1/4 Triatlon van Brugge

triatlonzwemmen

Dinsdagmiddag lunchte ik toevallig met drie collega’s van de faculteit Revalidatiewetenschappen en Kinesitherapie. Officieel zijn zij geen collega’s meer want sinds de fusies in het hoger onderwijs van een paar jaar geleden zijn zij nu personeel van KU Leuven en wij van Katholieke Hogeschool Vives van de Associatie KU Leuven. Maar aangezien in de praktijk tot vandaag de campus en de mensen dezelfde blijven, staan we daar niet bij stil.

Ze vertelden over de Triatlon van Brugge die ze al jaren als trio in estafette afleggen. Hans zwemt, Kurt fietst en Annick loopt. Maar Annick was verhinderd en Kelly zou in haar plaats lopen. Daarover ging het gesprek zo’n beetje tijdens het middageten. Het sprak mij niet aan maar stootte me ook niet af. Ik luisterde zonder meer. Gesprekken over sport boeien me altijd, ook al ben ik er niet persoonlijk bij betrokken.

Woensdag contacteerde Kelly mij met de vraag of ik zaterdagavond in haar plaats wou lopen op de Triatlon. Ze was eveneens verhinderd. Toevallig allemaal. Dus zaterdag na het werk fietste ik naar huis, wisselde mijn werkjurk in voor een looppakje en begaf me te voet naar de Snaggaardbrug waar we met het trio afgesproken hadden om de juiste polsbandjes, borstnummers, bewaartassen en instructies te verdelen.


Plots was het tijd voor Hans om zich in wetsuit naar de Gistfabriek te begeven om te starten met het zwemmen. Aan de kleur van de badmutsen en de borstnummers kon je zien tot welke van de 14 waves de atleten behoorden want uiteraard kon niet iedereen tegelijk starten of er zouden ongelukken gebeuren. Eerst waren de zwarte (pro), de roze (dames 1), de lila (dames 2) en de witte (trio 1) aan de beurt. Wij behoorden tot de zalmkleurige wave (trio 2). Kurt en ik keken naar de eerste waves zwemmers vanop de Snaggaardbrug. Het was onmogelijk om zwemmers te herkennen. Na een tijdje moest ook Kurt zich klaarmaken om afgelost te worden door Hans die uit het water zou komen om de chip aan de fietser te overhandigen.

De kasseien waren te glad naar onze zin. Hopelijk zou Kurt niet vallen met de koersfiets. Het had voortdurend geregend na erg droge en hete dagen. Ik was moe van de ketting hectische zesdagenwerkweken. Bovendien was ik helemaal nat en verkleumd van het lange wachten maar probeerde met lopers-lotgenoten die in hetzelfde schuitje zaten er de sfeer in te houden in de wisselzone. Ik had eigenlijk een op zijn minst afgedekte plaats verwacht waar de lopers konden wachten.

Het was uitkijken en roepen naar Kurt die ineens per fiets de wisselzone binnenvloog, zijn vehikel aan de haak hing, en samen met mij naar de plek liep waar hij de enkelband met chip losmaakte en aan mijn linkerbeen bevestigde. Vanaf dat moment begon ik te lopen alsof mijn leven ervan afhing gedurende 10 km door de straten van de binnenstad, de Vesten, de Dijver, het Belfort, de Markt. Eén ronde compleet, tweede ronde tempo houden en dan stonden Hans en Kurt achter het Belfort op mij te wachten om de laatste 300 meter tot de finish samen te lopen. Zo moet het en dat is eigenlijk wel heel fijn. In een laatste spurt vlogen we over de eindmeet om in mijn geval een beetje verdwaasd en helemaal runner’s high medaille, snoep, fruit, drinken en cadeautjes van de sponsors in ontvangst te nemen.

Manlief en de dochters stonden in het publiek te wachten en hadden mij twee keer zien lopen. Zelf zag ik hen maar één keer in de eerste ronde aan de Dijver. De tweede keer was net voor het aankomen en was het voor mij onmogelijk hen in de menigte te ontwaren.


