Het wintert in mijn benen


Het vriest dat het kraakt. Het is vrijdagochtend kwart voor acht en ik fiets in het donker naar mijn werk. Aan mijn stuur hangt in het midden een mand met alles wat ik nodig heb om te lopen, aan mijn bagagedrager een tas met mijn laptop, mijn dikke Filofax agenda, een grote fles citroenwater en twee boterhammen met groene pompoenpittenpasta. Mijn handtas hangt over mijn schouder, aan de tegenovergestelde zijde van mijn fietstas, kwestie van de boel in evenwicht te houden in tijden van ijzel en verhoogd risico op vallen met de fiets.

Stel je voor dat ik een blessure krijg waardoor ik een tijd niet zou kunnen lopen…

Deze week skipte ik de looptrainingen van zondag en maandag omdat ik noch zin noch tijd had. Er is iets in mij dat me tegenhoudt om voluit te gaan lopen. Een complexe weerstand die meer is dan tijdsgebrek en vermoeidheid want dat heeft me het voorbije jaar nooit geremd om te gaan lopen. Ik heb een blessure opgedaan begin december tijdens het doceren. Jurken en hakken op het werk zijn ware boosdoeners. Tijdens het hoorcollege statistiek op dinsdagnamiddag ben ik uitgegleden toen ik parmantig in de ban van mijn betoog van het rechter white board naar het linker bewoog en de hak van mijn linkerlaarsje ongelukkig op de grond plaatste waardoor mijn linkerbeen ongecontroleerd naar voren schoof. Mijn bilspier kon er niet om lachen maar op dat ogenblik was ik tevreden dat ik niet op de grond gevallen was. Constante pijn is een prima alarmbel dat er iets niet in orde is. Helaas was dit hier niet het geval terwijl er wel een defect ontstond. De pijn is enkel voelbaar en vrij minimaal na een klein halfuurtje zitten. Maar ik zit zelden langer dan tien minuten dus het viel wel mee en ik dacht dat het vanzelf zou genezen. Bovendien had ik een ultra trail run op de agenda. Die niet echt een succes werd ondanks het uitlopen. In combinatie met de vrieskou en het slip-incident was het misschien niet zo raar dat mijn linkerknie begon te protesteren. De pijn in de bil straalde na een 35-tal kilometer uit naar heel mijn linkerbeen. De rest is geschiedenis in mijn micro-kosmos.

Maar ik dacht dus: dit gaat over. Even geduld hebben.

Je gelooft het nooit maar de eerste dag na de Kerstvakantie glijd ik op het werk weer uit. Weer met hetzelfde been. Weer zonder vallen dankzij degelijke reflexen. Au. Mijn linkerbil doet zeurend zeer. Stomme hakken. Stomme gladde vloeren. Omdat een periode van zittend werk is aangebroken, is de pijn voelbaar met bovendien een flinke domper op het gemoed. Lees: moedeloosheid steekt op. Lopen doet geen pijn maar ik voel de twijfel in mijn been. Niet weten of lopen nefast is voor de genezing en tegelijk niet willen horen of een verplichte looppauze zich opdringt.

Terug naar vrijdag. De lunchpauze brak aan. Met drie collega’s liep ik in het koude maar zonnige bos. Heerlijk verkwikkend. Maar na 4 kilometer kon ik nauwelijks nog volgen en liet Isabel en Dieter los. Benoît bleef bij mij lopen ondanks mijn aanmoediging om de twee koplopers te vergezellen. Eigenlijk liepen ze amper twintig meter voor ons en toch zonk de moed me in de schoenen. Het leek meer dan ooit alsof alle andere lopers progressie maken behalve ik.

vrijdag-bosloop

Mijn huisarts woont ver omdat ik al zes jaar geen dokter meer bezocht en sindsdien verhuisd ben. Dit betekent dat ik het geluk heb zelden ziek te worden en erg gezonde kinderen heb. Combineer die niet-fietsbare afstand met een drukke agenda en de hoop dat de bilpijn vanzelf zou weggaan en het resultaat is dat ik na zeven weken nog steeds sukkel met dat linkerbeen. Nu besef ik dat ik écht eens op consultatie moet gaan. Ik vermoed dat ik iets heb zoals het piriformis syndroom maar dat zal de diagnose moeten uitwijzen.

