Weglopen

Gisterenmorgen liep ik een halve marathon omdat ik eergisteren een zwaar parcours op de mountainbike afgelegd had. De logica ontgaat u misschien maar het was enerzijds ter compensatie voor mijn liefde voor het lopen en anderzijds wou ik de schade kunnen opmeten. Hoe zwaar zou ik 21,1 km lopen ervaren na de ontdekking van spieren die tot voor de mountainbike ervaring onontgonnen in mijn lichaam scholen?

Er was ook nog een derde reden. Ik zat met een ontredderd en wrang gevoel van frustratie, afschuw en onwezenlijkheid door tal van zaken die dichtbij en veraf rondom mij gebeuren. Negatieve gebeurtenissen waarvan ik niet bij machte ben ze op te lossen. In dat geval zou je ze moeten loslaten. Dat weet ik, maar kan ik zo moeilijk. Er niet door verteerd geraken, vind ik al een heuse prestatie. 

Tussen afschuwelijke oorlogsbeelden en ongelofelijke onzin over Rachida verschijnt dan mijn blog in de tijdslijn van mijn kennissen. Dan schaam ik mij een beetje omdat het lijkt alsof ik alleen maar met ‘mijn sport’ bezig ben terwijl mensen elke dag een strijd leveren voor hun bestaansrecht. Niets is minder waar. Lopen helpt het loslaten maar aanvaarden zal ik het nooit.

Ik wist dat een halve marathon pijn zou doen. Daarom liep ik hem niet op het zand maar op pier en dijk. Van Oostende naar Middelkerke en terug. Als je bijna 12 km heen loopt, moet je ook nog terug. Dat is het verschil met een lus die je eventueel kan inkorten. Het mooie aan een lang recht stuk is dat je het keerpunt kan visualiseren. In mijn geval was dat het casino van Middelkerke. Al gauw liep ik in de gewenste trance die me toeliet om elke gedachte stil te leggen. Enkel mijn ademhaling, mijn heen en weer zwiepende armen en de voetstappen. Links, rechts, herhaal. De zijwind kwam uit de zee. De zon verwarmde mijn benen.

Het keerpunt maakte mijn koppigheid overbodig want de halve marathon zou nu een feit worden. Ik moest immers terug geraken. Koppigheid ruimde plaats voor fysiek ongemak. Ik voelde me geradbraakt door het mountainbiken. Mijn rug leek in twee gebroken aan de schouderbladen bij elke voorwaartse armbeweging. De voor- en binnenkant van mijn dijen waren van beton. Maar ik zou niet stoppen voor ik 21,1 km op Strava zou zien verschijnen.

Meestal zal ik besluiten dat het deugd gedaan heeft om te lopen en dat ik niet heb afgezien. Soms zie ik af door het ontmoeten van mijn grenzen. Heel soms wil ik bewust afzien bij het lopen. Om de pijn van machteloosheid even te overtreffen.

Auteur: katrn

Passion for trail running, mountain bike and kayak.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s