Hart goes boom-boom-boom

Soms luister ik niet naar mijn coach. Ofwel omdat ik de lat voor mezelf om welke reden dan ook te hoog leg (zoals: teveel kilometers bijeen willen lopen), ofwel omdat ik iets wel gehoord heb maar denk dat niemand het zal opmerken (zoals: rechtervoet nooit correct neerplaatsen) en vaak omdat ik niet nog trager wil lopen zoals deze ochtend.

Runcoach.be vraagt al heel lang dat ik in lage hartslagzone zou lopen maar ik kan het om een of andere reden niet opbrengen. Vanmorgen was ik zo content dat we om 8u. met drie drukbezette dames 17 km zouden lopen dat ik zeker niet wou vertragen. Ik wil meekunnen. Bovendien was het aan een tempo dat voor de gemiddelde loper die ik op Strava, Instagram en Facebook volg, niet kan tippen aan hun snelheden.

Jaloers staat niet in mijn woordenboek en ik vind het fantastisch voor de snelle lopers maar ik doe zo mijn best en het lukt me niet om pakweg 20 km in 1u45 te rennen. Gelukkig loop ik daardoor niet minder graag maar het zet mij vaak aan het denken over mijn grenzen en hartslag en ademhaling.

Deze ochtend was ik wel content dat ik het onderspit niet hoefde te delven. Tegelijk geef ik eerlijk toe dat ik zonder Annelies en Joke trager gelopen zou hebben. Ik ben hen dan ook dankbaar dat we samen liepen.

Maar toen ik thuiskwam, heb ik een halfuurtje in de zetel geslapen.  Dat gebeurt nog zelden na een tienmijlenloop. Gelukkig kon ik het me permitteren dankzij de Dag van de Arbeid, wat vandaag in België een vrije dag is.


Gisterenochtend had ik met twee dochters drie kwartier core power oefeningen gedaan. Het is te zeggen: zij deden wat mee, speelden dan voor coach en van huisje-tuintje-mama. ’s Namiddags was er schoolfeest en één plekje te weinig in de gezinswagen wegens extra vriendjes waardoor ik kon profiteren van een verplaatsing per fiets goed voor 26 km. Twee keer 13 km langs het zeekanaal richting Oostende op asfalt wat een saaie doch snelle rit had moeten zijn. De klikpedalen zouden weer wat vertrouwder worden en de beentjes blij met wat spinning. Maar ik ben weer een ervaring rijker. Laterale, harde windstoten op een mountainbike van 12 kilo terwijl je aan misschien wel 35 km/u met klikpedalen (nu nog stress) naast een kanaal rijdt, doet je hart wat sneller pompen.


Anderzijds gaat het fietsen me goed af op fysisch vlak. Ik denk dat ik een betere fietser dan loper ben maar ik moet nog leren de angst overwinnen bij het technisch off road mountainbiken. En nog vele kilometers met klikpedalen malen voor ik niet meer gillend val in brandnetels, doornstruiken of minder zachte ondergronden op een MTB-parcours.

Auteur: katrn

Passion for trail running, mountain bike and kayak.

3 gedachten over “Hart goes boom-boom-boom”

  1. Oei, herkenbaar. Ik ging vandaag een ‘recuploopje’ doen met mijn man, en ik zag achteraf dat mijn hartslag keihoog geweest was (ik wou onderweg niet checken) omdat ik niet nog trager wou lopen dan ik al deed…
    En hier ook nog altijd stress met de klikpedalen… ik hoop dat dat ooit overgaat.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s