Wens

9c175786-1b77-4bf4-ac97-d6272e397a0f

Wensen en voornemens zijn goedbedoeld en terugblikken doet mijmeren. Straks zal ik zeggen welke wens dit jaar afsluit maar eerst komt de terugblik op 2016.

Mijn blog heeft twee thema’s: lopen en pure voeding en bevat heel veel foto’s, voornamelijk over mezelf. Misschien ruikt dat naar navelstaarderij of eigen lof maar het is nooit zo bedoeld. Ik weet zelfs wie het de muren doet oplopen en de indruk geeft dat ik mezelf zo’n goed of fantastisch persoon vind. Ik ben gewoon blij dat ik af en toe mag lopen en vertel daar graag over. Verder doe ik elke dag mijn best om een goede mama van, vrouw van, collega van, lector van, vriendin van of familielid te zijn maar ik weet dat dit niet altijd lukt. Dat er betere en mindere dagen zijn. Dat ik dringend die telefoon eens moet nemen en zeggen ‘ik ben je nog niet vergeten, hoe gaat het met jou?’.

Gelukkig hebben de meesten begrepen dat ik deze blog schrijf om het geoogste geluk dat ik zaai te delen ter inspiratie: zet je dromen om. Je oogst wat jij zaait maar je staat versteld hoe sterk de organische bemesting van anderen werkt. Een partner die achter je staat om je te coachen en het gezin te doen draaien als jij ergens te velde ploetert op een lange duurloop, die je de berg opduwt als je na 50 km denkt te zullen stranden. Mensen die voor je supporteren op een marathon. Mensen die zelf nooit lopen maar die blij zijn voor jou. Mensen die ook lopen maar minder, sub3 finishen of zelfs wereldkampioen 100 km lopen op hun palmares hebben. De medeloopsters die je ontmoet vlak voor de start van een lange trail run en het gesprek openen in een taal naar keuze: “Peu de femmes, ici, n’est-ce pas?”. De collega’s die je niet vaak ziet maar per sé willen laten weten dat ze alle blogs lezen. De student die me de dag voor mijn ultra trail bezorgd adviseerde voldoende carbo’s te eten. Iedereen die meeleeft en een stukje meestapt in mijn droom over lopen. Ze hebben allemaal een plaatsje in mijn hart.

Ik blik hier dan ook niet terug naar mijn wedstrijden of records van 2016 maar maakte een top 10 van de meest intense loopervaringen. De volgorde mag je zelf bedenken maar is eigenlijk random. O ja, voor één keer gebruik ik Dominiek in plaats van Runcoach.be. Nu we toch de persoonlijke toer op gaan in deze blogpost.

  1. De trainingen met mijn zoon Arno.
  2. Mijn eerste 30 km met Dominiek op Valentijn.
  3. De Trail des Trappistes in Florenville waar ik Delphine ontmoette.
  4. De North C Trail in Koksijde waar ik Sarah ontmoette.
  5. Ons loopgroepje Runcoach.be | Lopen in Brugge waar ik Joffrey, David en Joke ontmoette maar vooral een pakje collega’s fijn leerde kennen.
  6. De Mystery Run met mijn zus.
  7. Trail lopen in Ordesa, in de Pyreneën met Dominiek.
  8. Mijn eerste 36 km langs de Damse Vaart naar Sluis en terug. Solo.
  9. De vele +20km trainingen op het strand.
  10. De donkere dinsdagavond 20km training langs de Damse Vaart met Dominiek.

Tot mijn eigen verrassing staan mijn marathons en ultra trail run niet in mijn top 10. De eerlijkheid gebiedt me te bekennen dat ze op het moment zelf geen gelukzalige ervaringen waren. De weg naar deze evenementen was mooier dan deze kleppers zelf. Misschien moet ik mij beperken tot kortere afstanden? Of misschien moet ik eens beginnen met mijn nachtrust op te bouwen naar meer dan 6 uren. Dat is dan ook mijn enige goede voornemen ten bate van mezelf voor 2017: meer tijd maken om te slapen.

Wat mij brengt tot mijn wens. Ik heb er na 2016 maar één die boven al de rest uitsteekt. Vrede.

Wat wens jij?

Dagen zonder alcohol

Het is een heel dik jaar geleden dat ik nog zo weinig gelopen heb als de voorbije twee weken. Tien dagen geleden liep ik de laatste keer en dat voelt aan als een eeuwigheid. Normaal zitten er hoogstens drie dagen tussen twee loopsessies. Doch braaf gehoorzaam ik mijn Runcoach.be die voorschrijft dat ik mijn lijf en geest nu rust moet gunnen na mijn ultra trail van 17 december. Maar van Oud op Nieuw gaan we lopen.

