Compleet

Moe maar voldaan blik ik terug op een fijne zaterdag die vroeg begon met een korte training MTB-technieken nadat ik mijn tweeling netjes op tijd afgeleverd had voor een daguitstap met de scouts.

Daarna heb ik twee uren gewerkt, t.t.z. gestudeerd voor het werk over de functies van de amygdala en de neocortex in tijden waar marketingcommunicatie zich op niveau 4.0 afspeelt, t.t.z. in tijden van push-, pullcommunicatie en gewone social media verdrinkt de marketing momenteel in de big data oceaan.

De rest van de voormiddag diende voor een kajaktraining met dochter Lena op het kanaal naar Gent.

Na de lunch, de was ophangen, het koken voor het avondmaal, verder studeren en een korte reis van mijn brein naar Theta-niveau, aka powernap, was ik helemaal terug fris en klaar voor een loopje rond de Vesten.

Zo geschiedde de eerste keer dat ik op één dag de drie sporttakken mountainbike, kajak en (trail)lopen beoefende. Ja, ik ben daardoor gelukkig. Neen, mijn kinderen komen niets tekort en het is hier absoluut geen zottenkot, zoals sommige jaloerse kwatongen poneren.

Trailrunning met Kelly

Omdat we er gisterenavond een werkafspraak hadden en graag meerdere vliegen in één klap slaan, was een traillooptraining met Kelly op en rond de Koppenberg een prima plan.

In oktober nemen Kelly en ik als duo deel aan de HouffaRaid waar we onder tijdsdruk zullen traillopen, mountainbiken en kajakken in zes delen. We moeten daarbij steeds dicht bij elkaar blijven. Zodra je een tijdslimiet niet haalt, vlieg je allebei uit de race. Op tijd en stond samen trainen is dus aangewezen maar als mama’s en gezond ambitieuze collega’s op dezelfde hogeschool weten we van elkaar hoe druk ons leven is. Enerzijds begrijpen we elkaars overvolle agenda, anderzijds is het samen trainen geen evidentie. Maar waar een wil is, is een weg.

Wij zullen dus grotendeels individueel trainen maar gisteren hebben we dat voor het eerst samen gedaan. We zijn twee vrouwen die een uitdagend doel gesteld hebben, bereid zijn om diep te gaan als het moet en niet snel opgeven maar Kelly had nog nooit trail gelopen. Bijgevolg had ik geen idee wat ik mocht verwachten. Zij zelf misschien ook niet. We zouden zien.


De start aan de voet van de Koppenberg was direct in the face. Ik daag iedereen uit om over die bolle kasseien zonder stoppen helemaal tot boven te lopen. De stijgingsgraad is 22% en de afstand verrassend lang. Wij deden dat zonder te gaan wandelen. Kelly overtrof onmiddellijk mijn stoutste verwachtingen zodat ik dacht: yes! 

Boven op de top van de Koppenberg, volgde een stukje asfalt door prachtige grasvelden dat we rechts afsloegen om via een kiezelsteentjes pad naar beneden te lopen tot we aan de rand van het Koppenbergbos kwamen. In het paarse bos liepen we de Koppenberg op en neer alsof we er deel van uit maakten.

Om te eindigen wilden we nog eens de kasseien oplopen. Kwestie van onze kuiten te testen. Na drie vierden lopen, wijzigde het lopen van het laatste stukje naar een snelle stap. Maar daar lonkte de afdaling alweer. Zo konden we eindigen met twee kilometer vliegen en rennen.

Conclusie: we zijn een prima duo om samen te trailen. Het lopen verliep zo goed als synchroon. Eigenlijk, achteraf beschouwd, was dit geen verrassing want ik wist al langer dat Kelly een power woman was.


We liepen 10,6 km met 274 positieve hoogtemeters volgens Strava (en ruim 300 volgens Runkeeper) in 1u08. Goed voor 6’28” per kilometer. Super goed voor Kelly voor wie trail running een nieuwe sport is.

Ik geloof dat wij die HouffaRaid goed gaan doen want dit was nog maar het begin.

