Als de kinderen niet willen lopen


Links zie je dochter Lena, rechts vaar ik. Op weg naar de brug van Steenbrugge. 

Deze ochtend voor het werk liepen Joke en ik een mooie 9 km aan gemiddeld 6’09” rond Brugge met hele passages door grote bedden lentebloemen. De frisse geur van fijne narcissen met oranje trompetjes bedwelmde ons bij het voorbij lopen. Daarna was ik helemaal klaar om in het werk te vliegen. Het werd een heel productieve, aangename werkdag.

Om 20u zat ik dan op het water met Lena en ik had geen idee hoelang ze het kajakken zou volhouden en/of ze het beu zou worden. 


Mijn meisje deed het alsof ze al jaren deze sport beoefende. Technisch top. Ik was trots dat ze bijna 7 km met mij kajakte. 

We peddelden ook in het donker op het Minnewater. Dit moet je gedaan hebben omdat het niet te beschrijven valt hoe fijn dit voelt. Mijn hart juichte. 

Als de kinderen niet willen lopen, dan neem je er toch gewoon een extra sport bij die je samen kan beoefenen? Wordt vervolgd.

Sportieve doelstellingen voor 2017

Sinds vorige week ga ik sportief vreemd. Ik eet daarbij niet van twee maar drie walletjes. Pas op, mijn grote liefde blijft trail running maar omdat mijn grens op korte ultra afstanden ligt, kan ik sportief enkel groeien door sneller te lopen of extra sporttakken toe te voegen. Het eerste ambieer ik niet wegens de realiteit van mijn lichaam, gezin en werk. Ik houd het op trail running tot maximum 60 km. Doelstellingen moeten ambitieus, goed voorbereid maar realistisch zijn.

Mijn eerste doelstelling van 2017 was om netjes binnen de tijdlimieten de 50 km race van de North C Trail als ultra trail te lopen. Missie volbracht. De tevredenheid overheerst nog steeds maar wordt verder gevoed door het vooruitzicht op een volgend sportief doel.

Mijn tweede doelstelling dit jaar is twee keer de Carros de Foc lopen voor en met Trailrunning Managers. Met 4500 D+ op 55 km gaan we dit met ons team in twee dagen doen. Voor mij is het twee keer lopen in dit unieke stuk hooggebergte van de Pyreneeën omdat Runcoach.be en ik dit eerst in de voorbereiding zelf gaan lopen, ook in twee dagen omdat we een simulatie willen maken. Aangezien het werkgerelateerd is, wordt dit voor mij een opgedrongen doch zeer dankbaar doel. In volledige vrijheid zou ik dit parcours anders in één dag willen vervolmaken als persoonlijk doel.

Mijn derde en laatste doelstelling voor 2017 ontstond gradueel. Het aanvaarden van mijn grens op korte ultra trail running gecombineerd met het toevallig en half-gedwongen als toeschouwer bijwonen van het BK cyclocross en een verre voorgeschiedenis als polyvalente kajakker waren de ingrediënten om voor een eureka-gevoel te zorgen toen Sportevents met haar nieuwste product op de proppen kwam. De HouffaRaid.

Deze adventure raid voor duo’s en solo’s zal plaats vinden op 8 oktober 2017 om 9u in de natuur van Les Deux Ourthes in Houffalise. De plaatsen worden beperkt tot 150 duo’s en 45 solo’s. Inschrijven kan sinds 21 maart maar dankzij onze op voorhand getoonde interesse konden we een voorinschrijving doen op 14 maart.

We, dat zijn collega Kelly en ik. K2 oftewel twee slimme blondjes met ballen aan hun lijf. Wij gaan aaneensluitend eerst 4 km samen lopen (ik?) en fietsen (Kelly?) dan 26 km (950 D+) mountainbiken naar het stuwmeer van Nisramont waar we 2 kmkajakken om dan 13 km zeer technisch trail te lopen. Dan keren we terug per kajak, 2 km op het stuwmeer en sluiten af met 14 km (450 D+) mountainbiken. Voor elke etappe moeten we tijdslimieten halen om niet uit de race te vliegen.