Vergeef me als ik ooit een tikkeltje bits reageerde als je me nietsvermoedend ludiek bestempelde als loopverslaafd. Dat klinkt even negatief als de leukerds die in mijn bijzijn over mijn looppassie zeggen dat ik goed zot ben of niet zoals een normale mens loop. Ze bedoelen het verzekers niet slecht.

Lopen maakt deel uit van mijn levensstijl. Net zoals sommigen tv kijken of kranten lezen of met vriendinnen gezellig gaan shoppen of met vrienden naar een voetbalstadion gaan. Je moet doen wat je graag doet. Bij mij is dat: veel en lang lopen.

Waarom?

  • Mijn hoofd wordt leeg zodat mijn gedachten helderder worden.
  • De landschappen, de natuurelementen – zoals de zeelucht, de streling van warme wind, de regendruppels op je huid – en het eventuele gezelschap ervaar ik als een geschenk van die dag.
  • Mijn energieniveau is in balans en hoog waardoor ik efficiënter presteer op werk en thuis.
  • Mijn humeur is best ok en dat is besmettelijk voor iedereen rond me. Kids, partner, collega’s, studenten.
  • Mijn zelfvertrouwen is prima waardoor ik constructief negatieve professionele boodschappen kan verzenden, ontvangen en beantwoorden. Ik ga niets uit de weg en voel me sterk en ondersteunend naar de andere.
  • Mijn lijf mag er eindelijk best zijn in mijn eigen ogen.
  • Ik verleg en leer mijn grenzen aanvaarden. Buiten de comfort zone, groei je geweldig.

Maar verslavend? Neen. Een gezonde gewoonte? Ja. Ik raad het iedereen aan.

Alcohol is sociaal aanvaard maar verslavend. Allerlei studies vertellen de mensheid hoeveel glaasjes je op mag per dag of per week per geslacht vooraleer je als alcoholieker gelabeld wordt. Best lage drempels vind ik dat persoonlijk. Ik dronk al eens graag een glas wijn (> 5 dagen per week) en het liefst van alle drank single malt (> 3 per maand). Of een lekker bier genre oude Orval voor een trail run, Keyte, Papegaei, hemelse Karmeliet, Orval en Sint-Bernardus triple. Brugse Zot niet te vergeten. Ijskoude witte Vedet in de zomer. Schuldgevoel en twijfel of dat echt niet schadelijk was, doken steeds op om te blijven hangen. Dronken was ik zeer zelden maar was dat misschien de gewenning? Wat zou de impact zijn op mijn lever? Mijn huid? Mijn gewicht? Kon ik wel zonder deze godendranken?

Verslaafd aan social media ben ik absoluut. Geen enkel probleem om dat toe te geven. Zeventien dagen geleden las ik op Facebook een publicatie van een vrouw die trots vertelde dat ze honderd dagen geen alcohol had gedronken. Een vriendin steunde haar dagelijks om vol te houden.

Zou ik dat kunnen? Mijn zoete zonde was geen snoep of gebak maar suiker vermomd als alcohol. Hoe zwaar zouden de cravings mij overvallen?

Zonder aarzelen sloot ik een pact met mezelf: ik zou dat ook doen! Zo geschiedde dat ik al zeventien dagen geen druppel alcohol tot mij nam. Niet na de trail run, niet op de kerstreceptie op het werk, niet op kerstavond, niet op kerstdag. Noppes. En de cravings? Welke cravings? Nog niet op mijn pad ontmoet. Het lopen en al de rest kunnen er maar baat bij hebben. Ik voel me nog beter zonder deze stof in mijn lichaam.

Hoe verenig jij lopen en alcohol drinken?

Trail des Gueules Noires

Versleten. Zo zag ik er zaterdag uit na 55 km. Sinds ik zo intensief loop, kan me het eigenlijk nog bitter weinig schelen of ik lelijk op een foto sta. Eind vorig jaar droomde ik dat 2016 het jaar van mijn marathon zou worden. Het werden er twee met een trail run van 40 km er tussen in. Toen lonkte ultra trail. Waar een marathon stopt op 42,195 km, start ultra. Waar een wil is, is een weg en de volhouder wint.

Het plan om in de Pyreneeën een ultra te lopen mislukte eind oktober. De hoogtemeters waren te geconcentreerd, het was te gevaarlijk en onmogelijk. De Apuko Extrem was te extreem. Ik had alles gedaan wat ik kon maar de teleurstelling bleef een beetje hangen. Mijn allereerste DNF. Did Not Finish. Nooit plezant.

Het leven is vallen en opstaan. Failure = leren. Ik ben daar heel nuchter in geworden. Mijn oog viel op iets om de DNF in Spanje definitief te verteren. De totaal onbekende, kleinschalige Trail des Gueules Noires in Blegny. Georganiseerd door ongelooflijk sympathieke plaatselijke vrijwilligers. €12 wedstrijdgeld inclusief een spaghetti en drankje na de finish. Ter ondersteuning van twee goede doelen. Ondanks de opgestapelde vermoeidheid en enkele nachten van 3 à 4 uren slaap de werkweek voordien, reden Runcoach.be en ik vorige vrijdagavond toch recht van mijn werk naar Luik. Gelukkig kon ik de nacht voor de trail slapen als een roos in een nochtans luidruchtig motel zodat ik zaterdagochtend fris als een vis vol goede moed startte.