The time is now


We zijn al bijna weer een week verder sinds de vorige blogpost maar ik heb me voorgenomen om minder te bloggen. Dit omwille van twee redenen. Ten eerste is het een loopblog met als zijsprongetje gezonde voeding en geen blog over sport in het algemeen maar ik heb nu plots zoveel meer te vertellen over kajak en MTB. Ik vind er mijn plekje niet goed voor op mijn blog. De tweede reden past in het kader van timemanagement. Ik dacht tijd uit te winnen door niet te bloggen en die dan in de sport zelf te stoppen.
Maar ik wou toch drie persoonlijke vaststellingen neerpennen.

  1. Lopen doet aanzienlijk meer calorieën verbranden dan MTB en kajak in een gelijke tijdsspanne. De intensiteit van lopen is veel hoger.
  2. Om te trainen met de fiets heb je pakweg driemaal zoveel tijd nodig als om te gaan lopen. Met mijn druk professioneel + gezinsleven is dat een hinderpaal.
  3. Het gevoel van zorgeloze vrijheid ervaar ik enkel met het lopen omdat daar geen materiaalstress opduikt. De aankoop van een degelijke MTB is slechts het begin. Zonder pedalen – apart te kopen – lukt het niet, de veiligheid eist een helm en handschoenen. MTB-koersschoenen heb je ook nodig en na één training begreep ik waarom de loopbroek vervangen diende te worden door een echte fietsbroek met spons of iets dergelijks in de voering. (Het lijkt wel of ik een pamper draag.) Tel daar nog reserve-onderdelen en onderhoud bij en los van de extra kosten dat dit meesleept, kruipt daar schaarse tijd in. Dus in plaats van te bloggen, zou ik beter mijn fiets poetsen en de ketting smeren, snap-j’em? En zonder kajak, peddel, spatzeil en zwemvest kun je niet kajakken. Gelukkig huur ik dat in de club. Die reddingsvest is waarschijnlijk verplicht. Dat moet ik nog uitdokteren. Conclusie: tijdens de balletlessen van de dochters, de lunchpauze op de campus of op verplaatsing/reis kan ik in een handomdraai een loopje scoren maar fietsen of kajakken blijkt wat ingewikkelder. En neen, op stap met het gezin, kan de mama het zich niet veroorloven om extra materiaal zoals een MTB en toebehoren in te pakken of mee te zeulen.

Maar ik zou natuurlijk mezelf niet zijn als ik daar geen mouw aanpaste. 

  1. Kajak is de wekelijkse gezinssport. Vaker mag als het kan, maar moet niet.
  2. Lopen op 5 à 7 km tijdens verloren wachtmomenten doe ik al en blijf ik doen. Elke week lukt een 10 km ochtendloopje met Joke.
  3. Ik probeer in het weekend één langeduurloop te behouden en één MTB-rit van maximum 3 à 4 uren in te lassen.
  4. Twee core power trainingen per week heb ik al ingepast.

Missing value is hier de tweede training op MTB. Ik moet meer tijd vinden om te kunnen fietsen…
Deze week heb ik bijna elke dag gefietst om de clickpedalen te oefenen. Uiteraard heb ik ook gelopen, gekajakt en mijn core power aangesterkt. Vanmorgen heb ik 71 km gemountainbiked waarbij ik maar één keer ben gevallen, weliswaar in de bramen. De bloedende benen waren slechts oppervlakkig geschonden. Door de doornen. Maar ik prijs mezelf gelukkig: op een enge track tussen de brandnetels ben ik tijdens een klimpartijtje net niet tussen het nitraatrijke onkruid beland. 

Upgrade to multisport 100% completed

Life is better on the trails. Dat wist ik al sinds ik voor het eerst trail liep in het Koppenbergbos, ondertussen 2,5 jaar geleden. Het werd nog beter in de Zwitserse Jura (Trail de l’Absynthe) en hooggebergte van Graubünden (Irontrail), onze Ardennen en de Pyreneeën. Off road lopen in de vrije natuur geeft je vleugels. Alle minder spectaculaire loopjes en core power trainingen bereiden je voor op een volgend trail running doel. Daarom sla je ze niet over en verdraag je dat het soms eentonig lijkt. Je weet waarvoor je het doet. Voor het lang trail lopen dus. 

