De rode MTB-lus Brugge Damme

Op Pinkstermaandag schreeuwden mijn benen om beweging en mijn lijf om adrenaline dus besloot ik ’s avonds te gaan mountainbiken. Kwestie van het niet te verleren en wat luie BBQ-calorieën te verbranden. Bovendien moest Runcoach.be in rust herstellen van zijn ultra trail van zondag.

MTB3

De Bossenroute zag ik niet zitten omdat meer dan 50 km net iets te lang zou duren om op tijd in bed te geraken dus zocht ik een route van ongeveer 35 km vanuit Brugge en kwam zo uit op een rit naar Damme via Assebroek, Oedelem, Sint-Kruis en Sijsele. Het parcours zag er veelbelovend uit met 41% off road paden en weinig hoogtemeters. Ideaal om mijn klikpedalen te oefenen en om als kleine nawee op mijn eigen trail run van de vorige dag te dienen.

Het enige wat ik zou moeten doen was de driehoekjes van de rode lus van Sport Vlaanderen volgen. Dat is soms gemakkelijker gezegd dan gedaan.

pijltje lus

Voor april 2017 waren die dingen mij niet opgevallen, laat staan dat ik wist wat ze betekenden. Ondertussen wijzen ze mij de weg om niet te verdwalen tijdens het mountainbiken. Als je snel wil fietsen en je kent de lus niet uit het hoofd dan is het soms moeilijk om ze op tijd te zien. Nochtans staan ze in principe netjes voor elke splitsing. Soms zijn ze overgroeid met gras of struikgewas. Eerlijk gezegd was dit de eerste keer dat ze zo duidelijk in het zicht stonden. Merk je na een tijdje dat je geen driehoekjes meer ziet, dan keer je best je kar naar het vorige teken om niet nog verder van de route af te wijken.

Ik was in mijn nopjes en schuurde door Assebroek over gras, kiezelstenen, baksteengruis en verharde aarde. Voortdurend vastgeklikt aan mijn pedalen. Zonder stress om te vallen.

MTB5

Een heel leuk stukje was in het Veltembos.

MTB1

Maar er waren ook behoorlijk wat paden van mul zand wat mij verbaasde gezien de locatie waar ik eerder zware poldergrond verwachtte. Het werd een evenwichtsoefening om niet te vallen. Snel genoeg hierdoor rijden was de boodschap. Toen ik afstapte om dit te fotograferen, was het niet eenvoudig om terug aan te zetten vanuit stilstand in mul zand.

Ondertussen hoopte ik dat het niet zou beginnen regenen want de wolken waren grijs en ik had enkel mijn mobieltje en een flesje water bij in het zakje van mijn truitje. Zo van die drie zakjes die op de onderrug gestikt zijn. Rare dingen, die wielerkledingstukken. Volgens mij horen flesjes daar niet in thuis. Dringend eens opzoeken hoe en waar ik een fleshouder of twee aan mijn frame kan monteren. En ook: basisherstelmateriaal voorzien en vooral: banden leren wisselen in maximum 10 minuten.

Ineens begon het landschap voorzichtig te glooien. Achteraf bleek dat dit Oedelem was. Duidelijk een streek dicht bij huis die ik nog niet kende.

MTB00

Toen begon de terugweg langs Sijsele maar daar heb ik een pijltje gemist want achteraf zag ik dat heel het bovenste stuk langs Male niet in mijn Strava-log staat. Het rechte stuk dat ik fietste zonder rode driehoekjes vond ik trouwens verdacht. Zo heb ik gefietst:

rode lus reeel

Zo had ik moeten fietsen:

rode lus brugge damme

Mijn logje verraadt ook dat ik op het einde verdwaald was. In Assebroek. De volgende keer vind ik de weg heus wel beter. Het voornaamste was dat ik na 1 u en 47 min droog en tevreden thuis kwam na 36 km met 1353 kcal minder.

 

Kelly en Katrien op de Ohm Trail

18920820_10213411107210069_7559309586134805517_o

Dat Kelly en ik sportief aan elkaar gewaagd en complementair zijn, durf ik met zekerheid stellen. In mountainbike is zij ongetwijfeld mijn meerdere en in trail running en kajak ben ik dat. Voorlopig toch. We motiveren elkaar en tegen de Houffa Raid in oktober zullen we als een goed geolied dames duo functioneren tussen die stoere mannen. Tot nog toe zijn wij het enige vrouwenteam maar we laten ons daar niet door afschrikken. De volharding en ijzeren wil om doelstellingen te halen waarbij we de lat hoog leggen, is bij allebei onmiskenbaar aanwezig. Dat heeft Kelly vorige Pinksterzondag bewezen op de Ohm Trail in Aywaille en omstreken.