Zo hebben wij het gedaan:

Knipsel uitslag

Ex-student Sportmanagement Kenneth Vandendriessche heeft gewonnen. Om een idee te hebben hoe de pro’s dit gedaan hebben (respect!):

Knipsel pro

Wat concludeer ik nu na mijn ervaring van zaterdag?

  1. In zijn geheel zou ik geen triatlon willen doen door het zwemmen en koersfietsen.
  2. Het is de eerste keer dat ik een wedstrijd van ‘korte’ afstand liep maar zeker niet de laatste keer. Het was een klein uur volledig knallen wat ik niet kan op een +15 km. Ik zal zeker nog korte wedstrijden lopen. Het was leuk lopen.
  3. Omdat het voor een team was, liep ik harder dan wanneer het voor mij alleen zou zijn geweest. Ik wil de anderen niet teleurstellen maar voor mij zelf maakt het niet zo uit. Ik ben niet competitief. Voor mezelf kan ik dat niet opbrengen maar ik zou het onaanvaardbaar vinden om voor de groep niet mijn uiterste best te doen. Straf, hé.

Crossen in de bossen

Woensdagavond stond een mountainbike training op de planning. Daar kan ik heel kort over zijn. Dat het snikheet was, schrok me niet af. Ik had een liter water mee en sportvoeding. Het zou maximum drie uren trappen worden. 
Tot groot jolijt nam ik overal waar ik kon de moeilijkste stukjes mee en maakte er een erezaak van zoveel mogelijk de rijbaan te vermijden op de stukken die de bossen verbonden met gewone straten. Mijn klikpedalen baarden me geen zorgen alsof ik nooit anders gefietst had. Ik betrapte mezelf erop dat ik slalomde tussen paaltjes en bomen en jumpte om te testen hoe dat voelde. Nice dus. Letterlijk vreugdesprongetjes maar dan op de mountainbike.

So far so good. Maar dan, na 33 km begonnen mijn voeten te branden van de pijn. Hetzelfde euvel als de laatste keer regio Heuvelland toen ik 78 km mountainbikete in warm weer maar toen begon het pas de laatste 20 km. Het is duidelijk dat de warmte mijn voeten doet zwellen waardoor mijn klikschoenen te smal worden en ze mijn voetbeentjes aan de tenen vermorzelen.

Ik moest nog 11 km fietsen en huilde en vloekte van de pijn. Er zat niets anders op dan afstappen en op mijn sokken verder fietsen. De keuze voor het kleinste kwaad. Ach ja. 

Gelukkig werd dit goed gemaakt door de vele leuke reacties van mijn (virtuele) mountainbike maten op MTB-Praat op Facebook. Toevallig werkte ik de laatste tijd rond digitale marketing, (sub)segmenteren en de hoge ROI van e-mailmarketing door targeting. Onder het mom van DIY wou ik ook eens targeten om een leuke respons te ontvangen. Geen nood aan aandacht of bevestiging, daarvoor ben ik te oud en te down to earth. De juiste boodschap op het juiste moment naar de juiste doelgroep zenden. 

Ik postte dit in MTB-Praat wetende dat ik nooit zoveel respons kan krijgen op mijn eigen profiel:


De terminologie in de reacties is geweldig leuk en barst van energie en aanmoedigingen. Harken, bijvoorbeeld, zalig toch?

Decathlon scoort met digital marketing

Naamloos.png

Warning: het lezen van deze blogpost kan u geld besparen.

Bij mij spot je regelmatig symbiose. Bijvoorbeeld wanneer een kruisbestuiving van een professionele interesse optreedt met iets uit het privé leven. Dan ben ik helemaal in mijn nopjes. Zeker als het met anderen gedeeld kan worden omdat er waarde aan verbonden is. En laat waardecreatie nu toevallig het basisfundament van marketing zijn.

Ik zit namelijk helemaal zelf – met duizenden anderen – middenin een Decathlon-case die een good practice van digital marketing is. Ik zal het hier niet hebben over hun website, hun e-mailmarketing noch search engine advertising (SEA) maar wel over hun social media marketing. Hoe zij dit geniaal inzetten om op een positieve, sportieve wijze zieltjes te winnen. Decathlon faciliteert conversation met een zeer actief platform op Facebook, voorziet daarbij waardevolle, nuttige content en maakt ambassadeurs van zijn klanten zoals mezelf die mee het bedrijf promoten (collaboration). Er ontstaat een community van sporters die een hogere customer experience krijgen bij Decathlon.