Maar je kan nog iets anders op die trails doen dan lopen. Adrenaline door je lijf voelen gieren op een mountainbike bijvoorbeeld. Sinds deze week is hiermee een nieuwe wereld voor me opengegaan. 

De wereld laag op het water vanuit een kajak ontdekken, maakt het avontuurlijk outdoor sporten compleet. Dat wist ik al uit m’n kindertijd maar toen ik zelf kinderen kreeg, dacht ik nooit meer in een kajak te zullen kruipen. Sinds drie weken ben ik lid van de Brugse Kajak Klub. Het is zo tof dat ik direct een gezinsabonnement genomen heb. 

Ik moet nu een beetje regelmaat en proportie vinden want het bedrijven van multisport moet nog allemaal te combineren zijn. De aangename verrassing schuilt in het gemak waarmee ik de drie sporttakken naadloos kan laten aansluiten. Het aantal trainingen van vorige week had ik niet kunnen doen als het alleen maar lopen zou zijn.

  • Dinsdag 30,5 km MTB in de duinen en polders. 
  • Woensdag 21,1 km lopen.
  • Donderdagochtend 40 min. core power.
  • Donderdagavond 8,1 km kajak.
  • Vrijdagmorgen 7 km lopen.
  • Vrijdagmiddag 22,1 km fietsen (clickpedalen leren gebruiken).
  • Zaterdagmorgen 15,3 km MTB (clickpedalen off road leren gebruiken). 

Wegens tijdgebrek kan ik de belevenissen onmogelijk vertellen. Ik probeer toch een paar flarden neer te pennen als een geheugensteuntje. Zand, duinen, bibberen, 4x vallen, opstaan, juichen, witte bloesems, afstappen, wind, blauwe binnenbillen, blijven lopen, triomferen, buikspieren, armspieren, kajakken, kinderen, Runcoach.be, donker, water, vroeg opstaan, lopen met moedig meisje met MS, fiets op maat afhalen, mountainbike clickpedaalschoenen kopen, fietshelm kopen, rechts in- en uit clicken leren, dan links, dan allebei samen, click-click, koersbroek kopen, oefenen in bos met heuvels, grasdijk Damse Vaart oprijden, aarzelen, vastgekluisterd aan pedalen vallen, opstaan, fietsen, molenheuvels opfietsen, vallen zonder losklikken, helpende touwloper met hond ontmoeten, thuiskomen en voor het huis voor de ogen van verontruste toeristen vallen op de klinkers. Oefening baart kunst.

Morgenochtend ga ik lopen met Joke. En daarna misschien kajakken met de oudste kinderen. Of een ritje mountainbiken op de gewone weg om het snel losklikken te oefenen. Het is geen of-of-of maar en/of-en/of-en/of. L’embarras du choix. Heerlijk toch?

Weglopen

Gisterenmorgen liep ik een halve marathon omdat ik eergisteren een zwaar parcours op de mountainbike afgelegd had. De logica ontgaat u misschien maar het was enerzijds ter compensatie voor mijn liefde voor het lopen en anderzijds wou ik de schade kunnen opmeten. Hoe zwaar zou ik 21,1 km lopen ervaren na de ontdekking van spieren die tot voor de mountainbike ervaring onontgonnen in mijn lichaam scholen?

Er was ook nog een derde reden. Ik zat met een ontredderd en wrang gevoel van frustratie, afschuw en onwezenlijkheid door tal van zaken die dichtbij en veraf rondom mij gebeuren. Negatieve gebeurtenissen waarvan ik niet bij machte ben ze op te lossen. In dat geval zou je ze moeten loslaten. Dat weet ik, maar kan ik zo moeilijk. Er niet door verteerd geraken, vind ik al een heuse prestatie. 

Tussen afschuwelijke oorlogsbeelden en ongelofelijke onzin over Rachida verschijnt dan mijn blog in de tijdslijn van mijn kennissen. Dan schaam ik mij een beetje omdat het lijkt alsof ik alleen maar met ‘mijn sport’ bezig ben terwijl mensen elke dag een strijd leveren voor hun bestaansrecht. Niets is minder waar. Lopen helpt het loslaten maar aanvaarden zal ik het nooit.

