Strohalmpjes

Zoals ik gisteren al liet doorschemeren ben ik ontzettend moe. Ik zou wel weken willen slapen en me in rust baden. Tja. Daar ga ik niet over zeuren want productief is zaagwerk niet. Integendeel.

Ik probeer vol te houden en sluit daartoe een maximaal aantal prikkels buiten. Elk rustpunt grijp ik dankbaar om wat te herladen.

Daarom wou ik tijdens de lunchpauze bewust niet afspreken om in een groepje te lopen maar alleen zijn met de bomen om mijn eigen weg te kiezen in stilte en traagheid. Elk voetbeentje, het bekken, de schouders en de bek voelden pijnlijk en het ging voor geen meter vooruit. Alsof ik letterlijk de werklast in gewicht meezeulde.

Maar zonder dit loopje had ik vast hoofdpijn opgelopen in de drukte en de continuïteit van het werk. Even echt buiten komen, bewegen en uit je werk stappen is een goede remedie om er weer tegenaan te gaan. Nog even doortrekken tot 17u en dan hopelijk loskoppeling en in rechte lijn naar het weekend.

Doorbijten en blijven gaan

Sinds een paar weken leef ik in een cocon van focus met gevoel op nul omdat de werkbelasting op een hoogtepunt zit. Er is nauwelijks ruimte in tijd noch qua energie om voldoende te sporten waardoor ik stilletjes alsmaar voortdoe. Ik probeer het evenwicht te bewaren en niet van de richel te vallen. Het wordt vanaf november vast beter. Of misschien wel eerder. We zullen zien. Bewust ga ik geen enkele discussie aan wanneer mensen die uitlokken. Gewoon op de tanden bijten en voortdoen. Werken alsof het een ultra trail betreft. Ooit komt er een einde aan en volgt de opluchting van oef!

Van elk moment dat ik een beetje sport kan meepikken, geniet ik dus dankbaar. Zoals vanavond. Dankzij oma en opa konden Runcoach.be en ik na het avondeten samen kajakken.

De energie is weer bijgetankt. Morgen geef ik er nog een lap op op de campus met hopelijk een korte lunchloop in het bos en zaterdag haal ik mijn schade in met een dagje mountainbike in Houffalize. Laat die hoogtemeters in de Luxemburgse bossen maar komen!

Intervaltraining op hartslag

Gemiddeld liep ik heel traag vandaag. Nochtans haalde ik volgens de grafiek en Runcoach.be prachtige snelheidspiekjes. Dat komt omdat er wandelpauzes waren. Ik voel mijn training en morgen misschien nog meer. Het was de eerste in de reeks en vanaf nu is het elke zondag zo.

Eerst liep ik rustig ter opwarming. De stress van de voorbije twee dagen speelde me daarbij lelijk parten. Mijn liezen deden pijn, mijn schouders waren stokstijf en ik snakte naar adem. Dan moest ik kort rustig wandelen tot mijn hartslag op 110 zat om daarna op 90% van mijn capaciteit te rennen. Weer wandelen tot hartslag 110 en terug rennen. Vijfmaal in totaal.

Als cooling down in het Minnewaterpark volgde een minuut omhoog springen op de voorvoeten. Dan telkens op één been tot de verzuring van de kuit lastig werd. Vervolgens stretching van kuiten en onderrug om te eindigen met de hamstrings.

Wordt vervolgd. Bedoeling is om steeds sneller op hartslag 110 te geraken en hopelijk eindelijk eens een snellere loper te worden.

Moet Er Nog Slijk Zijn?

Zaterdagmorgen had ik een blind date met twee bikers van de Facebook-groep M.E.N.S.Z. Mountainbike liefhebbers die afspreken om te gaan crossen. Eentje is de zoon van een collega dus zo blind afspreken was het niet. We vertrokken om kwart voor negen in Tilleghembos. Het goot water tot kilometer 40 en ik wist nog niet dat het een heel toffe rit zou worden van een parcours dat ik al een vijftal keer had gereden. De vorige keer was dinsdag en verloren rijden zat er bijgevolg niet in. Het betrof de dikke 50 km Bossenroute door de bossen en velden van Loppem, Zedelgem, Aartrijke, Snellegem, Zerkegem, Jabbeke, Varsenare. West-Vlaamser wordt het niet.

Het was tof omwille van drie redenen:

  1. Modder en slijk à volonté => technisch en zwaarder
  2. Regen => magische natuur
  3. Toffe gasten maar ik was de rapste.

Dat laatste komt misschien raar over maar ik heb dat eens nodig voor het zelfvertrouwen. Het bewijst ook dat ik een heuse leercurve gevolgd heb sedert mijn start met MTB in april. Oefening en training lonen. Klikpedalen baren mij geen zorgen meer doch overweeg ik nog steeds over te schakelen op flat pedals voor de Ardennen.

Toen ik thuis kwam, lachten de toeristen voorzichtig maar ik merkte het wel. Een slijkmonster reed in het historisch centrum van Brugge. Het kostte me dan ook een ruim uur om mijn materiaal te poetsen. Inclusief mijn menselijke machine.

