Kersengranola


Onder het motto ‘steeds verse home made granola in huis hebben’ bereidde ik de amandel-kersengranola uit het Hardloopreceptenboek van Runner’s World maar met een eigen interpretatie. Lees: ik had niet alle ingrediënten in voorraad maar gebruikte prima vervangers.

Dit heb ik gebruikt:

  • 6 eetlepels kokosolie (i.p.v. koolzaadolie)
  • 2 eetlepels honing
  • 4 eetlepels ahornsiroop (i.p.v. 60 ml)
  • 1/4 theelepel amandelextract
  • 240 gram havermout (i.p.v. 180)
  • 50 gram amandelschilfers
  • 20 gram amandelpoeder (Ik had maar 50 g schilfers en het recept vroeg 70 g.)
  • 35 gram gehakte cashewnoten 
  • 1 eetlepel kasha (eigen toevoeging, geroosterde boekweit alsook een personage uit Wizzy & Woppy, FYI)
  • 100 gram gedroogde kersen in stukjes gesneden (i.p.v. 75 g)

Wat ik niet gebruikte maar wel in het recept staat:

  • 1/2 kopje geroosterde tarwekiemen (niet in huis)
  • 1/2 theelepel kaneel (Runcoach.be lust dat niet.)
  • Mespuntje gemalen kruidnagel (niet in huis)
  • 1/2 theelepel vanille-extract (geen fan van)

De kokosolie liet ik smelten op een laag vuurtje. Daarna voegde ik de honing, ahornsiroop en amandelextract toe. 

Alle andere ingrediënten mengde ik door elkaar. Op een grote pizzavorm legde ik bakpapier en verdeelde er de gemengde ingrediënten op. Daarover goot ik de lauwe vloeistof en roerde alles goed door elkaar.

De oven verwarmde ik op 180 graden, de pizzavorm schoof ik er in en om de 5 à 10 minuten mengde ik alles nog eens goed door elkaar tot de granola krokant en goudbruin was.

Laten afkoelen en in een glazen pot bewaren. Ze zeggen drie weken maar van mijn vorige pot at ik 6 weken. Geen enkel probleem behalve dat mijn smaakpapillen toe waren aan een nieuwe granola variant. Kersengranola dus.

Onze North C Trail 2017 in beeld

1 eerste foto blog_edited - tekst

Het leuke is dat Sarah haar Go Pro meebracht zodat wij een massa beeldmateriaal verzamelden om nog jaren na te genieten van de wonderbaarlijke ervaring die wij met zijn drieën beleefd hebben in de uitgestrekte duinen van de Westhoek. Sarah is behalve ultra trail runner ook fotograaf en kan je volgen op https://www.instagram.com/blistersisterscrew/ en https://www.instagram.com/sarahmoutonphotography/

Zet je schrap voor 50 km beelden van Sarah, Fien en Katrien in het zand.

50 km magie op de North C Trail 


Life starts outside your comfort zone.

Gisteren deed ik iets waar ik twee jaar lang aan getwijfeld heb. Het begon twee jaar geleden toen Runcoach.be de race aan het lopen was. De bedenking dat ik dit nooit zou kunnen vermengd met de schrik en bezorgdheid dat hij tijdens deze trail het loodje zou leggen. Daarna ontstond het stiekeme verlangen dit ook te kunnen met het nuchtere besef dat dergelijke langdurige fysische inspanning voor mij onhaalbaar zou zijn.

Vorig jaar liep ik met een twijfelend hart het parcours van de 30 km uit terwijl hij opnieuw de 50 km liep. Stikkapot en na tranen tijdens de loodzware beklimmingen van de duinen finishte ik met nog meer respect voor wie de 50 km kon volbrengen. Zou ik dit ooit kunnen? Het verlangen groeide maar wimpelde ik af in het kader ‘toch nog een beetje realistisch blijven’.

En toen startte eind maart 2016 de eerste editie van de campagne Loop Naar De Maan van Kom Op Tegen Kanker. Ik formuleerde een dubbele persoonlijke uitdaging. Financieel zou ik €1000 sponsorgeld inzamelen. Sportief zou ik tijdens de kleine zeven maanden durende campagne 1000 km lopen. Als ik zou slagen, zou ik op 11 maart 2017 de North C Trail lopen. Jawel, 50 km. Ik weet nog dat ik toen besefte hoe overmoedig het was dit te poneren maar het toch schriftelijk formuleerde. Belofte maakt schuld want al snel geraakte in aan €1000. Lap.