Zaterdag na het werk scheen het winterzonnetje weer en kon ik eindelijk nog eens met Joke lopen. We liepen langs de Damse Vaart en namen de afslag naar het Fort van Beieren. Zo kwamen we door bos en veld terug uit aan de vertrouwde vaart. Eenmaal in Damme doorkruisten we het historisch centrum om tussen te bomen te verdwijnen en de terugtocht naar Brugge langs veldwegen te maken. Voortdurend voelde ik hoe langzaam we liepen en dat dit niet aan Joke lag maar aan mij. Achteraf was ik bovendien erg moe en kon niet anders dan thuis een tweetal uren languit te rusten in de zetel tussen de kussens en kinderen.

zaterdagloop

Het is niet eenvoudig om te schrijven over dipjes, minder leuke periodes en last zonder te vervallen in een zang van zelfbeklag. Het gemakkelijkste is om radiostilte te houden. Maar het klopt dat de mentale factor een belangrijke parameter bij het lopen vormt. Enerzijds kan je vleugels krijgen door positieve dingen maar anderzijds geven mindere periodes je lood in de schoenen. Het is tijd om dit te doorbreken. De eerste stap is zorgen dat de pijn in mijn been verdwijnt dus ik start deze week mijn zoektocht naar een nieuwe huisarts. De vorige heb ik net getelefoneerd om afscheid te nemen en haar te bedanken.

Ik heb de steun van mijn Runcoach.be meer dan ooit nodig en beloof plechtig dat ik vanaf nu zijn goede raad (direct) opvolg. The only way is up!

Tijd tekort

naamloos

Een etmaal telt 24 uren. Dat leerden we als kind op de basisschool. Wat de juf er echter niet bij vermeldde, was dat 24 uren misschien niet zouden volstaan als volwassene. Ik schat dat ik 36 uren nodig heb om een dag rond te maken. Daarvoor zou ik op een planeet die trager rond de zon draait, moeten wonen. Ik zou daar zeker voor open staan maar die materie leidt ons te ver van het onderwerp van deze blog af.

Mijn voornemen voor 2017 met betrekking tot mijn persoonlijk welzijn is meer slapen. Waarmee ik meer dan 6 uren per nacht slapen bedoel. Het is niet zo dat ik wakker lig te woelen. Slapeloosheid is iets waar ik gelukkig van gespaard blijf. De kwestie is dat ik te weinig tijd heb voor nachtrust. De voorbije jaren was bedtijd om 1u30 en opstaan om 6u de regelmaat met piekperiodes van minder dan vier uren slapen wegens echt geen tijd. Ik functioneerde soms op automatische piloot. Altijd maar voort doen en hardlopen om energie bij te tanken. Zonder het lopen had ik dat niet volgehouden maar natuurlijk kan je niet ongestraft langdurig nachtrust verzaken en tegelijk intensief sport beoefenen in een druk professioneel en gezinsleven.

Het toppunt was de week van mijn ultra trail in december 2017. Behalve de nacht voor de trail – toen sliep ik acht uren – telden mijn nachten die week twee tot vier uren slaap. Je moet op zijn minst uitgerust zijn om een ultra trail te lopen. Die dag heb ik kennis gemaakt met de grenzen aan het menselijk lichaam en heb ik ten volle beseft dat ik absoluut meer slaap moet inbouwen. Helaas wordt het werk nooit minder maar telkens meer door de besparingen in het hoger onderwijs. Gelukkig werk ik dankzij mijn spartaans regime zeer efficiënt en probeer ik ervoor te zorgen dat de boog niet voortdurend gespannen staat door het werk op te delen in haalbare stukken. Goed portioneren en je niet opbranden zoals in een lange loop. Looptraining helpt om je werk beter te doen en gedaan te krijgen. Mentaal sta ik ook veel sterker in mijn werk en tegenover allerlei negatieve impulsen dan voor ik marathon training volgde.

Tot nog toe is het meer slapen redelijk goed gelukt omdat ik in de kerstvakantie op vier dagen na dagelijks gewerkt heb. Soms maar drie uren, soms tien uren. Daar draag ik nu de vruchten van: ik kan mij nachten van zeven uren slaap permitteren.

Ter illustratie van mijn ondertussen minder hectisch bestaan, plaats ik hier het logboek van de voorbije twee dagen. Woensdag was het minder werken maar zaterdagnamiddag werk ik terug op de campus. Door het zo eens neer te schrijven, merk ik hoe gefragmenteerd mijn dagen vaak zijn waardoor ik veel moeten switchen van ‘rol’.

