Trailrunning Managers in Genk

Zaterdag coachten we met Runcoach.be een Trailrunning Manager op de terril van de oude steenkoolmijn in Genk. De zon scheen genadeloos en de wind bracht amper verkoeling op de top. Omdat het trager vooruitging dan verwacht, duurde de training langer dan verwacht en had ik een tekort aan water. To remember: altijd ruim voldoende water meenemen als het zo warm is want je weet nooit hoe snel of traag een ander over steile hoogtemeters loopt.

Maar laten we aan de hand van beelden beginnen bij het begin.

Aan de voet van de terril loop je door een jong naaldbos met veel struikgewas en pittige, korte heuveltjes op een ondergrond van steenkoolgruis, sparrenappeltjes en aarde. Hier liep ik het liefst dankzij het sprookjesachtig decor met verkoelende schaduw.


Eenmaal door het bos begint het echte klimwerk. Nergens zijn rotsen. Overal ligt dat steenkoolgruis al dan niet begroeid met gras. Wat een vreemd door de mens gemanipuleerd ecosysteem! Mijn trekking poles kwamen goed van pas.

We zijn twee keer naar de top geklommen. Daar heb je een groen uitzicht op Bokrijk, Hengelhoef, C-mine en de andere terrils in de verte. Waterschei, Zwartberg en Beringen. Bulten die uitsteken in het bomenrijen landschap.

En onderweg kwamen we wandelaars noch lopers tegen maar wel enkele mountainbikers.

Als afsluiter een woordje uitleg over de duur van de training. Ik dacht dat we een uur zouden bezig zijn dus nam een half liter water mee (waarvan ik de rest aan R. gaf omdat haar water op was). Hieronder zie je het trainingsverloop.

Als je denkt: zo traag?!?, think again. Het gaat niet over mijn tempo maar dat van een starter. Het was bloedheet. En wat dacht je van de hellingen die hieronder te zien zijn? Twee keer naar de top zoals gezegd.

Van de nood een deugd maken

Gisteren droeg ik oorbellen. Trosjes azuurblauwe cirkeltjes die stilletjes rinkelden omdat de luchtstroom ze tegen elkaar sloegen. Twee windmobieltjes aan mijn oren. 

Kleine sprankeltjes. Bewust beleefde details in het totaalpakket van een intense, rijkgevulde dag met maar liefst elf lezingen over digitale marketing in travel industry en netwerking. Ik woonde het Travelmedia Congres bij en capteerde de overgedragen informatie en kennis maximaal. Alles ging vlotjes via een funnel in mijn brein binnen. Mens sana in corpore sano, wie zal het zeggen?

Gisteren had ik weer geen tijd om mountainbike te trainen. Het blijft zoeken naar gaten in de agenda. Want gezin en werk gaan voor. Uiteraard.

In short en T-shirt doch uitgerust met pumps en oorbellen, fietste ik met m’n oude stadsfiets aan gemiddeld 20,6 km/u ruim 12 km naar het hotel waar het congres plaats vond. Mijn fietstas bevatte alles om fris gejurkt in de zaal te verschijnen alsof er geen fietsen aan te pas was gekomen. 

En zo kwam het dat ik ondanks het tijdgebrek om echt te trainen, blijgezind en mooi op tijd – zonder fileleed – aan de orde van de werkdag kon beginnen. 

’s Avonds kleedde ik me terug om en fietste even snel naar huis. Zelfde route maar slechts 9 km. Kan je raden waarom ik ’s morgens 3 km meer fietste op dezelfde weg? (Tip: verstrooide professor.)