1/4 Triatlon van Brugge

triatlonzwemmen

Dinsdagmiddag lunchte ik toevallig met drie collega’s van de faculteit Revalidatiewetenschappen en Kinesitherapie. Officieel zijn zij geen collega’s meer want sinds de fusies in het hoger onderwijs van een paar jaar geleden zijn zij nu personeel van KU Leuven en wij van Katholieke Hogeschool Vives van de Associatie KU Leuven. Maar aangezien in de praktijk tot vandaag de campus en de mensen dezelfde blijven, staan we daar niet bij stil.

Ze vertelden over de Triatlon van Brugge die ze al jaren als trio in estafette afleggen. Hans zwemt, Kurt fietst en Annick loopt. Maar Annick was verhinderd en Kelly zou in haar plaats lopen. Daarover ging het gesprek zo’n beetje tijdens het middageten. Het sprak mij niet aan maar stootte me ook niet af. Ik luisterde zonder meer. Gesprekken over sport boeien me altijd, ook al ben ik er niet persoonlijk bij betrokken.

Woensdag contacteerde Kelly mij met de vraag of ik zaterdagavond in haar plaats wou lopen op de Triatlon. Ze was eveneens verhinderd. Toevallig allemaal. Dus zaterdag na het werk fietste ik naar huis, wisselde mijn werkjurk in voor een looppakje en begaf me te voet naar de Snaggaardbrug waar we met het trio afgesproken hadden om de juiste polsbandjes, borstnummers, bewaartassen en instructies te verdelen.


Plots was het tijd voor Hans om zich in wetsuit naar de Gistfabriek te begeven om te starten met het zwemmen. Aan de kleur van de badmutsen en de borstnummers kon je zien tot welke van de 14 waves de atleten behoorden want uiteraard kon niet iedereen tegelijk starten of er zouden ongelukken gebeuren. Eerst waren de zwarte (pro), de roze (dames 1), de lila (dames 2) en de witte (trio 1) aan de beurt. Wij behoorden tot de zalmkleurige wave (trio 2). Kurt en ik keken naar de eerste waves zwemmers vanop de Snaggaardbrug. Het was onmogelijk om zwemmers te herkennen. Na een tijdje moest ook Kurt zich klaarmaken om afgelost te worden door Hans die uit het water zou komen om de chip aan de fietser te overhandigen.

De kasseien waren te glad naar onze zin. Hopelijk zou Kurt niet vallen met de koersfiets. Het had voortdurend geregend na erg droge en hete dagen. Ik was moe van de ketting hectische zesdagenwerkweken. Bovendien was ik helemaal nat en verkleumd van het lange wachten maar probeerde met lopers-lotgenoten die in hetzelfde schuitje zaten er de sfeer in te houden in de wisselzone. Ik had eigenlijk een op zijn minst afgedekte plaats verwacht waar de lopers konden wachten.

Het was uitkijken en roepen naar Kurt die ineens per fiets de wisselzone binnenvloog, zijn vehikel aan de haak hing, en samen met mij naar de plek liep waar hij de enkelband met chip losmaakte en aan mijn linkerbeen bevestigde. Vanaf dat moment begon ik te lopen alsof mijn leven ervan afhing gedurende 10 km door de straten van de binnenstad, de Vesten, de Dijver, het Belfort, de Markt. Eén ronde compleet, tweede ronde tempo houden en dan stonden Hans en Kurt achter het Belfort op mij te wachten om de laatste 300 meter tot de finish samen te lopen. Zo moet het en dat is eigenlijk wel heel fijn. In een laatste spurt vlogen we over de eindmeet om in mijn geval een beetje verdwaasd en helemaal runner’s high medaille, snoep, fruit, drinken en cadeautjes van de sponsors in ontvangst te nemen.

Manlief en de dochters stonden in het publiek te wachten en hadden mij twee keer zien lopen. Zelf zag ik hen maar één keer in de eerste ronde aan de Dijver. De tweede keer was net voor het aankomen en was het voor mij onmogelijk hen in de menigte te ontwaren.


Zo hebben wij het gedaan:

Knipsel uitslag

Ex-student Sportmanagement Kenneth Vandendriessche heeft gewonnen. Om een idee te hebben hoe de pro’s dit gedaan hebben (respect!):

Knipsel pro

Wat concludeer ik nu na mijn ervaring van zaterdag?

  1. In zijn geheel zou ik geen triatlon willen doen door het zwemmen en koersfietsen.
  2. Het is de eerste keer dat ik een wedstrijd van ‘korte’ afstand liep maar zeker niet de laatste keer. Het was een klein uur volledig knallen wat ik niet kan op een +15 km. Ik zal zeker nog korte wedstrijden lopen. Het was leuk lopen.
  3. Omdat het voor een team was, liep ik harder dan wanneer het voor mij alleen zou zijn geweest. Ik wil de anderen niet teleurstellen maar voor mij zelf maakt het niet zo uit. Ik ben niet competitief. Voor mezelf kan ik dat niet opbrengen maar ik zou het onaanvaardbaar vinden om voor de groep niet mijn uiterste best te doen. Straf, hé.

Auteur: katrn

Passion for trail running, mountain bike and kayak.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s