Tot hier de intro over marketing. Wat doet Decathlon nu precies en wat kan jij doen om geld te besparen? Een aantal maanden geleden vroeg ik mij af wat de meerwaarde van Strava ten opzichte van Runkeeper precies was. Ondertussen ben ik bijna een Strava-freak (n.v.d.r. dit is overdreven, ironisch) geworden want:

Decathlon beloont haar klanten met korting voor elke gelopen of gefietste kilometer op Strava!

Alstublieft! Dàt wou ik u dus vertellen.

Wat moet u daarvoor precies doen?

  1. Een account hebben bij Decathlon (= geregistreerde klant zijn)
  2. Een openbare account hebben op Strava.
  3. Je klantnummer van Decathlon achter je naam op Strava plaatsen.
  4. Lid worden van de club Decathlon Running Fans op Strava. Ook als je enkel zou fietsen. 😉
  5. Elke maand deelnemen aan de distance challenge voor fietsen en/of lopen op Strava. Niet vergeten elke maand opnieuw mee te doen.
  6. Lid worden van de Facebook-groep Strava Challenge. Daar zit de community.
  7. Je loop- en fietsactiviteiten met Strava tracken en openbaar laten. Slotje open laten. Elke gelopen km telt voor 3 punten en elke gefietste km telt voor 1 punt.
    400 punten = 1 kortingsbon van €6.
    Deze punten komen bij de verzamelde punten van je aankopen. Je moet dus niet wachten tot je bvb. 400 km gefietst hebt. De bedragen van je aankopen met de klantenkaart bepalen ook je punten.
  8. Manu Verbinnen af en toe bedanken in de Facebook-groep. Want dit is de marketing man van Decathlon die dit allemaal voor ons mogelijk maakt. Soms zijn er extra acties waardoor je bvb. 50 punten krijgt. Zoals gaan lopen op Global Running Day. Of zoals nu: als we tegen 30 juni met 5000 leden in de Facebook-groep zitten, krijgt iedereen 100 punten extra. Is dat niet geweldig leuk?

Dus als je sportief fietst of zelfs gewoon naar je werk of de bakker fietst, wandelt of loopt en je bent klant bij Decathlon, waarom zou je dan op deze leuke manier geen extra kortingbonnen willen verdienen?

Kajak te Brugge

Via dit fotoblogje neem ik jullie mee op een doordeweekse donderdagavond. Dan sluit ik de dag af op het water met een kajaktraining.

Omstreeks 19u30 leg ik een kajak van de Brugse Kajak Klub in het water van het Kanaaleiland. Brugje maken met de peddel om in te stappen, spatzeil bevestigen en off we go!

19198301_10212698975566287_588902811_n

Eerst vaar ik richting Oostkamp onder de fietsbrug waar ik vaak op ga lopen om wat hoogtemeters te scoren. (Het is triestig gesteld in dit vlakke land als je hoogtemeters wil trainen 😉 )
Na een kleine 2 km is de Steenbruggebrug Brugge aan de beurt. (Het naambord maakt mij een beetje duizelig omdat er iets teveel ‘brug’ op staat.)

19244442_10212698975406283_1969815772_n

Zonder bukken peddel ik vlotjes onder de brug door om daarna in een mooier, natuurrijker stuk water te zijn. Het gezelschap van ganzen met kuikens, eenden en meerkoeten stel ik op prijs maar ze vertrouwen het nooit en vluchten rapper weg dan ik dichterbij kan komen.

19206237_10212698975286280_1699857301_n

Als ik de brug van Moerbrugge bereik, heb ik nog geen 5 km op de teller waardoor ik meestal nog een stuk verder ga vooraleer te keren tenzij ik ter plekke beslis om er na het terug varen een stukje Brugse Vesten bij te voegen. Deze keer kajakte ik door tot ik exact 5 km had en draaide toen om.