Na een regenachtige nacht in mijn tentje aan de Amblève wachtte ik Kelly op die de ochtend zelf van thuis naar de startplaats zou rijden. Runcoach.be was al om 9u vertrokken voor de 50 km. Ik was wat plaatsvervangend zenuwachtig omdat de organisatie tijdens de briefing nogal wat waarschuwingen meegaf. Over verloren lopen, glibberige paden en zware klimpartijen. Bovendien was de 20 km waarvoor Kelly wou inschrijven slechts een onderschatte benadering van de werkelijke afstand. 20 km zou uiteindelijk 24 km worden. Het was Kelly’s eerste keer dat ze zoveel kilometers en hoogtemeters zou lopen en ik hoopte dat ze niet afgeschrikt zou worden en bijgevolg zou besluiten: nooit meer! Of zelfs boos zijn op mij. Maar een klein stemmetje in mijn hoofd fluisterde dat ze het geweldig zou vinden.

Om 10u30 stonden wij helemaal paraat om te starten.

Ik wist dat doseren de grootste uitdaging zou worden. Dat ik Kelly een beetje zou moeten afremmen om de volledige tocht vol te kunnen houden. Ik vreesde dat ze zich anders zou opbranden. Daarom hadden we afgesproken dat ik het tempo zou bepalen. Voorzichtigheidshalve had ik beslist dat we lichtjes onder mijn eigen vermogen zouden lopen. We praatten vrolijk en luchtig afgewisseld met periodes van stilzwijgen en genieten van het landschap.

18891729_10213411110010139_385754198326199751_o

18839799_10213411107250070_4737718642436025241_o

Alles ging heel goed tot ongeveer 15 km. Toen kreeg Kelly krampen in haar kuiten. Haar conditie mag dan wel prima zijn, die pittige off-road hoogtemeters bijten hardnekkiger dan je je als ‘gewone’ loper kan inbeelden. Het leek alsof dit niet meer in orde zou komen en ik vreesde dat ze zich een blessure zou lopen als we de trail zouden verderzetten.

Knipsel1

Na 15,7 km met 861 positieve hoogtemeters in 2u23 minuten (waarvan heel wat minuten rust op het einde omdat Kelly zo’n pijn had aan haar benen) besloot ik dat we beter de race zouden afbreken. Dit was het niet waard, het naar boven lopen was absoluut nog niet voorbij en ik was bezorgd. Natuurlijk was dit niet leuk. Niet voor Kelly omdat het haar eerste trail wedstrijd was. Niet voor mij omdat ik me verantwoordelijk voelde. Dat ik zelf een DNF (did not finish) zou hebben, kon me absoluut niets schelen. Ik zette de tracking op mijn TomTom-sporthorloge op ‘stop’. De trail was afgelopen.

Maar daar stond ik dan aan de feeërieke oever van de Ninglinspo terwijl mijn loopmaatje met pijn op de grond zat. Ik klampte toevallige wandelaars aan met de vraag hoe ver de bewoonde (met autowegen bereikbare) wereld was. Dat zou toch een paar kilometer worden, antwoordden ze.

Knipsel2

Ik weet niet wat er door Kelly haar hoofd ging maar mijn focus was erg scherp en voor mijn part kwam het er nu enkel nog op neer om een straat te bereiken, de organisatie te bellen en ons te laten ophalen. Toch hoorde ik haar vastberaden zeggen: ik probeer verder te doen. Tja, dat deden we dan op het gemak wanneer het moeilijk was voor haar beenspieren en wat sneller als ze kon. Vanaf dan bepaalde Kelly volledig het tempo. De resterende 8,2 km met 236 positieve hoogtemeters liepen we in 1u14 wat ik nog een straffe prestatie van Kelly vind.

Knipsel3

Waar een wil is, is een weg, ook naar de toppen en dalen. Alzo liepen Kelly en Katrien dan toch de Ohm Trail uit gedurende 24 km met 1100 positieve hoogtemeters.