Vorige week begon ik vreemd te gaan. Niet zo zeer door de extra trainingen voor bovenlichaam- en armspieren als wel door lid te worden van de Brugse Kajak Klub. Donderdagavond om 20u – dus heerlijk in het donker – had ik het genoegen een dikke 6 km te kajakken alsof ik terug 16 was en nooit gestopt was na een levensperiode van afstandskajak, kajakpolo en wildwaterkajak. Ook toen was het vreemdgaan. Ik was in die tijd namelijk roeister.

(Het mountainbiken start binnen een dag of tien. Alles op zijn tijd. En het lopen blijft gewoon doorgaan, allemaal te volgen op mijn Strava-account.)

Foto: Sportevents.be

Eerste opleidingsdag Trailrunning Managers

Gisteren waren we vroeg uit de veren om rond 7u naar Paal (Beringen) te vertrekken. De afspraak vond plaats in een vergaderzaal van Flanders Bike Valley.

Management coach Geert Byttebier van White Bull Management wachtte ons op voor een veelbelovende voormiddag met als thema Grensverleggend Leiderschap.


Geert is zowel economist als psycholoog en coacht middle en senior management bij bedrijven en de overheid. Op sportief vlak legt hij de lat voor zichzelf niet laag. Hij volbrengt volledige Iron Man triatlons.

Uiteraard ga ik zijn volledige discours hier niet uit de doeken doen maar wel een tipje van de sluier oplichten. Ik som hiervoor enkele zinnen op die bij mij zijn blijven hangen.

  • Een ambitieuze, realistische en verantwoorde uitdaging goed leren doen, leidt tot een positieve ervaring.
  • De kracht zit in het spanningsveld van de generatieve complementariteiten.
  • De beslissing toch iets te doen waarvan je vreest het misschien niet te zullen kunnen, neem je omdat je iets voor jezelf uit de ervaring wil halen.
  • Transformatie en groei gebeurt in de loops op het pad naar je doelstelling dat lineair noch progressief verloopt.
  • Duursport doet je mentaal groeien om met tegenslagen te leren omgaan.

Hij leidde ons op een boeiende manier in tot de cultural values van Richard Barret en de competing values van Robert Quinn. Daarbij betrok hij het referentiekader, de drijfveren en de doelstellingen van de deelnemers.

Na een gezonde lunch kleedden we ons om. Twee ingenieurs in de aërodynamica lieten ons de windtunnel testen. Normaal worden hier enkel professionele wielrenners en hun racekledij getest maar wij huurden de accommodatie zodat de Trailrunning Managers konden proeven van deze unieke ervaring. De wind kon opgedreven worden tot 110 km/u maar wij vonden 40 km/u voldoende.


Uitgewaaid waren we klaar voor een wandeling en looptraining op de terrils van Koersel, dat is ook Beringen. Onder een prachtige zonnetje trotseerden we 300 positieve hoogtemeters in een kleine 5 km-loop. Het leukste deel waren zoals altijd de afdalingen. Het kind in je wordt terug wakker tijdens het trail lopen. In je mind set schakel je over van het slagveld  (het moet) naar het speelveld (het is leuk). Het spanningsveld met de juiste focus om toch goed te presteren.

Lopen naar de maan en trappen tegen kanker

ons_keppe

Begin oktober 2016 ontmoette ik loopmaatje Joke via de Facebook-loopgroep Runcoach.be | Lopen in Brugge. Ik denk te mogen stellen dat het onmiddellijk klikte en nog geen negen dagen later hadden we al drie keer samen gelopen. Al gauw bleek dat (samen) lopen voor Joke gelinkt was aan haar vriendin Veerle. Tot een jaar daarvoor liepen Joke en Veerle altijd samen.