Woensdag 11 januari 2017

  • 6u30: Opstaan, ontbijt klaar zetten, kinderen wekken, wasmachine doen draaien, was ophangen, praten met Anna, Emma en Lena.
  • 7u10: Met Anna achterop naar de bushalte fietsen en terug naar huis fietsen als haar bus vertrokken is.
  • 7u45: Terug bij Emma, Lena en Arno, hen te voet of per fiets naar school laten vertrekken. Maya is niet bij ons.
  • 7u50: Naar het werk fietsen.
  • 8u10: Examenprocedure in computerlokaal opstarten. Praatje met collega’s. Examineren. Jongere collega voorthelpen met IT-probleem. Werk organiseren.
  • 11u: Klein wandelingetje door de campus naar Studentenvoorzieningen om gelukkig nieuwjaar te gaan wensen en een pakketje af te leveren aan collega-loopmaatjes.
  • 11u20: Auto halen en Anna van school halen, doorrijden naar een andere gemeente om Maya van school te halen.
  • 12u45: Thuiskomen met Anna en Maya. Emma, Lena en Arno zijn zelf thuis geraakt van school. Runcoach.be heeft de lunch gekookt en klaargezet. Lunchen met het gezin. Opruimen.
  • 13u15: Balletpakken voor de tweeling klaarmaken. Dringende naaiklus: de balletslofjes van Emma. Dan ook maar een jurk en short naaien die al weken wachten om hersteld te worden. Ondertussen praten met Lena die met haar vriendin op reis wil naar Kroatië.
  • 14u15: E-mails beantwoorden. Praten met Arno over school en zijn drumles. Praten met Runcoach.be over het werk.
  • 15u: Loopkledij aantrekken. Emma en Anna naar de balletles rijden en doorrijden naar de drumles.
  • 15u45: Mooi te vroeg op de drumles = no stress. Nog wat e-mails beantwoorden in de auto tot mijn les start. Arno even kruisen die naar huis zal fietsen na zijn drumles.
  • 16u: Half uur drumles.
  • 16u30: Half uur lopen. Beetje verfrissen.
  • 17u15: Naar de balletschool rijden om Anna en Emma op te halen.
  • 18u10: Thuiskomen. Gerief opruimen, was ophangen, brood bakken, douchen.
  • 19u: Avondmaal met het gezin.
  • 19u45: Fietsen naar vergadering.
  • 23u: Thuiskomen van vergadering. Alles klaarleggen voor volgende dag op het werk. Praten met Runcoach.be.
  • 00u30: Slapen.

Donderdag 12 januari 2017

  • 6u15: Opstaan, ontbijt klaar zetten, kinderen wekken, vaatwasmachine leegmaken, was plooien, praten met de kinderen.
  • 7u10: Met Anna achterop naar de bushalte fietsen en terug naar huis fietsen als haar bus vertrokken is.
  • 7u45: Terug bij de andere kinderen, hen te voet of per fiets naar school laten vertrekken. Runcoach.be rijdt Maya naar school. E-mails beantwoorden, thuis werken voor de hogeschool.
  • 10u: Fietsen naar het werk.
  • 10u15: IT-werk verrichten dat ik eigenlijk niet moet doen maar door het aandringen zei ik geen neen – en e-mails beantwoorden. Overleggen met collega’s.
  • 12u: bosloop met twee collega’s. Douchen. Chique jurk en hoge hakken aantrekken en make-up gebruiken.
  • 13u15: Alles klaar zetten om studenten te examineren. Start om 13u30.
  • 15u30: Examen is afgelopen en groepje studenten blijft nog kwartier met mij praten over opdracht die ze volgend semester moeten maken.
  • 15u45: Deeltje examens verbeteren. Topje van de ijsberg. Honger en vaststellen dat ik vergat te lunchen. Lunch opeten.
  • 16u45: Studiegebieddirecteur opzoeken om stagecontracten te ondertekenen. Pluim krijgen over iets.
  • 17u: Personeelsvergadering in de aula. (Runcoach.be haalt Maya van school. Oma en opa halen Anna. Emma, Lena en Arno gaan zelf naar huis.)
  •  18u: Nieuwjaarsspeech algemeen directeur, netwerken op receptie. Praten met collega’s die ik weinig zie.
  • 20u30: Naar huis fietsen. Maya slaapt al. Warm eten. Huiswerk van Lena nalezen. Luisteren naar haar dag op school. Dingen regelen voor twee Franse leerlingen die hier een week zullen verblijven voor Arno. Brieven en formulieren van medisch schooltoezicht. Praten met Emma en Anna. Met Runcoach.be praten terwijl er een domme film op tv speelt. (Het is meer het idee van even samen in de zetel te zitten praten dat telt.)
  • 23u30: Slapen.