Gisteren was het 11 maart. Het werd een dag om nooit te vergeten. Na de twijfel en het verlangen was er de faalangst die tot woensdag 7 maart de bovenhand had. Ik had mij nog steeds niet ingeschreven. Ik durfde er niet in geloven, had schrik om me belachelijk te maken en het werd mij afgeraden door Runcoach.be na mijn vorige ultra trail. Woensdag draaide ik echter een knop om. “Foert, ik doe het!” Wat had ik te verliezen?

Ondertussen kon je niet meer online inschrijven dus ik zou een daginschrijving ter plekke betalen. Op Facebook zag ik donderdag toevallig een oproepje van ene Peter Rietveld die zijn startbewijs te koop aanbood wegens onverwacht niet kunnen deelnemen.


Het gevolg was dat ik gisteren startte met het idee ‘wie niet waagt, niet wint’ en een vreemd borstnummer dat mij incognito maakte. “En hier loopt Peter voorbij…”, schalde een stem door de microfoon. “Of toch niet, dit is duidelijk geen Peter maar laten we haar Petra noemen.” grinnikte de man. Ik zwaaide en glimlachte met een klein hartje en een grote banaan in mijn linkerhand.

De banaan hield ik de eerste 15 km vast, lopend op het strand van Koksijde tot Bray-Dunes in la douce France. Sarah en Fien flankeerden me en ik had toen nog niet kunnen dromen dat we zij aan zij met zijn drieën simultaan na 50 km over de finish zouden lopen op een mooi drafje door een erehaag van de event medewerkers onder luid applaus.

Na 15 km hielden we een eerste keer halt want Sarah moest een steentje uit haar schoen halen. Het onding had een blaar tussen twee tenen veroorzaakt maar het gaf mij de tijd de banaan te verorberen gevolgd door een eerste jelly.
Toen doken we duinen in. Op en neer in mul zand. We stimulerenden elkaar en trokken niet alleen de kar waar nodig maar ook veel foto’s met de Go Pro van Sarah. Het weer was ons goed gezind zonder wind en met non-stop zon.

Het hele gebeuren was voor mij een magische droom die elke verwachting oversteeg omdat het bleek te lukken en hoe! Het generieke product oversteeg uitermate het verwachte product, zou ik in mijn hoorcollege Marketing zeggen. De Customer Experience was subliem met een extreem hoge merkidentificatie als resultaat. Leve Sportevents.be! Sportevents.be is the best!

Veel zand en volhardend voortlopen dus. Maar vooral genieten van de pracht van de uitgestrekte duinen, grapjes maken onderweg en aan de controle- en bevoorradingsposten. Het mocht voor mij wat vlotter vooruit gaan maar het samen blijven primeerde voor mij. Samen was dit nog leuker. Misschien lag daarin wel de superkracht die ik gisteren kon ervaren.

Zo kwam het dat we na een loodzware laatste 3 km met de pittigste duinen – die ze voor het laatst hadden voorbehouden als een ware bouquet final – , een ernstige overweging van Fien om te stoppen na 35 km – ze voelde zich misselijk door de langdurige inspanning – en rusttijden door bevoorradingsposten en fotoshoots, onze 50 km beëindigden in een kleine 8 uren. Netjes binnen de toegestane limiet van 8 uren en 15 minuten.

Ik heb iets succesvol gedaan waarvan tot tijdens het lopen zelf niet durfde vermoeden dat ik het zou kunnen. Het heeft me veel onterechte faalangst en zelftwijfel gekost maar geen bloed, zweet noch tranen. (Het kleine beetje bloed van de duindoornen buiten beschouwing gelaten.) Het resultaat is dat ik mij de gelukkigste persoon ter wereld waan met een gevoel dat ik zelden ervaar: dat ik fier mag zij op iets wat ik kan.

Het grote verschil met de ultra Trail des Gueules Noires? Toen was ik zo uitgeput met koorts en extreme pijn dat ik niet blij kon zijn na het finishen, laat staan enig gevoel van fierheid ervaren.


De Koppenberg en het zwarte gat

Zaterdag waren Runcoach.be en ik in Melden, deelgemeente van Oudenaarde en één van de trekpleisters der Vlaamse Ardennen. Melden ligt namelijk aan de voet van de Koppenberg. We kwamen dan ook om een beetje heuveltraining te genieten en de vleugels van het lopend afdalen te voelen.


Het klimwerk was onmiddellijk in the face met als start de – naar Vlaamse normen – lange klim op de wereldberoemde kasseien van de Koppenberg. De regen maakte de beklimming nog wat zwaarder door de spekgladde ronde stenen.

We bereikten gauw het Koppenbergbos. Daar huppelden we bergop en bergaf over de boomwortels, plassen, boomstammen en brugjes langs paden vol roestbruine bladeren.


