes per jaar.)

Ik fietste terug met een lusje langs Stalhille om zo weer in Houtave uit te komen en nog wat in de vooravond van de oktoberzon van de polders te genieten. Goed voor 39 km Indian Summer.

De bossen roepen

Het is geen geheim dat mijn energiepeil sinds september in een dip zit. Erg is het evenmin. Ik weet immers dat de tijd zich in cycli van op- en neergaan beweegt. Zoals een trail run of mountainbike rit in de Ardennen. First things first en soms zijn er flessenhalzen waardoor gezin en werk geduwd worden maar de fles toch verstopt. Of zoiets.

Bon. Probleem was natuurlijk dat we voor de HouffaRaid aan het trainen waren en geen extra tijd of energie aan de etmalen konden breien. Trainingstijd in sterk heuvelachtig gebied op de mountainbike die mijn maatje en ik hard nodig hadden om de zware offroad klimpartijen onder tijdsdruk meester te kunnen.

Twee weken geleden reden Kelly en ik naar Houffalize om het mountainbike parcours uit te testen. Doodmoe – ik viel de avond ervoor op restaurant aan tafel in slaap op nota bene mijn eigen verjaardagsetentje – maar met het voornemen dat er misschien nog uitgerust kon worden tegen race day. 960 positieve hoogtemeters op 25 km. Na 10 kilometer was het vet meer dan van de soep. Ik trilde van angst en frustratie. Dit was onmogelijk voor ons en we besloten dat we niet zouden starten op de HouffaRaid op 8 oktober.

Vandaag dus. Ondertussen hadden Runcoach.be en ik wel het hotel geboekt voor vier. Want vrienden zouden meekomen om te supporteren en te helpen met materiaal. Gisteren zijn we toch vertrokken met het voornemen er een gezellig, sportief weekend van te maken zonder druk, zonder moeten maar enkel met mogen.

We hebben twee keer hetzelfde mountainbike parcours vanuit Bastogne gereden. Een keer gisteren ter verkenning met zijn tweeën en een keer deze ochtend met zijn vieren. 338 positieve hoogtemeters op 27 km. Een derde van de hoogtemeters van het eerste MTB-deel van de HouffaRaid. Het mocht eens klein en helemaal niet uitputtend zijn. Geen schip is vergaan. Ik heb zo intens genoten van het samen iets leuks doen op een ontspannende manier zonder prestatiedruk.

De velden waren drassig en groen. De lokroep van de herfstbossen deed zijn werk. Zuurstof en een zee van paddenstoelen. Voor het eerst in weken voelde ik dat ik uit het slop geraakte en terug op mijn positieven kwam. Daarvoor waren enkel een mountain bike en modderplassen nodig. En het warme gevoel van liefde en vriendschap.

Voor en na (😉):