Woensdagavond na de vergadering waarop mij werd gevraagd om vrijwillig meer verantwoordelijkheden op te nemen, informeerde een man of ik nog wel tijd had om voor mijn kinderen te zorgen met al dat lopen. Gelukkig heb ik geen tijd om me daar aan te ergeren. Maar ik ga zeker leren neen zeggen. En nog iets: het is niet omdat mijn blog nu verschijnt, dat ik hem nu geschreven heb. Programmeren heet dat.

Goed eten en drinken

Lekker eten, streelt je zinnen. Teveel eten, doet je klagen en wekt hoopvolle voornemens op. Kinderen die onvoldoende eten, baren ons zorgen. Honger in de wereld maakt ons boos.

Als het over eten gaat, heeft iedereen zijn zegje klaar. Logisch want hopelijk eet jij elke dag een aantal malen. Het onderwerp ‘eten’ laat niemand onberoerd maar geeft minder kans op ruzie in online en offline gesprekken dan pakweg verhoogde werklast, migratie in de wereld of politiek. Daarentegen verlaagt het eerder sociale drempels en het inspireert.

Maar je verdikt van lekker eten? Sommigen ontwikkelen een liefdes-haat-relatie met eten. Zou jij als gezonde mens elke dag een pilletje slikken dat je voor de hele dag van alle nodige voedingsstoffen voorziet zodat je je perfecte lichaam wordt? Gezellig is anders… en of het realistisch is dit vol te houden, stel ik ook in vraag. Ik wil voedsel zien, voelen en proeven. Het breken van een stukje chocolade tussen je tanden. Het samendrukken van een framboos in je mond. De geur van verse basilicum of koriander. Het bijten in een wrap met sla, avocado en in limoen gemarineerde kipfilet.

Daarom heb ik een hele tijd geleden aan mezelf beloofd: nooit meer maaltijdvervangers! Ik wil lekker eten op mijn bord. Helaas heeft Runcoach.be mij dat moeten doen ondervinden. Dat geef ik nu achteraf met beschaamde kaken toe. De dieet-industrie had mij doen geloven dat enkel proteïne-repen, shakes en allerlei puddingpoeders mij op het gewenste gewicht konden brengen. Nu weet ik dat vermageren een langdurig proces is dat geduld vergt. Je mag niet teveel ineens willen. Stap per stap meer lichaamsbeweging en je voeding gezonder maken in kwaliteit en kwantiteit. Het maakt niet uit hoe lang het duurt want zodra je eraan begonnen bent, voel je je beter in je vel. Reken minstens op een jaar.

Onder goed eten, versta ik puur, onbewerkt voedsel dat niet in een fabriek werd bereid. Natuurlijk eet ik ook eens een pizza van Dr.Oetker of een lasagne met risico op een oudepaardenvleesschandaal maar dat gebeurt misschien één keer om de twee maanden. Frietjes eten we zelden en halen we dan van de frituur. Je overdrijft best niet met bepaalde ingrediënten zoals vet en brood maar je moet niets schrappen. Geen black list anders riskeer je obsessief te verlangen naar een verboden vrucht.

Eten brengt mensen samen. Ontbijten met het gezin. Lunch met de collega’s. Kerstmaal met de familie. Etentjes met vrienden. Meestal hoort daar ook een aperitief en wijn bij. Gezellig toch? Voel je je sociaal verplicht om mee te drinken of is dat een eigen hersenspinsel? Misschien sta je er helemaal niet bij stil en daar heb ik natuurlijk niets op aan te merken. Het zit gewoon zo dat ik de laatste twee jaren een beetje ongerust werd omdat ik bijna dagelijks iets alcoholisch dronk omdat de sociale gelegenheid er steeds was. Hoewel ik mooi onder de officiële normen voor alcoholmisbruik bleef, voelde ik me daar niet lekker bij. Wat als zou blijken dat ik toch lichtjes verslaafd zou zijn? Dus ik sprong op de uitdaging ‘100 dagen zonder alcohol.’