We liepen de bosheuvel een vijftal keer op en af in een klein uur tijd wat goed was voor 8 km met 224 positieve hoogtemeters, veel modder en voldoening. Door de regen moest het niet meer zijn. Dat was het dan, dacht ik.

Runcoach.be stelde doodleuk voor om in Melden te overnachten zodat we op zondagochtend nog eens konden trainen op de heuvels. Daarop was ik niet voorzien maar het kon in principe omdat we twee dagen kinderloos waren. Vooruit dan maar. Toiletgerief, vers ondergoed en sokken kan je overal kopen dus dat was geen probleem. Mijn smartphone zou wel leeg lopen zonder oplader en dat vond ik geen leuk vooruitzicht. Het betekende lopen zonder besef van tijd, afstand en afgelegd parcours op voor mij redelijk onbekend terrein.

De zondagochtend liet ik me dus opslokken door dit zwarte gat zonder technologie. Geen Strava, geen tijdsbesef, geen statistieken. We vertrokken om 9u en namen weer direct de kasseiweg naar de top van de Koppenberg om het gelijknamig bos in te duiken.

Na de afdaling volgden we een extreem modderig pad door de velden dat weer volledig klimmend verliep. Toen kwamen we aan een grote baan die we overstaken om weer door velden te lopen tot we een volgend heuvelbos doorkruisten. Geen idee welk bos maar de rondingen van deze heuvel waren prachtig. We liepen later voorbij een watermolen en over een verharde weg door een veld tot we een fietspad bereikten dat vroeger een spoorweg was. Zo kwamen we terug in Melden.

Een sporthorloge had ik niet bij. Runcoach.be loopt altijd zonder meting, behalve die ene keer toen we Strava uittestten. Hij was verbaasd dat ik blokkeerde op het gebrek aan tracking. Dat het voor mij een mentale inspanning vergde om te lopen zonder te meten hoe ver en hoe lang. We waren terug om 10u49. De rest is een mysterie maar vooral een herinnering aan een mooie ochtend waar de zonnestralen en de modderspatten op mijn blote benen het eerste lentegevoel opgewekt hebben.

Bootpannenkoek


De kinderen associëren de zeilboot met pannenkoeken omdat wat ooit begon als een ludiek idee door herhaling bijna een ritueel geworden is. Op de boot bakt mama pannenkoeken. 

De voordelen van pannenkoek zijn legio. Dit gemakkelijk, snel te bereiden comfort food kan je zo lekker en gezond maken als je wil. Bovendien vult het de maag met gezelligheid. Het stilt meer dan louter de honger. 

Pannenkoeken zijn prima loopvoedsel. Bijgevolg heb ik de kinderen niet nodig als excuus om pannenkoeken te bakken. Na mijn stormloopje van 14 km op het strand bij 6-8 Beaufort van vorige donderdag kon ik mij een guilty pleasure verloven door een luxe lekkere variant te verorberen als post-run snack.

Typisch aan de boot is dat er geen keukenweegschaal is. Maar roeien met de riemen die je hebt, stimuleert de permanente ontwikkeling. Als je vertrekt van een pakje van een (halve) kilo bloem heb je geen weegschaal nodig. 

Ik kocht een pakje meergranen pannenkoekmix van De Nieuwe Band. Dat is een halve kilo voedzaam, duurzaam geteeld gerief. Goed voor het lijf, de natuur en tegelijk voor het mentale aspect. Met de staafmixer die we wel op de boot hebben, mengde ik dit met een koffielepel wijnsteen bakpoeder, één liter halfvolle melk, vier bio-eieren, een scheutje bio-olijfolie en snuifje zout. Het gladde deeg bakte ik dan in een braadpan met melkerijboter, jawel ook bio. En van graskoeien. (Voor de curieuzeneuzen: ik bak alles in één keer en wat overblijft, gaat in de koelkast bij gebrek aan mee-eters.)

De topping maakte het af: rijkelijk belegd met bosbessen en gebroken walnoten om dan te besprenkelen met een eetlepel gelei van acaciabloesem. Oprollen en 100% genieten.

Geven en nemen


Lopen maakt je hoofd leeg en die nieuwe, vrije ruimte is één van de gratis weldaden van duursporten. Start je een loopje vanuit een meerdaags verblijf in afzondering op een zeilboot met mentale rust en pure voeding, dan wordt je gevoel van vrijheid en verbondenheid met de natuur nog groter om te pieken wanneer dat lopen op een godverlaten strand vol oorverdovende wind en klotsende schuimgolven gebeurt. 
Vanmorgen was zo’n training. 