Ik wist dat een halve marathon pijn zou doen. Daarom liep ik hem niet op het zand maar op pier en dijk. Van Oostende naar Middelkerke en terug. Als je bijna 12 km heen loopt, moet je ook nog terug. Dat is het verschil met een lus die je eventueel kan inkorten. Het mooie aan een lang recht stuk is dat je het keerpunt kan visualiseren. In mijn geval was dat het casino van Middelkerke. Al gauw liep ik in de gewenste trance die me toeliet om elke gedachte stil te leggen. Enkel mijn ademhaling, mijn heen en weer zwiepende armen en de voetstappen. Links, rechts, herhaal. De zijwind kwam uit de zee. De zon verwarmde mijn benen.

Het keerpunt maakte mijn koppigheid overbodig want de halve marathon zou nu een feit worden. Ik moest immers terug geraken. Koppigheid ruimde plaats voor fysiek ongemak. Ik voelde me geradbraakt door het mountainbiken. Mijn rug leek in twee gebroken aan de schouderbladen bij elke voorwaartse armbeweging. De voor- en binnenkant van mijn dijen waren van beton. Maar ik zou niet stoppen voor ik 21,1 km op Strava zou zien verschijnen.

Meestal zal ik besluiten dat het deugd gedaan heeft om te lopen en dat ik niet heb afgezien. Soms zie ik af door het ontmoeten van mijn grenzen. Heel soms wil ik bewust afzien bij het lopen. Om de pijn van machteloosheid even te overtreffen.

Vuurdoop mountainbike

Zie mij daar staan met mijn lumineus idee om te beginnen technisch mountainbiken met veel hoogtemeters. Zonder enige ervaring en met meer hoogtevrees dan een gemiddelde persoon.

Gelukkig is Runcoach.be van alle markten thuis en heeft hij een pak ervaring op de mountainbike waar ik vandaag dankbaar gebruik kon maken. In afwachting van mijn eigen trailfiets huurden we een exemplaar in Middelkerke. Zonder klikpedalen en zonder koersbroek met zeemvel. Auch.

Maar ik had er zin in. Hij heeft me leren ultra trail lopen en zo heb ik mijn hoogtevrees in de bergen de baas gekunnen. Met die fiets zal het ook wel lukken.

Dertig km leek me als beginner ideaal om mee te starten.  Bij het bestuderen van het bord aan de start was ik danig naar de te volgen weg aan het kijken. Dat het hier een parcours met drie sterren betrof ontsnapte aan mijn analyserende blik. Dat er een classificatiesysteem voor de moeilijkheidsgraad bestaat, wist ik op dat moment nog niet. Nog nooit van gehoord. Eén ster voor de beginnende, twee sterren voor de meer ervaren mountainbiker en drie voor de – euh – sportieve ervaren bikers. Dat zag ik pas nadien maar merkte ik al gauw. 

Met vallen en opstaan.

We doken al snel de duinen in. Ik slaakte gilletjes die ik niet kon onderdrukken. Runcoach.be beweerde dat ik lijkbleek zag van de schrik. Dit kan ik niet. Dit durf ik niet. En zachtjes gillen. 

Het ging zo: smalle single track paadjes duin op en duin af in mul zand waar je soms aan kon ontsnappen door op de zijkanten met duingras te rijden. Alsof dat nog niet moeilijk genoeg was, slingerden de smalle paadjes in haarspeldbochten, zowel in de afdalingen als in het klimmen. En ook: die boompjes, struiken, boomwortels en takken. Het leek wel of ik in een computer game terecht gekomen was. Razendsnel je stuur mikken, versnellingen vergooien, achter je zadel hangen en vooral enkel op je achterwiel remmen. OMG wat een voortdurende adrenaline gepomp was dat??

Na vijf kilometer was ik vier keer gevallen. Twee keer met die fiets op me en twee keer zonder extra klappen van stuur of pedalen op mijn benen of handen.

Ontspan je wat meer voor de foto, zei Runcoach.be. Ja, hallo, dacht ik. De zenuwen gieren door mijn lijf. 