Ondertussen drink ik al 29 dagen geen alcohol en voel me daar prima bij. Niemand heeft mij een boze noch spottende blik toegeworpen. Maar waarvoor ik blij ben: ik heb deze stof nog geen seconde gemist. Behalve die ene winteravond toen een goede vriend des huize afscheid kwam nemen om terug naar Antarctica te vertrekken. Hij en Runcoach.be openden een fles lekkere 16-jarige Lagavulin. Het aroma van deze Islay malt godendrank prikkelde me maar niet in die mate dat ik een glas wou. Als de 100 dagen om zijn en de gelegenheid is er, zal ik terug Scotse single malt of Japanse Nikka varianten in mijn lijf toelaten. Dat voorspel ik.

Voor wie geïnspireerd is door mijn alcohol abstinentie: doe het! 100 dagen zonder alcohol. Je spaart geld uit. Je huid wordt zachter. Je slaapt beter. Je hebt meer energie. Je hebt meer tijd. Je verliest gewicht. Mentaal voelt het bovendien prima.

Vind je 100 dagen te lang? Doe dan mee met de nationale campagne Tournée Minérale. Drink in februari geen alcohol. Registreer je op hun website. Laat je zelfs sponsoren ten voordele van de Stichting tegen Kanker. Gebruik de Alcoholcalculator en sta versteld hoeveel jij maandelijks uitspaart als je geen alcohol consumeert.

En wat staat er nu eigenlijk op de bovenste foto? Dat was mijn lunch van vrijdag. Dikke bloemkoolsoep met een schep Griekse yogurt en gehakte hazelnoten. Daarbij een salade van kleine blokjes rode biet, knolselder en appel. Met een vinaigretje van appelciderazijn. Scandinavisch receptje uit IJs en Vuur, een prachtig kookboek vol Scandinavische recepten, keukengeschiedenis en landschappen die je bijna doen verhuizen naar het Hoge Noorden. Daarbij een glas rodebietensap.

Is dat alles als lunch?!? Natuurlijk niet. Daarna volgde geroosterde groentensoep en heerlijke veganistische bataatcake. Receptjes van Sandra Bekkari uitgevoerd door Runcoach.be. Zus gaf mij bovendien het Hardloopreceptenboek van Runner’s World onder de kerstboom. Inspiratie voor jaren.

Strava of Runkeeper?

strava

Sinds jaar en dag gebruik ik Runkeeper om mijn loopjes te tracken. Best tevreden van. In de eerste plaats heb ik zo mijn loopstatistieken netjes bij elkaar. Runkeeper starten op de smartphone en vertrekken. Als ik met mijn TomTom-horloge gelopen heb, synchroniseert de data tijdens het uploaden naar de MySports-website automatisch met mijn account op Runkeeper. En mijn Runkeeper stuurt de informatie door naar nog een derde toepassing: MyFitnesspal waar ik verder niets mee aanvang. Die laatste gebruikte ik vroeger samen met een setje apps voor PushUps, Squats, SitUps en PullUps dat ik eerlijkheidshalve niet meer gebruik sinds ik mij waagde aan een acute overdosis squats met alle nare gevolgen nadien, inclusief een gedwongen looppauze.

Ten tweede hou ik van het sociale aspect van Runkeeper. Je kan je loopjes niet alleen delen op Twitter en Facebook, je voegt tevens vrienden toe. Al jaren connect ik met lopers in België en Nederland die ik IRL ken maar ook met Rich in de USA, José in Managua (Nicaragua) of Manoj die loopt in Jabalpur (India). Een beetje zoals je vroeger wereldwijd pennenvrienden had om een glimp van de andere kant op te vangen. Vriendschap op Runkeeper houdt in dat je toegang hebt tot elkaars loopstatitieken, -foto’s en -parcours. Zo weet ik exact dat José vorige donderdag 8,23 km blokjes om liep in een moderne woonwijk nabij de Camino Las Quatros Esquinas en hoe lang hij er over deed, nl. net geen 55 minuten. Als ik dat wil weten. Ik kan dat dan liken en/of een commentaar op het loopje formuleren. Well done!! Bijvoorbeeld. Creepy? Ach neen, je bepaalt immers zelf of je informatie überhaupt deelt en wat je deelt met wie.

jose

De laatste twee jaren merkte ik dat veel andere lopers Strava gebruiken maar ik zag het nut niet in om nog een extra loop-applicatie te gebruiken. Opnieuw beginnen meten vanaf nul alsof ik pas begin met lopen, stond me niet aan maar ik wou ook niet achterblijven dus heb ik nu eindelijk die account aangemaakt en mijn gpx-files van Runkeeper van vorig jaar geëxporteerd om per 25 bestanden up te loaden naar mijn Strava-account.