19244397_10212698975726291_417536558_n

Eenmaal ter hoogte van de club, ging ik verder door het jachthaventje naar het Minnewaterpark. Na de haven moet ik onder de drukke baan kajakken. Dit is geen echte, voor het verkeer zichtbare brug maar het wegdek dat over het water loopt.

Dan kom ik in het voorwater van het mooiste deel van het Minnewaterpark met het beroemde brugje dat effectief de Minnewaterbrug heet en de Poertoren. In de verte zie ik de toren van de Onze-Lieve-Vrouwekerk.

19206384_10212698976166302_1286590023_n

Om onder de Minnewaterbrug te geraken, moest ik de eerste keer goed kijken welk poortje openstond. Ik zie het niet van op een afstand verder dan tien meter maar onder de bogen zijn zwarte gietijzeren poorten. Ondertussen weet ik welke boog ik moet kiezen. En ook dat ik mij helemaal voorover moet bukken want er loopt een stalen lat onder de brug die een lelijke nekslag zou geven bij aanvaring.

En dan kom ik in een feeëriek stukje Brugge. Op het einde van dit water kan ik ons huis zien. Soms ga ik voor de fun eens kijken vanop het water met anderen om te tonen: kijk, daar woon ik. Rechts zie je ons ‘stamcafé’ Kasteel Minnewater waar wij vaak kort een aperitiefje gaan drinken voor het avondeten. Zo fijn om in hartje Brugge te wonen met zoveel groen en geschiedenis!

19239490_10212698976446309_698157285_n

Links is het woonzorgcentrum Minnewater. (Alles heet hier Minnewater.)

19357667_10212698976846319_1203362278_n

En zo geniet ik op een unieke manier van mijn mooie stad bij valavond. Het platteland verlaten en in een herenhuis in de het historisch centrum van Brugge gaan wonen, is één van de betere beslissingen in mijn leven. Wij hebben geen eigen tuin en neen, dat is niet sneu. Onze tuin is het Begijnhof en Minnewaterpark en ik moet nooit het gras afrijden of onkruid trekken. 🙂

De sportvoedingsformule voor duursporters

sportvoedingsformule.PNG

Gisterenavond nam ik deel aan het webinar van sportdiëtiste Stephanie Scheirlynck over sportvoeding voor duursporters. Ik kan al onmiddellijk verklappen dat dit insloeg als een bom en zijn effect niet gemist heeft. Het frappantste was voor mij het verschil in eten bij lopers, fietsers, triatleten en dat wat ik soms allemaal na elkaar bijeen train onder ultra lang sporten valt. Wat een heel verschillende voeding vergt dan als je pakweg enkel een middellange loop doet op een dag. Het klinkt raar maar ik eet dus te weinig op dagen dat ik intensief sport. De hele dag bescheiden eten alsof het ‘rustdag’ is en ’s avonds een grote biefstuk friet eten omdat je die dag 4500 kcal verbrandde, is geen goede oplossing.

Vooraf moest je een test maken om je huidige kennis over sportvoeding te bepalen. Omdat ik al wat weet dankzij de coaching die ik een jaar bij Runcoach.be volgde, was mijn score behoorlijk. De basiskennis over sportvoeding heb ik onder de knie maar ik moet door veranderde omstandigheden eigenlijk dringend overschakelen naar een hoger niveau. Trainen voor een multisport race vergt meer brandstof dan ik besefte. Vrijdag kwam ik op de fiets de man met de hamer tegen waardoor mijn voelsprieten als een antenne de info oppikten dat er een webinar over sportvoeding gepland was.

Stephanie was erg duidelijk en to the point met zeer nuttige informatie waardoor ik direct verkocht was om me te laten begeleiden op vlak van voeding. Ik heb dan ook een premium account gekocht bij Evermove om toegang te hebben tot alle modules en calculators met feedback.