En er moest nog gelopen worden op Levensloop Kortrijk. Voor mijn werkgever Vives. Van een prachtige zaterdag gesproken.

Strong Viking Warrior

Heb ik al verteld dat mijn zus de tofste zus ter wereld is? Eenmaal per jaar verlaat ik mijn comfortzone door met haar een obstacle race te lopen. En te klimmen, kruipen, hangen, trekken, heffen, zwieren, slaan, sjouwen en springen. Bij zo’n OCR komen een resem werkwoorden om het hoekje kijken.

De afspraak was dat als ik een uitdaging niet zou durven door hoogtevrees, ik hem zou overslaan. Maar deze keer had ik slechts één doel: de angst overwinnen en het zelfvertrouwen klaarstomen voor mijn zwaarste sportieve doel van 2017, binnenkort op 8 oktober: de HouffaRaid. Daar kan ik mij geen hoogtevrees permitteren.

De Strong Viking dus. Met zus Nele en haar verre buurman Hans stonden we paraat in domein Puyenbroeck in Wachtebeke. De infrastructuur en de sfeer zouden de niets vermoedende passant laten denken dat hier een festival gaande was. Eet- en drankkramen, picknicktafels, echte en oudere jongeren. Het leek wel iets tussen Pukkel- en Graspop.

De MC van dienst riep door de micro dat we een halfuur voor de aanvang in het startvak moesten klaar staan. Onmiddellijk zag ik daar de bedoeling van in. Een stoere, exotische schone stond op het podium om ons op te warmen met opzwepende muziek. In een ketting, armen rond elkaars schouders met zijn allen aan elkaar vastgehaakt jumpen, trappelen, rekken. De spieren werden losgegooid en opgewarmd. Vuurkanonnen schoten vlammen loodrecht de lucht in.

Iedereen brulde de MC na van Oorah en No Viking is left behind en andere oppeppende teksten. Natuurlijk speelde ik het spel mee. Doch ik was daar om te sporten, hé. Voor mij moest daar geen theater aan toegevoegd worden. Stiekem genoot ik wel. De positieve sfeer zat er goed in.

Het begon met over een muur van drie meter klauteren. Voor iemand als ik is het klimmen zelf geen uitdaging doch er terug afspringen wel. Sommigen vergaten dat er tussen de ruim dertig obstakels ook gelopen moest worden en wandelden. 14 kilometer in totaal. Fijn voor hen maar ik had een training nodig. Nele en ik hebben geen halve dagen op overschot in onze agenda’s dus rende ons trio een heuse interval looptraining bij elkaar die afgewisseld werd met krachtpatserij. De ene keer waren dat evenwichtsbalken waar je al dan niet een duel met schild en knuppel uitvocht. Wie verloor moest tien burpees als straf uitvoeren dus ik mepte na een minuut katjesspel de Nederlandse man die mijn onfortuinlijke tegenstander was van de boomstam af. Het verrassingseffect uitgespeeld. Geen burpees op mijn agenda vandaag. Lopen naar het volgende obstakel.

We moesten onderste boven hangend met handen en voeten aan een koord 10 meter een waterplas overschuiven. Dit vergde een techniek die ik niet onder de knie had dus bibi haalde de overkant net niet en viel in het water en voelde zich even een muskusrat. Slijkwater drong overal binnen en het smaakte erg vies. Lopen naar het volgende avontuur.

Later volgden nog reeksen steile modderbergen en zuigende modderpoelen maar de strafste hindernis was toch wel de Fjord Drop. Hiervoor moest je niet fysisch sterk zijn doch over stalen zenuwen beschikken.

Deze hoge en extreem steile glijmuur deed je letterlijk vallen, over het water vliegen en dan versuft neerploffen met een niet te evenaren gevoel van ongeloof.

De waarheid gebiedt te vermelden dat ik dit eigenlijk niet durfde. Angstzweet en slappe benen, weet je. Dat ik tegen de man die mijn ging afduwen zei dat ik niet wilde. Niet.

Ik durf echt niet, zei ik maar hij duwde me zachtjes de diepte in.

Straf maar ik was hem dankbaar. Life starts outside the comfort zone. Dit had ik niet willen missen. Feeling alive and kicking.

Juichend liepen we verder. De adrenaline gaf me vleugels en ik nam de monkey bars alsof het niets was.

Ik voelde me sterk, beheerst maar ook het kleine meisje dat in de jaren ’70 met de buurjongens en neven ravotte in het slijk van de polders. Toen besefte ik nog niet dat vrouwen niet onder moeten doen en even goed hun mannetje kunnen en mogen staan. Oorah!

Mijn schat Runcoach.be en de dochters waren meegekomen om te supporteren. Zij mochten frietjes eten terwijl de mama alle modder en vuil ging afwassen onder de met tuinslang geïmproviseerde maar erg welgekomen koude douche. 🙂