Geen idee of de geneugten van Strava zich nu aan mij zullen openbaren… Het linken van een Runkeeper account aan een Strava account is niet van de poes, me dunkt. Wat opzoekingswerk bracht me op de website Tapiirik waar je voor $2 per jaar je loopapps kan linken aan elkaar. Runkeeper onthulde me meteen dat maar liefst acht vrienden dit doen maar ik wilde eerst iets anders uittesten. Je bankkaart boven halen voor een online betaling is altijd een drempel zelfs al is het maar voor $2.

Ik ben vooral benieuwd waarom Runkeeper niet als optie bij de rubriek Social Connect van Strava voorzien werd? Concurrentie in plaats van samenwerking? Hier komt het nut van het passieve gebruik van MyFitnesspal potentieel op de proppen. MyFitnesspal staat immers wel in hun lijstje dus ik hoopte dat mijn loopjes op Runkeeper via synchronisatie met MyFitnesspal op Strava terecht zouden komen. Maar helaas pindakaas. Gisteren heb ik dat uitgetest zonder resultaat. Volgens Strava heb ik gisteren niet gelopen. Of zou het andersom moeten? Lopen met de Strava app op de smartphone zodat de data doorstroomt naar Runkeeper. Wie zal het zeggen? Want zoals een attente Nederlander op oudejaarsnacht opmerkte: “Katrien, in december heb jij nauwelijks gelopen, zo te zien.”

Cyclocross parcours

img_5527

Dit weekend vindt in Oostende ter hoogte van de Thermae Palace het BK Cyclocross plaats. Veldrijden ziet er van ver op de televisie nog te doen uit omdat de helden die ze tonen zo goed zijn dat het lijkt alsof hun inspanning best meevalt. De toeschouwer kijkt al dan niet met pint en braadworst in de hand en de topsporters presteren alsof het met de vingers in de neus is.

Dat was tot maandag mijn vage beeld over veldrijden.

Op tweede nieuwjaarsdag liepen Runcoach.be en ik op het strand voor wat een rustige training zou worden. Toen we aan de Thermae Palace kwamen, zagen we een parcours dat in opbouw was. Hopen zand om heuvels na te bootsen en een tijdelijke steile brug die naar de Wellington Renbaan voor de paardenkoers leidde. Dat was te mooi om te laten liggen dus liepen wij het parcours af. De brug was steiler dan ik dacht maar Runcoach.be schoot natuurlijk als een raket omhoog en zweefde over de zandhopen alsof hij een berggeitje was. Het was best fijn om op het gras te lopen waar anders enkel koerspaarden mogen rennen maar het mulle zand en de hoogtemetertjes vielen me tegen. Zware benen strooiden roet in het eten maar als je veel loopt weet je dat het niet altijd feest is en dat dit helemaal niet erg is wat op zijn beurt de negatieve ervaring tijdens de loop weer afremt. Blijven lopen en alles komt goed.

cyclocros-parcours

Lopen is nooit eentonig als je voor variatie in ondergrond, locatie, trainingsmethode en parcours zorgt maar deze keer wekte het bij mij vooral een mateloze bewondering op voor een sport die mij vreemd is. Nu heb ik respect ontwikkeld voor een sporttak waarvan ik geen flauw idee had hoe zwaar ze is. De volgende keer als ik een veldrijder M/V ontmoet, zal ik die persoon toch met een andere bril bekijken.

Blind dating op Oudejaar


Wat zou jij het liefst doen op oudejaarsavond als je vrij mocht kiezen, zonder allerlei sociale verplichtingen? Spontaan geantwoord is dat bij mij: lopen.

Dat hebben we dan ook gedaan. Met vier lopers die we nooit eerder zagen. We hadden afgesproken om 23u15 aan het Begijnhof De Wijngaard om rond de Vesten te lopen. In het ergste geval zou het zwijgzaam en ongemakkelijk zijn. De realiteit toonde dat onze monden niet stil stonden, dat iedereen enthousiast en content was en dat de acht kilometers maar als drie aanvoelden.

De vele feestvierders onderweg moedigden ons aan en wij juichten. Het nachtlopen in een groepje van zes sprak tot de verbeelding. Het vuurwerk verraadde dat middernacht daar was. Nieuwjaarszoenen en gelukswensen.

Na het loopje volgden bubbels en babbels in ons huis. Ongedwongen en voor herhaling vatbaar. Weer een handvol toffe lopers ontmoet.