Voor het sportvoedingsgedeelte zal ik dus deze weg inslaan maar tegelijk zal ik terug aankloppen bij Runcoach.be om mij te laten coachen voor de trainingen. Dat heb ik na vorige week beslist. Zoals ik momenteel bezig ben met sport zonder iemand die mij daarin bijstaat, zal ik mij opbranden. Dat voel ik. Ik heb iemand nodig die er de rem op zet want zelf wil ik altijd maar meer en meer trainen. Enerzijds uit schrik dat ik het anders niet zal kunnen, anderzijds omdat ik momenteel flirt met het gevoel van totale uitputting en de daaraan gekoppelde roes waarop ik drijf. Als ik niet op dat punt kom, blijf ik op mijn honger zitten en ik vind dat een beetje eng.

Waarom doe ik nu voor het voedingsgedeelte geen expliciet beroep op Runcoach.be? Doet dit geen afbreuk aan zijn expertise op vlak van voeding? Absoluut niet, kijk maar naar Vincent Pierins die hij coacht en alzo veel vermagerd is en van ‘bijna niet lopen’ geëvolueerd is naar ‘bijna klaar om een halve marathon te lopen’.

Knipsel

Ik wil echter de tijd die hij in mijn sportprogramma stopt beperkt houden zodat ik geen tijd afneem die hij beter aan betalende klanten voor coaching kan benutten. De tijd die hij wekelijks aan mijn voedingsadvies zou besteden, kan hij niet meer ‘verkopen’ om zijn boterham te verdienen. Eén van de kenmerken van de dienstverlenende sector: er is geen voorraad.  Misschien hoor ik bovendien liever niet van mijn levenspartner hoeveel en wat en wanneer ik mag eten. Want eerlijk: eten ligt gevoelig bij velen en ook bij mij. Conclusie: mijn trainingsschema’s laat ik aan hem over en mijn voeding zal ik daar op afstemmen met de sportvoedingsformule. En de mentale veerkracht is momenteel top.

Wordt vervolgd. Ik ben heel benieuwd.

belang sportvoedingBron: De sportvoedingsformule

Assan rechtedeure


Vandaag gaf ik nascholing databasemanagement aan docenten op campus Kortrijk. Om de ecologische voetdruk te beperken en kilometers te malen, verplaatste ik me met de mountainbike. De kortste afstand van hartje Brugge naar Vives Kortrijk is 48 km.

Onderweg had ik geen pech, verdwaalde niet en ik kwam ruim op tijd aan dankzij mijn sterke benen die me niet in de steek lieten. Gelijk een ‘echte’ coureur. Er was wel een feit waardoor ik mezelf uit de comfortzone moest duwen om te vertrekken. Het goot namelijk water oftewel: het regende pijpenstelen, katten en honden. De hemelsluizen stonden open.

Ik fietste van Brugge naar Oostkamp en vanaf dan was het altijd rechtdoor langs de N50 tot in Kortrijk. Verdwalen voor Kortrijk zat er niet in en in Kortrijk zou ik een kaart bekijken. In de gietende regen fietste ik langs Waardamme, Ruddervoorde, Zwevezele, Egem, Pittem, Ardooie, Meulebeke, Ingelmunster, Hulste, Kuurne naar Kortrijk.

Vol modderspatten en kletsnat kwam ik aan op de campus in Kortrijk. Bibberend sukkelde ik met het fietsslot. Het idee mijn beestje onbewaakt achter te laten, stond me niet aan.

Ik waste me, kamde mijn haar en trok mijn jurk en pumps aan. Het duurde even voor ik stabiel op m’n hoge hakken kon blijven staan. Mijn lijf was koud tot op het bot en de airco in het computerlokaal waar ik les gaf was een beetje teveel van het goede.

Ik besefte nog niet dat ik een fout gemaakt had door niets meer te eten noch te drinken tot 13u. Dan at ik als lunch een broodje kaas en dronk een flesje Cola Zero. Om 13u30 trok ik terug mijn natte wielerkledij en -schoenen aan. Het thuisfront lonkte en het regende niet meer. De wind zat in de verkeerde richting en langzaam liep mijn batterij leeg. Na 30 km had ik geen kracht meer, schele koppijn en voelde me duizelig. Op de koop toe werd ik bijna aangereden door een bestelwagen die rechts afdraaide en mij duidelijk niet gezien had. We konden allebei op het laatste nippertje remmen waardoor we op een paar centimeter voor de net vermeden impact tot stilstand kwamen. Wonderbaarlijk klikten mijn schoenen snel los anders was ik voor zijn neus gevallen. Ik reed verontwaardigd verder richting Brugge en veegde een paar tranen uit mijn gezicht. Ik hoop dat die man er net zo slecht van was als ik me voelde.