Eergisteren proefde ik dit al met vijf kilometer en het smaakte naar meer. Vandaag zou het een halve strandmarathon worden met loopmaatje Kevin. De natuurelementen hebben er geen probleem mee dat je hen wil trotseren. Je mag nemen en er letterlijk frontaal tegenin gaan. Maar denk nooit dat je sterker bent. Geen nemen zonder geven. 

De windkracht van 6 tot 8 Beaufort vormde voor mij geen obstakel om op het open strand te lopen maar had me deze nacht gewekt en behoorlijk lang wakker gehouden. Hoeveel ik geniet van even moederziel alleen op de zeilboot te verblijven, zo keihard bereikte mijn adrenalinepeil deze nacht steile pieken. Zonder rukwinden zijn de nachtelijke geluiden op een boot niet voor watjes maar met de wind van vorige nacht, ervaar je een fikse oefening in het hoofd koel houden. Respecteer volgende vier regels.

  1. Verboden te denken dat je kajuit een drijvende doodskist is, laat staan een zinkende. 
  2. Verboden om de sterkte van de landvasten of om de deskundigheid van de knopenlegger in twijfel te trekken.
  3. Verboden de rammelende geluiden op het dek te wijten aan inbrekers. Het lijkt alleen maar alsof je voetstappen op het dek hoort. Niemand is aan de luiken aan het prutsen. Niemand wil in dergelijke wind op een schip binnendringen. Je brein houdt je voor de gek.
  4. Geniet van de unieke beleving  waarbij je zeer dicht bij de elementen komt en beseft hoe nietig de moderne mens is. We vergeten dat vaak en wanen ons heer en meester op de planeet. Wired. Connected. Online. Smart. Intelligent. Protected. 

Allemaal goed en wel maar het gevolg was dat mijn lijf niet optimaal uitgerust was voor een halve strandmarathon met extreme wind. Weinig en onrustig geslapen en ik voelde dezelfde hoofdpijn als wanneer ik op volle zee te lang in de binnenruimte blijf om koffie te zetten.    

Het enige dat mijn strijdlust tegen de wind nu kon ontmoedigen, was hevige regen. Dat het droog was, voelde dus als een dikke meevaller aan. Zoals eind februari besloten, vertik ik het om nog in lange broek te lopen tot volgende winter maar de twijfel voor het traillooprokje stak deze ochtend toch even op. Niet plooien, Cattoor. Los dat op met kniehoge compressie tubes

Dus om half tien was ik present om te starten aan de Hazegras Delhaize. Het stukje langs de kade naar de dijk liep nog vlotjes maar eenmaal daar gedroeg het strand zich weinig uitnodigend. Zoals Kevin achteraf opmerkte: we werden gezandstraald

Niet plooien, Cattoor. Je bent gestart om een stukje van de wind te nemen en het is niet erg als je het voornemen om vanmorgen een halve marathon te rennen opgeeft. Het was vechten tegen de bier- euh, windkaai maar na een tijdje genoot ik met volle teugen van de alles tegenwerkende kracht van de zuidwestenwind. Ogen net niet helemaal dicht. Borst vooruit en hoofd toch lichtjes voorwaarts gebogen wat in een foute loophouding resulteerde maar nodig was om het aangezicht zoveel mogelijk te sparen van de zandstraling. Excuseer mij voor de vettigheid maar het waaide zo hard dat mijn ogen traanden, mijn neus begon te lopen en de wind het snot uit mijn neus wegblies. De blote dijen werden tegelijk gezandstraald en krachtig gemasseerd. 

Golfbreker op en af, springen over zeeplassen en elke voetlanding leek een overwinning op de wind. Toen we aan Raversijde kwamen, wou ik terug ondanks het wijzen naar het casino van Middelkerke in de verte dat het keerpunt voor de halve marathon zou zijn. De reden van mijn plotse ommezwaai? Geen wispelturigheid maar eerder uit mechanische noodzaak. Daar waar ik tot nog toe het gevoel had ter plekke in de wind te blijven hangen, voelde ik mezelf plots achteruit waaien. De hoge flatgebouwen hadden hier plaats gemaakt voor leegte en lage duinen die de wind nog genadelozer deden toeslaan. Mijn rechtervoet begon op de koop toe te slapen. 

Het teruglopen was natuurlijk geweldig gemakkelijk met zoveel wind in de rug. Om af te ronden op 14 km liepen we nog wat verdwaalde rondjes in het Maria-Hendrika-park waar niets je deed vermoeden hoe onaards het strand die dag was. Zandstorm op Tattooine. Dichter zal ik waarschijnlijk niet meer komen. Missie geslaagd.