Eind 2015 kwam het slechte nieuws: er werd kanker vastgesteld bij Veerle. Er werden geen doekjes omgewonden, ze wisten onmiddellijk dat het eindig was, alleen wisten ze niet hoelang haar nog was gegund. Op 19 september 2016 overleed ze.

Met dit stukje tekst begint de webpagina van Team Ons Keppe in de site van De 1000 km Tegen Kanker. Dit fietsteam bestaat uit Danny (de man van Veerle) en zijn vrienden Jürgen (Jokes man) en Tom. Ik roep via deze weg iedereen op om de pagina te bezoeken en een gift over te maken via het daar vermelde rekeningnummer BE14-7331-9999-9983 met de mededeling “170-182-882 GIFT”.

Het werkt namelijk zo: tijdens het Hemelvaartweekend 25-28 mei, worden de 1000 km gefietst maar je mag pas starten wanneer je per fietser €5000 giften verzameld hebt. Dat is natuurlijk andere koek dan de €1040 die ik vorig jaar bijeen liep voor Loop Naar De Maan. Danny mag alvast fietsen want hij verzamelde ondertussen meer dan €5000 maar voor Jürgen is elke extra storting welkom want hij heeft nog veel nodig om aan de drempel te geraken. Hij schrijft op hun webpagina het volgende over de drijfveer van hun fietsproject:

Veerle is de wind in onze rug. We geloven dan ook dat onze eigen grenzen verleggen het verwerkingsproces alleen maar ten goede kan komen. Het is een mooie manier om niet alleen ons keppe te herinneren en haar verlies te verwerken, maar ook om in contact te treden met lotgenoten en de zorg voor mensen met kanker te helpen verbeteren.

In november al besliste ik om in 2017 te passen voor Loop Naar De Maan en eerder het sponsorproject van deze mensen te steunen.

Dus daarom, beste mensen, zal je dit jaar niets van mij horen over Loop Naar De Maan maar lanceer ik af en toe een oproepje om Joke en de haren te steunen. Voor Veerle en alle anderen die de strijd tegen kanker nog aan het voeren zijn. Uiteraard draag ik iedereen die loopt of fietst voor KOTK een warm hart toe: bedankt en veel succes met de uitdagingen!

 

Energiebommetjes

Timemanagement en voorraadbeheer in de keuken dragen bij tot een goed gevoel. Althans bij mij. De dingen netjes onder controle hebben zodat je ‘goed zo!’ kan denken. In deze context maakte ik tijdens de bereiding van de Kersengranola een tweede voorraad bewaarbaar eten dat zowel als snel ontbijt als pre-run snack kan dienen. Het concept komt uit Hardloopreceptenboek van Runner’s World. Het recept Studentenhaverballetjes met chocola werd lichtjes aangepast. Het is een geconcentreerde energetische caloriebom. Just saying.


Dit gebruikte ik:

  • 120 gram zonnebloempittenpasta (i.p.v. amandelpasta wegens niet in huis)
  • 4 eetlepels honing (i.p.v. 80 ml wat mij nogal erg zoet leek)
  • 1 eetlepel gembersiroop (eigen idee wegens verzot op gember)
  • 140 gram havermout
  • 30 gram pompoenpitten
  • 40 gram stukjes pure chocolade
  • 50 gram gedroogde kersen (i.p.v. 45 gram want dit was de rest van het potje na de bereiding van de granola.)
  • 1 eetlepel amandelpoeder (i.p.v. 18 gram amandelschilfers waarbij ik me afvraag waarom de indicatie een onafgerond getal zoals 18 betreft maar dat zal aan mij liggen dat ik me daar vragen bij stel.)
  • Hoopje kokosschilfers en cacaonibs (i.p.v. 55 gram geroosterde tarwekiemen want dat had ik niet.)

Laat de notenpasta en de honing op de traagste stand gedurende 2 minuten in de keukenrobot mixen met het hakmes.