Toen ik in Oostkamp kwam, stapte ik af aan een bankkantoor. Het leek een verzopen bankovervaller met fietshelm die gewapend met een debetkaart bevend het kantoor binnen stuikte. Met de centjes en mijn laatste kracht strompelde ik een bakkerij binnen en bestelde twee appelflappen, een vierkante crèmekoek en een flesje water. Op straat verorberde ik alles als een hongerige landloper. Natuurlijk was ik nog niet direct terug op krachten waardoor ik eerst een half kilometertje naast mijn fiets wandelde om dan pas terug het stalen ros te bestijgen.

Mijn lesje heb ik echt wel geleerd door aan de lijve te ondervinden dat het menselijk lichaam extra brandstof nodig heeft als je bijna 100 km fietst. Ik stond versteld van mijn calorieverbruik. Om 17u had ik al ruim 4450 kcal verbrand.


En het onderstaand kaartje en cijfermateriaal mag je maal twee doen. Wat een bijzondere werkdag.

Een sportontbijtje

image

Of fietsers net zoals lopers eten, moet ik nog uitvissen maar omdat mij vandaag een lange trotte toelacht, is de eerste maaltijd van de dag dit geworden. Twee bananen met vier grote scheppen yoghurt, bestrooid met cacao nibs en druifjes.

Vandaag ga ik namelijk werken op de campus in Kortrijk en verplaats me daarvoor vanuit Brugge per fiets. Dat deed ik nooit eerder en ik vind het spannend. Wat als ik verdwaal? Wat als ik fietspech krijg? Wat als ik trager vooruitga dan verwacht? Dat laatste kan ik counteren door ruim om tijd te vertrekken. Om 10u geef ik daar les, Google Maps zegt dat het 2u23 fietsen wordt voor de kortste weg die 46 km telt, dus als ik stipt om 7u vertrek, zou ik mooi op tijd moeten zijn om me te verfrissen en netjes present te zijn. Het betekent ook dat ik een rugzak zal dragen met daarin een kreukvrije jurk, pumps, handdoek en dergelijke.

Allez, ik ben ermee weg. Nadien laat ik wel horen hoe het meeviel. En of het voor herhaling vatbaar is.

De rode MTB-lus Brugge Damme

Op Pinkstermaandag schreeuwden mijn benen om beweging en mijn lijf om adrenaline dus besloot ik ’s avonds te gaan mountainbiken. Kwestie van het niet te verleren en wat luie BBQ-calorieën te verbranden. Bovendien moest Runcoach.be in rust herstellen van zijn ultra trail van zondag.

MTB3

De Bossenroute zag ik niet zitten omdat meer dan 50 km net iets te lang zou duren om op tijd in bed te geraken dus zocht ik een route van ongeveer 35 km vanuit Brugge en kwam zo uit op een rit naar Damme via Assebroek, Oedelem, Sint-Kruis en Sijsele. Het parcours zag er veelbelovend uit met 41% off road paden en weinig hoogtemeters. Ideaal om mijn klikpedalen te oefenen en om als kleine nawee op mijn eigen trail run van de vorige dag te dienen.

Het enige wat ik zou moeten doen was de driehoekjes van de rode lus van Sport Vlaanderen volgen. Dat is soms gemakkelijker gezegd dan gedaan.

pijltje lus

Voor april 2017 waren die dingen mij niet opgevallen, laat staan dat ik wist wat ze betekenden. Ondertussen wijzen ze mij de weg om niet te verdwalen tijdens het mountainbiken. Als je snel wil fietsen en je kent de lus niet uit het hoofd dan is het soms moeilijk om ze op tijd te zien. Nochtans staan ze in principe netjes voor elke splitsing. Soms zijn ze overgroeid met gras of struikgewas. Eerlijk gezegd was dit de eerste keer dat ze zo duidelijk in het zicht stonden. Merk je na een tijdje dat je geen driehoekjes meer ziet, dan keer je best je kar naar het vorige teken om niet nog verder van de route af te wijken.

