Een bewogen loopweek

Vorige week zaterdag was ik zwaar onder de indruk van mijn vetpercentage dat de voorbije maanden naar 31% gestegen was. Bovendien barstte de donderdag daarvoor een mens in de kleedkamer van de fitness in lachen uit toen ik mijn benen in een spannende loopbroek murwde. Ben je zeker dat je erin past?, vroeg ze. Hmm.

Het besluit was snel getrokken. Sedert vorige zondag schakelde ik resoluut over naar een koolhydraatarm voedingspatroon. Geen vuiltje aan de lucht en goed voor mijn zelfvertrouwen. Donderdag zou ik een duinenloop van 30 km ondernemen met Runcoach.be.

Helaas. Het werd donderdag maar een acuut geval van extreme stress dook op. Runcoach.be herzag bijgevolg het trainingsplan. Een dikke 20 km zou volstaan in dit noodgeval. Het starten vergde veel energie want mijn lijf stond stijf. Toch genoot ik de eerste 9 km van de voorjaarszon die de duinen, het strand en de zee inkleurden. Maar toen liep mijn batterij ineens leeg. Op. De glycogeenvoorraad was op door mijn eetpatroon in verandering. Mijn lichaam was een wagen met een lege benzinetank. Combineer dat machteloze gevoel met de heersende stress en na 15 km was ik een wrak in de duinen. Gedaan met de looppret. Teleurstelling alom want dit was een test voor de North C Trail op 11 maart.

Gelukkig schept elke dag terug nieuwe kansen. Vrijdag volgde een zware doch fijne lesdag. In de lunchpauze had ik afgesproken met een collega. We willen graag in duo de HouffaRaid doen. Dat is achtereenvolgens samen 28 km mountain bike, 2 km kajak, 13 km trail run, 26 km mountain bike, 2 km kajak en 5 km bike run. Ik kan er een paar kilometers naast zitten voor het fietsen, maar alla. Onder voorbehoud dat het in de nazomer van 2018 ingericht wordt en wij een plaats bemachtigen, gaan we dit samen doen als twee slimme, sterke blondjes.

Gisteren had ik dan een mama-kindjes-dag. ’s Avonds gingen de drie jongsten logeren bij oma en opa. De oudste ging op zwier in Antwerpen en de eerste trein terug nemen. Zo gaat dat als ze zeventien zijn, al als kind alleen het vliegtuig namen en op hun zestiende al een periode op kot zaten in Cambridge. Zelfstandig verstandig maar altijd met communicatie, afspraken en immer bereikbare ouders. Het was dus verdacht stil in huis met enkel wij en slechts een veertienjarige flinke meid.

Vanmorgen piepte de zon door de kieren van het rolluik. Toch maar een dikke boterham verorberen voor de koolhydraatjes.


Ik legde ik een briefje op de ontbijttafel dat Runcoach.be gaan lopen was en ik nu ook.

Ik liep eerst 3,5 km langs de vesten en profiteerde van elke molenheuvel. De krokussen priemden zich door het gazon en in een hoge holte van een dikke boomstam zag ik een kraaiennest doordat het mannetje op de wacht stond. Het vrouwtje stak enkel met haar kopje buiten. Lente in zicht!

Over de Dampoort en het drukke kruispunt gelopen, nam ik het fietspad langs de Damse Vaart tot in Damme.



Op de brug pauzeerde ik even om te drinken en toch maar een gelleke op te zuigen. Wat hou ik van deze plek uit mijn kindertijd!


Ik had een dikke acht km op de teller en zou rechtsomkeer gemaakt hebben om aan de afgesproken 16 km te geraken maar ik wist dat niemand op mij wachtte (pubers slapen toch lang uit) en permitteerde me een extra stuk aan deze loop te breien.

Op de grasdijk van de andere kant van het kanaal liep ik terug richting Brugge tot het graspad overging in asfalt. Dan keerde ik even terug richting Damme om het wandelpad in de velden naar het bos van Fort Van Beieren te nemen.

De speeltijd was begonnen want overal ontdekte ik heuveltjes en slingerpaden. 14 km gelopen en ik rekende snel uit dat teruglopen een halve marathon zou opleveren.


De enige pretbederver was een wandelaar met loslopende hond. Ja hoor, het dier kwam aangelopen en sprong enthousiast op mij terwijl het baasje zenuwachtig riep dat hij niets doet hoor! Ik heb mijn best gedaan beleefd te schelden en ware het niet dat ik zo kwaad was, het was grappig geweest. Nogmaals: houd uw honden aan de lijn in de bossen en op het strand.

Ik ben dan uit het bos gevlucht maar na een tijdje teruggelopen omdat ik vastliep in een woonwijk die me somber stemde en in de verkeerde richting lag. Het bos was haar magie kwijt door potentieel achter bomen loerende viervoeters.

Maar na het bos, de rest van de vaart en de rest van de Brugse Vesten, noteerde ik ruim een halve marathon in mijn logboek. Gemiddelde tijd per kilometer: 6’25”. Dat neemt geen hond me af.

Auteur: katrn

Passion for trail running, mountain bike and kayak.

3 gedachten over “Een bewogen loopweek”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s