Doe er geleidelijk aan de havermout bij gevolgd door de pompoenpitten, stukjes chocolade, kers en amandelpoeder. Nog ongeveer 1 minuut mixen.

Draai met je handen 24 balletjes van deze mix. Rol ze door de kokosschilfers en/of cacaonibs.


Leg ze in een afgedekte schaal of in mijn geval platte Tupperwaredoos voor beleg minstens 2 uren in de koelkast. Ze blijven tot 2 weken goed.

Voor een snel ontbijt kun je 2 balletjes eten wat goed is voor 210 kcal. Één balletje is een prima pre-run snack.

De troeven zijn dat dit niet alleen overheerlijk is maar dat je snel een voorraadje voor 2 weken kan aanleggen terwijl je iets anders bereidt in de keuken. Het is supergemakkelijk en je hebt geen fornuis of oven nodig. Bovendien vult dit erg goed wat belangrijk is voor een grote eter als ik.

Het nadeel is dat de ingrediënten niet goedkoop zijn maar door de kleine porties valt de prijs per portie best mee. Zowel voor de lijn als de portemonnee eet je er best geen 6 op een dag.

100 dagen geleden


Vandaag heb ik een specifiek, niet-sportief maar voedingsdoel bereikt. Het is meer dan 100 dagen geleden dat ik nog alcohol gedronken heb. En neen, ik heb ook geen pralines met een alcoholische vulling opgepeuzeld. 

De enige vreemde ervaring was dat sommigen twijfelden of ik al dan niet kampte met een alcoholverslaving toen ik mijn doel kenbaar maakte of tevreden verslag uitbracht over het gemak waarmee ik alcohol kon schrappen. Eerlijk gezegd verwachtte ik allerlei verschijnselen zoals cravings en onweerstaanbare drang tot meedrinken in gezelschap. Niet dus. De sociale druk viel ook zeer goed mee. Nooit had ik het gevoel dat het van mij werd verwacht om mee te drinken.

Achteraf: ik raad het iedereen aan om een lange periode alcohol te schrappen. Een maand lijkt me te kort om een merkbaar effect te ervaren. Je voelt je (nog) fitter, slaapt dieper en je spaart heel wat geld uit. Iets gaan drinken bvb. is al gauw een derde tot de helft goedkoper in vergelijking met de anderen in het gezelschap die streekbieren, cocktails of wijntjes drinken. 

Het zal nog even duren voor ik terug alcohol drink zelfs al is de uitdaging geslaagd. Ik grijp nu dus niet vlug naar de fles in het kader ‘eindelijk mag het weer’ of ‘ik heb het gemist. Waarschijnlijk zal alcohol vanaf nu heel af en toe geconsumeerd worden bij wijze van uitzondering omdat er een lekkere single malt op tafel komt. Als ik het nog zal lusten. 

Ondertussen heb ik een schat aan informatie over lekkere laagcalorische drankjes verzameld en uitgetest, gaande van gepimpt water tot mengsels van (bruisend) water met gember, kombucha, fruitsappen, thees, bloesem- en bessensiropen, schijfjes bloedsinaasappel en limoen. 

Op de foto zie je de laatste aanwinst die Runcoach.be uit de Colruyt meebracht: viooltjessiroop. Heerlijk om een Duvel-glas te vullen met een klein scheutje siroop, een beetje limoensap, heel veel ijskoud licht bruisend water en een schijfje limoen. Drinken maar! 

Kind van de duinen*


Dit jaar word ik 45 jaar en daarmee heb ik geen enkel probleem, integendeel. Zoals iedereen word ik natuurlijk ook met ups en downs geconfronteerd maar nog steeds leef ik mijn leven als een zondagskind. Daar sta ik op. Zelfs al kan je onmogelijk alles in de hand hebben: het is jouw leven. Maak er iets moois van. Wees desnoods bereid hoge prijzen te betalen. 