Ik was in mijn nopjes en schuurde door Assebroek over gras, kiezelstenen, baksteengruis en verharde aarde. Voortdurend vastgeklikt aan mijn pedalen. Zonder stress om te vallen.

MTB5

Een heel leuk stukje was in het Veltembos.

MTB1

Maar er waren ook behoorlijk wat paden van mul zand wat mij verbaasde gezien de locatie waar ik eerder zware poldergrond verwachtte. Het werd een evenwichtsoefening om niet te vallen. Snel genoeg hierdoor rijden was de boodschap. Toen ik afstapte om dit te fotograferen, was het niet eenvoudig om terug aan te zetten vanuit stilstand in mul zand.

Ondertussen hoopte ik dat het niet zou beginnen regenen want de wolken waren grijs en ik had enkel mijn mobieltje en een flesje water bij in het zakje van mijn truitje. Zo van die drie zakjes die op de onderrug gestikt zijn. Rare dingen, die wielerkledingstukken. Volgens mij horen flesjes daar niet in thuis. Dringend eens opzoeken hoe en waar ik een fleshouder of twee aan mijn frame kan monteren. En ook: basisherstelmateriaal voorzien en vooral: banden leren wisselen in maximum 10 minuten.

Ineens begon het landschap voorzichtig te glooien. Achteraf bleek dat dit Oedelem was. Duidelijk een streek dicht bij huis die ik nog niet kende.

MTB00

Toen begon de terugweg langs Sijsele maar daar heb ik een pijltje gemist want achteraf zag ik dat heel het bovenste stuk langs Male niet in mijn Strava-log staat. Het rechte stuk dat ik fietste zonder rode driehoekjes vond ik trouwens verdacht. Zo heb ik gefietst:

rode lus reeel

Zo had ik moeten fietsen:

rode lus brugge damme

Mijn logje verraadt ook dat ik op het einde verdwaald was. In Assebroek. De volgende keer vind ik de weg heus wel beter. Het voornaamste was dat ik na 1 u en 47 min droog en tevreden thuis kwam na 36 km met 1353 kcal minder.

 

Kelly en Katrien op de Ohm Trail

18920820_10213411107210069_7559309586134805517_o

Dat Kelly en ik sportief aan elkaar gewaagd en complementair zijn, durf ik met zekerheid stellen. In mountainbike is zij ongetwijfeld mijn meerdere en in trail running en kajak ben ik dat. Voorlopig toch. We motiveren elkaar en tegen de Houffa Raid in oktober zullen we als een goed geolied dames duo functioneren tussen die stoere mannen. Tot nog toe zijn wij het enige vrouwenteam maar we laten ons daar niet door afschrikken. De volharding en ijzeren wil om doelstellingen te halen waarbij we de lat hoog leggen, is bij allebei onmiskenbaar aanwezig. Dat heeft Kelly vorige Pinksterzondag bewezen op de Ohm Trail in Aywaille en omstreken.

Na een regenachtige nacht in mijn tentje aan de Amblève wachtte ik Kelly op die de ochtend zelf van thuis naar de startplaats zou rijden. Runcoach.be was al om 9u vertrokken voor de 50 km. Ik was wat plaatsvervangend zenuwachtig omdat de organisatie tijdens de briefing nogal wat waarschuwingen meegaf. Over verloren lopen, glibberige paden en zware klimpartijen. Bovendien was de 20 km waarvoor Kelly wou inschrijven slechts een onderschatte benadering van de werkelijke afstand. 20 km zou uiteindelijk 24 km worden. Het was Kelly’s eerste keer dat ze zoveel kilometers en hoogtemeters zou lopen en ik hoopte dat ze niet afgeschrikt zou worden en bijgevolg zou besluiten: nooit meer! Of zelfs boos zijn op mij. Maar een klein stemmetje in mijn hoofd fluisterde dat ze het geweldig zou vinden.

Om 10u30 stonden wij helemaal paraat om te starten.