Toen plaatste ik mijn hand in de zij, klaar voor een update van mijn mind set. Ik ga mij hier niet laten doen door wat duinen, bochten en zand, dacht ik. Ik was klaar om te vliegen als het moest.

Ik overwon de schrik en volgde mijn instinct. Naar beneden, afremmen, goed mikken tussen de boomstammen, kordaat het voorwiel over de boomwortels en takken heffen en blijven gaan!

En dan ineens kwamen we in de polders terecht waar we een plat stuk langs een kanaal volgden. Plat maar irritant hobbelend. Het was gras over dikke kiezelstenen. Runcoach.be dacht dat ik moe was maar het was mijn achterwerk dat brulde van de pijn. Miljaar. Is dat zadelpijn? 

Gelukkig liet een volgend stukje met asfalt en beton toe om te bekomen van de hobbels. 

Na 30 km mountainbiken voelde ik mij dronken van het vele slingeren, doorvliegen en op en neer gaan maar de dorst was niet gelest na deze eerste keer. Deze sport zal samen met kajak een mooie aanvulling op trail running worden.

Nu nog mijn eigen fiets afhalen. En klikpedalen, helm en koersbroek.

Maar morgen wil ik graag een halve marathon lopen want hoewel ik zaterdag gelopen heb, lijkt het alweer een eeuw geleden. Ik voel mij momenteel een overspelige bedrieger.

Zeeleven

Mensen vragen soms waar ik de energie vandaan haal maar voor mij is het de logica zelve om de dingen te doen die ik graag doe. Het kost mij geen energie, integendeel. Als ik dat niet zou doen, dan zou ik pas een zwaar energielek krijgen. Natuurlijk kan je niet voortdurend je zin doen en als je denkt enkel gelukkig te worden door de lotto te winnen, onmogelijke schoonheidsidealen te bereiken of je in een vingerknip naar luilekkerland te kunnen transporteren dan zoek je het misschien te ver. 

Do more of what makes you happy. Het is een simpele huis-tuin-keukenspreuk maar met een waarheid als een koe. Deze way of life kreeg vorm na een lange zoektocht naar troost toen ik mijn kinderen noodgedwongen moest missen door de scheiding met hun vader. Eerst werkte ik me te pletter en ging vaak uit om het gemis op te vullen. Dat werkte niet. Nu kan ik ons leven organiseren en combineren op een evenwichtige manier die mij de vrijheid geeft om veel outdoor te leven en te sporten. Het vele werken is gebleven maar het nachtleven heb ik al lang vaarwel gezegd. 

Het idee van een rondje te lopen voor de dag begint of het vooruitzicht na het werk te kunnen kajakken bij de overgang van dag naar donker geeft me vleugels. Lekker vroeg opstaan om het mooiste stuk van de dag buiten door te brengen. Sport als extra motivatie en beloning. Wat kies jij om jezelf te motiveren of te belonen?

Doch als ik in volledige vrijheid zou kunnen kiezen, dan deed ik wat Thomas Siffer ooit deed. Met een zeilboot 3 jaren met het gezin de wereldzeeën bevaren. Op de mooiste plekken aanmeren om daar te trail lopen, kajakken, zwemmen, fietsen. De wereld proeven. 

Maar dat gaat dus niet.

Het zeilen beperkt zich voorlopig tot korte tochten op de Noordzee en Zeeland. Ondertussen zit ik met Runcoach.be op onze zeilboot en ben ik het logboek van Thomas aan het lezen. Dit boek leest extra beklijvend in het ruim van een zeilboot. Het past compleet in dit kader en bij het stapeltje lectuur van wateralmanak en havengids. Het inlevingsvermogen wordt danig uitvergroot.

Al even onbeschrijfelijk is het geluksgevoel dat ik krijg door vroeg uit de veren het roze ochtendlicht in de haven te aanschouwen wanneer ik een loopje aanvat. De wereld is nog stil en ik mag lopen op de pier en het strand. Voor mij is dat een ultiem gevoel van vrijheid. 

Alle andere uren of dagen zal ik wel werken en zorgen maar dit is van mij.

En nog iets: gisteren heb ik een prachtige mountainbike gekocht. Weer een wereld die zich voor me opent.