Dit gezegd zijnde: hoewel geboren en getogen aan het uiterste oosten van de Noordzeekust ben ik wegens mijn leeftijd al lang geen duinenkind meer. Doch als ik heerlijk lang kan trail runnen, voel ik mij vrij als een kind dat mag buiten spelen. Time to play is dan ook niet voor niets de universele leuze van traillopers onderweg.

Maar hoe verliep het herstel na 50 km North C Trail van zo’n 44-jarige die op 4 jaar tijd 4 kinderen baarde doch dit geen hindernis vindt om verder dan 42 km te gaan lopen? 

Het is geen geheim dat ik dankzij het trage tempo (7:49 u) niet compleet uitgeput finishte. De tijdslimiet werd netjes gehaald en het samen uitlopen primeerde terecht. Ik had het gezelschap van Fien en Sarah niet willen missen door pakweg een uur eerder in mijn eentje te finishen en dan misschien wel een wrak te zijn. Want er is vooral nog dat drukke leven nadien. 

Zaterdag North C Trail, zaterdagnacht nauwelijks geslapen door de opwinding en dan zondag een zeer intensieve werkdag in nette jurk, nylons en hoge hakken met toekomstige studenten en ouders op de infodag van Vives Hogeschool, inclusief tafels, stoelen en dozen verhuizen achteraf. Dat was geen enkel probleem. Ik was niet stijf, niet moe en had nergens pijn. De verklaring was niet ver te zoeken: de loophormoontjes gierden door mijn lijf. Runner’s high ten top. Gelukkig kon ik ’s nachts goed en diep slapen.


Maandag gaf ik enthousiast les. Vuur en vlam. In de lunchpauze gaf ik er een lap op tijdens mijn core stability training om daarna verder te werken op de campus tot 20u15. Ik vond het een beetje verdacht dat ik geen last had. Alle verplaatsingen zoals steeds met de fiets, goed voor zo’n 12 km.

Dinsdag gaf ik weer gedreven les en werkte productief mijn taken af, inclusief een infosessie bij een potentiële klant met Runcoach.be. ’s Avonds taxiede ik de dochters naar de muziekschool en hielp met hun schoolwerk. Geen vuiltje aan de lucht en nog steeds op runner’s high. Fietsverplaatsingen beperkt tot 6 km.

Woensdag was de runner’s high uitgewerkt en kwamen de runner’s blues. Lesgeven tot kwart voor één was nog tof maar de rest van de dag leek ondoenbaar wegens een lusteloos gevoel dat met geen stokken te verjagen was. Bovendien had ik af en toe rillingen en een koortsachtig gevoel. Dit zijn blijkbaar typische reacties van het lichaam op langdurig diep gaan tijdens een ultra afstand. Eigenlijk was dit al sinds zondag maar door de euforie negeerde ik het tot woensdag. Ik fietste in totaal 22 km maar voelde de hele dag een diepe, zware vermoeidheid van mijn lichaam. Als afleiding maakte ik ’s avonds granola en energieballetjes (blog volgt).

Donderdag werkte ik een lange dag op de campus. In de vroege ochtend werkte ik eerst gedisciplineerd mijn fitness programma af. Geen blues meer en een stabiel gemoed. Nog een beetje moe. Slechts 6 km fietsen.

Vrijdag een lange lesdag op de campus, een klein beetje moe maar tevreden. 6 km fietsen.

Vanmorgen om half acht ben ik voor het eerst weer gaan lopen. Met volle goesting in de regen liepen Joke en ik de 9,2 km lange Vesten van Brugge. Mooi op tijd om de studerende kinderen die ik nog voor mijn vertrek in gang zette op te volgen, te douchen en naar het kantoor van Runcoach.be te gaan om nieuwe klanten te ontvangen.

Conclusie: ik voel mij fysisch en mentaal in topvorm. Verstandig trainen rendeert.

* Kind van de duinen is een zinspeling op het actuele hitje van Jebroer, Kind van de duivel.