Ik wist dat doseren de grootste uitdaging zou worden. Dat ik Kelly een beetje zou moeten afremmen om de volledige tocht vol te kunnen houden. Ik vreesde dat ze zich anders zou opbranden. Daarom hadden we afgesproken dat ik het tempo zou bepalen. Voorzichtigheidshalve had ik beslist dat we lichtjes onder mijn eigen vermogen zouden lopen. We praatten vrolijk en luchtig afgewisseld met periodes van stilzwijgen en genieten van het landschap.

18891729_10213411110010139_385754198326199751_o

18839799_10213411107250070_4737718642436025241_o

Alles ging heel goed tot ongeveer 15 km. Toen kreeg Kelly krampen in haar kuiten. Haar conditie mag dan wel prima zijn, die pittige off-road hoogtemeters bijten hardnekkiger dan je je als ‘gewone’ loper kan inbeelden. Het leek alsof dit niet meer in orde zou komen en ik vreesde dat ze zich een blessure zou lopen als we de trail zouden verderzetten.

Knipsel1

Na 15,7 km met 861 positieve hoogtemeters in 2u23 minuten (waarvan heel wat minuten rust op het einde omdat Kelly zo’n pijn had aan haar benen) besloot ik dat we beter de race zouden afbreken. Dit was het niet waard, het naar boven lopen was absoluut nog niet voorbij en ik was bezorgd. Natuurlijk was dit niet leuk. Niet voor Kelly omdat het haar eerste trail wedstrijd was. Niet voor mij omdat ik me verantwoordelijk voelde. Dat ik zelf een DNF (did not finish) zou hebben, kon me absoluut niets schelen. Ik zette de tracking op mijn TomTom-sporthorloge op ‘stop’. De trail was afgelopen.

Maar daar stond ik dan aan de feeërieke oever van de Ninglinspo terwijl mijn loopmaatje met pijn op de grond zat. Ik klampte toevallige wandelaars aan met de vraag hoe ver de bewoonde (met autowegen bereikbare) wereld was. Dat zou toch een paar kilometer worden, antwoordden ze.

Knipsel2

Ik weet niet wat er door Kelly haar hoofd ging maar mijn focus was erg scherp en voor mijn part kwam het er nu enkel nog op neer om een straat te bereiken, de organisatie te bellen en ons te laten ophalen. Toch hoorde ik haar vastberaden zeggen: ik probeer verder te doen. Tja, dat deden we dan op het gemak wanneer het moeilijk was voor haar beenspieren en wat sneller als ze kon. Vanaf dan bepaalde Kelly volledig het tempo. De resterende 8,2 km met 236 positieve hoogtemeters liepen we in 1u14 wat ik nog een straffe prestatie van Kelly vind.

Knipsel3

Waar een wil is, is een weg, ook naar de toppen en dalen. Alzo liepen Kelly en Katrien dan toch de Ohm Trail uit gedurende 24 km met 1100 positieve hoogtemeters.

 

 

 

Ohm Trail – België’s zwaarste

De loneliness of a long distance runner… Alsof 50 km nog niet genoeg is, een half uur verloren lopen in de bossen rond Aywaille en alzo je elfde positie kwijt geraken.

de runcoach blogt


Gisteren nog eens tijd genomen om een Trail wedstrijd te gaan lopen. Het werd een sportief weekend in volle natuur. Zaterdag coachten Katrien en ik een klant van Trailrunning Managers op de terril van C-Mine in Genk. Een pittige opwarmer voor het echte werk op zondag. De Ohm Trail in Aywaille heeft zichzelf met zijn 50km en 2440 positieve hoogtemeters tot België’s zwaarste uitgeroepen. Of dat zo is weet ik niet, maar dat het er prachtig is staat buiten discussie!

Katrien stond aan de start met collega/vriendin Kelly, die haar debuut in traillopen maakte op de 24km. Ikzelf vertrok anderhalf uur eerder met zo’n 140 die hards voor de volle 50. Het ging super. Tot km 15 liep ik rond de 10de positie. Maar bij een lange klim voelde ik me plots heel eenzaam. Geen andere lopers te zien. Het duurde even voor mijn frank viel, maar bij een splitsing…

View original post 78 woorden meer