 

 

 

Ohm Trail – België’s zwaarste

De loneliness of a long distance runner… Alsof 50 km nog niet genoeg is, een half uur verloren lopen in de bossen rond Aywaille en alzo je elfde positie kwijt geraken.

de runcoach blogt


Gisteren nog eens tijd genomen om een Trail wedstrijd te gaan lopen. Het werd een sportief weekend in volle natuur. Zaterdag coachten Katrien en ik een klant van Trailrunning Managers op de terril van C-Mine in Genk. Een pittige opwarmer voor het echte werk op zondag. De Ohm Trail in Aywaille heeft zichzelf met zijn 50km en 2440 positieve hoogtemeters tot België’s zwaarste uitgeroepen. Of dat zo is weet ik niet, maar dat het er prachtig is staat buiten discussie!

Katrien stond aan de start met collega/vriendin Kelly, die haar debuut in traillopen maakte op de 24km. Ikzelf vertrok anderhalf uur eerder met zo’n 140 die hards voor de volle 50. Het ging super. Tot km 15 liep ik rond de 10de positie. Maar bij een lange klim voelde ik me plots heel eenzaam. Geen andere lopers te zien. Het duurde even voor mijn frank viel, maar bij een splitsing…

View original post 78 woorden meer

Trailrunning Managers in Genk

Zaterdag coachten we met Runcoach.be een Trailrunning Manager op de terril van de oude steenkoolmijn in Genk. De zon scheen genadeloos en de wind bracht amper verkoeling op de top. Omdat het trager vooruitging dan verwacht, duurde de training langer dan verwacht en had ik een tekort aan water. To remember: altijd ruim voldoende water meenemen als het zo warm is want je weet nooit hoe snel of traag een ander over steile hoogtemeters loopt.

Maar laten we aan de hand van beelden beginnen bij het begin.

Aan de voet van de terril loop je door een jong naaldbos met veel struikgewas en pittige, korte heuveltjes op een ondergrond van steenkoolgruis, sparrenappeltjes en aarde. Hier liep ik het liefst dankzij het sprookjesachtig decor met verkoelende schaduw.


Eenmaal door het bos begint het echte klimwerk. Nergens zijn rotsen. Overal ligt dat steenkoolgruis al dan niet begroeid met gras. Wat een vreemd door de mens gemanipuleerd ecosysteem! Mijn trekking poles kwamen goed van pas.

We zijn twee keer naar de top geklommen. Daar heb je een groen uitzicht op Bokrijk, Hengelhoef, C-mine en de andere terrils in de verte. Waterschei, Zwartberg en Beringen. Bulten die uitsteken in het bomenrijen landschap.

En onderweg kwamen we wandelaars noch lopers tegen maar wel enkele mountainbikers.

Als afsluiter een woordje uitleg over de duur van de training. Ik dacht dat we een uur zouden bezig zijn dus nam een half liter water mee (waarvan ik de rest aan R. gaf omdat haar water op was). Hieronder zie je het trainingsverloop.

Als je denkt: zo traag?!?, think again. Het gaat niet over mijn tempo maar dat van een starter. Het was bloedheet. En wat dacht je van de hellingen die hieronder te zien zijn? Twee keer naar de top zoals gezegd.

Van de nood een deugd maken

Gisteren droeg ik oorbellen. Trosjes azuurblauwe cirkeltjes die stilletjes rinkelden omdat de luchtstroom ze tegen elkaar sloegen. Twee windmobieltjes aan mijn oren. 

Kleine sprankeltjes. Bewust beleefde details in het totaalpakket van een intense, rijkgevulde dag met maar liefst elf lezingen over digitale marketing in travel industry en netwerking. Ik woonde het Travelmedia Congres bij en capteerde de overgedragen informatie en kennis maximaal. Alles ging vlotjes via een funnel in mijn brein binnen. Mens sana in corpore sano, wie zal het zeggen?

Gisteren had ik weer geen tijd om mountainbike te trainen. Het blijft zoeken naar gaten in de agenda. Want gezin en werk gaan voor. Uiteraard.

In short en T-shirt doch uitgerust met pumps en oorbellen, fietste ik met m’n oude stadsfiets aan gemiddeld 20,6 km/u ruim 12 km naar het hotel waar het congres plaats vond. Mijn fietstas bevatte alles om fris gejurkt in de zaal te verschijnen alsof er geen fietsen aan te pas was gekomen. 

En zo kwam het dat ik ondanks het tijdgebrek om echt te trainen, blijgezind en mooi op tijd – zonder fileleed – aan de orde van de werkdag kon beginnen. 

’s Avonds kleedde ik me terug om en fietste even snel naar huis. Zelfde route maar slechts 9 km. Kan je raden waarom ik ’s morgens 3 km meer fietste op dezelfde weg? (Tip: verstrooide professor.)