Hell yeah!

Heel soms zijn er dagen voorbehouden om ongetemd en ongeremd de pannen van het dak te trainen. Afgelopen donderdag was zo’n dag. Leve het hoger onderwijs met zijn flexibele werkuren en als je graag gelooft dat we niet veel en hard werken op onze campus: not my problem. Ik heb geen tijd en zin voor negativiteit want ik wil leven.

Donderdag dus. Kindertjes naar school brengen en met de mountainbike in de wagen een uur doorrijden naar Kemmel, Heuvelland om de rode lus te fietsen via Loker, Westouter, De Klijte, Hallebast en Dikkebus terug aan de voet van de Kemmelberg. Dat verliep zonder schrik door bos en velden en kiezelstenen. Langs brandnetels, braamstruiken en berenklauw schuren maar ik ben er niet in gevallen met mijn klikpedalen. Nauwe paadjes met single tracks van 10 cm breed en open velden vol putten. Het begint vertrouwd te voelen. Een kleine 38 km met 523 positieve hoogtemeters.


Terug aan de auto, fiets in de auto en niet naar huis maar wel: mountainbike schoenen uittrekken, verse kousen en trail loopschoenen aantrekken. Hup, die Kemmelberg oplopen (20 graden helling) om te starten voor een testloopje van vier kilometer met 112 pos. hm. Ik wou namelijk ‘de wissel’ uittesten. Hoe voelen de benen tijdens het trail lopen onmiddellijk na een beklijvende MTB-rit? Ik vond het gevoel van eerst geen benen te hebben naar terug benen te hebben fantastisch. Want ja, die berg oplopen was loodzwaar maar hem dan terug afdalen was bevredigend en hem nog eens oplopen – verstand op nul – transformeerde me in een looprobotje. Hup, hup. Euforie eerste klas.


Tweede training was een feit. Onderweg naar huis, verorberde ik mijn zelfgebakken volkoren speltboterhammen met rode-bieten-zonnebloempitten-spread. Energie bijvullen.

In de namiddag blijgezind werken, wetende dat er een derde training volgde om 19u30.

Derde training. Met mijn lieftallige Lena. Fiets pakken richting kajak-club. Een prachtige doch vrij avontuurlijke tocht stond ons te wachten. In groep kajakten we om Brugge heen. Met uitstappen aan grasoevers en overhevelen van de boten naar andere wateren omdat sluizen de doorgang onmogelijk maakten. Met als hoogtepunt een donkere ondergrondse doorgang onder een druk kruispunt waar je extreem plat voorover moest liggen omdat er maar een halve meter hoogte was. Probeer daaronder maar eens paddelend vooruit te geraken. Het ‘toertje Brugge’ was een unieke ervaring die net geen tien kilometer duurde. De 35 hoogtemeters zijn te wijten aan het hijsen en klimmen aan de sluizen.


Dus daarom had ik een verkwikkende nachtrust en was ik vrijdagmorgen vroeg uit de veren om zeer goedgezind als een spring-in-het-veld de hele dag IT, marketing en marktonderzoek te doceren aan mijn studenten.

Auteur: katrn

Hoi hoi! Doei!

2 thoughts on “Hell yeah!”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s