We begonnen op het plateau van Herve in weiland. Wit bevroren grassprietjes kraakten onder onze voeten. Ik was in de zevende hemel. De eerste terril opklimmen gebeurde met een grote glimlach. Runcoach.be zou niet op zijn tempo lopen maar voortdurend bij mij blijven. Kwestie van me te coachen maar ook als quality time onder elkaar. Samen iets doen wat je leuk vindt met je partner is erg belangrijk. (Later als we bejaard zijn, graven we onze herinneringen op: weet je nog die keer toen we een ultra liepen in Luik? Hohoho!)

herve

Er kwamen bossen met heuvels en een ondergrond van koffiegruis. Op de flanken blijven zonder wegzakken naar beneden was hier de uitdaging. Ik was ontspannen maar had een foute slip aan. Een katoenen onderbroek die begon te schuren aan mijn liezen. Niet aan denken. Niets aan te doen. Veel te koud om te stoppen en alles uit te trekken. Gewoon het ongemak bannen uit mijn brein.

Na 23 km wachtte ons de eerste ravito met soep, chips en cola. Eerst weigerde ik de soep omdat mijn buik rommelig was maar dan dronk hem toch voor het zout op aanraden van Runcoach.be. So far so good.

We liepen door de prachtige Vallei van de Julienne met korte doch ijskoude watercrossing richting Visée. Toen sloeg het noodlot toe. Was het het parcours dat plots zo lelijk was geworden? Plots lagen overal vuilniszakken en stort in de bossen en we liepen kilometers langs de autosnelweg met het angstaanjagend geluid van verkeer dat voorbij raasde. We hadden best al wat lastige klimpartijen gedaan maar ik had niet verwacht dat ik het al na 35 km zo lastig zou krijgen. Mijn linkerknie begon tegen te werken. In de afdalingen deed hij zodanig veel pijn dat ik niet meer snel naar beneden kon lopen. Eerst gewoon zeurderig maar na een tijdje huilde ik van de pijn. Tijd om mijn trekking poles uit te halen. Een snelle rekensom bracht Runcoach.be tot de conclusie dat ik moest stoppen.

Je kan niet zomaar overal stoppen tijdens een trail run. Als je midden in een bos of heuvel zit, moet je verder. Je bent onbereikbaar voor vervoer zodat je wel moet doorlopen tot een berijdbare weg. Ik legde me halvelings neer bij een abandon maar toen we eindelijk een weg bereikten, had ik me bedacht en hoorde mezelf volgende woorden fluisteren: ‘Ik wil niet stoppen!’. Pijn is tijdelijk maar de overwinning is voor altijd. ‘Ik ga nog door tot ik net voorbij marathon-afstand ben’, zei ik. De troostprijs in ruil voor een DNF zou een +43 km zijn. Magere troost of verstandige beslissing door het risico op langdurige blessure? Dat laatste deed me twijfelen maar de wilskracht overwon.

Natuurlijk besefte ik dat het niet beter zou worden en dat het klimmen en afdalen op lastige ondergrond niet zou verminderen waardoor ik al snel berekende dat ik op die manier misschien 8 uren zou doen over marathon afstand . Na 40 km deed ondertussen ook mijn rechterknie pijn tijdens het afdalen. Terwijl je normaal de trage kilometers van het klimmen deels compenseert met het snellere dalen, was het bij mij omgekeerd. Beide knieën brandden bij het afdalen waardoor ik trager daalde dan steeg. Afdalen werd kermen van de pijn. Vloeken ook. Om te huilen. Wat ik dan ook deed. De tranen vloeiden rijkelijk en Runcoach.be wist niet meer wat hij het best kon zeggen. Hij liep steeds 30 meter voorop en wachtte me op. Hij triggerde mijn weerstand afwisselend door te zeggen dat ik beter zou opgeven maar moedigde me tegelijk aan. Ik was woedend op mezelf omdat mijn knieën niet meewilden, razend omdat ik op mijn grens zat maar ik had op geen enkel ogenblik zelfmedelijden. ‘Je moet!’, zei ik voortdurend hardop alsof het een mantra was. ‘Ik kan het! Ik wil het! Ik geef NIET op!’

Het werd donker en we liepen twee keer verloren in de bossen. Alsof het uitgestippelde parcours van 53 km niet lang genoeg was. Sinds 47 km liep ik niet meer maar strompelde zelfs op de vlakke stukken. De laatste kilometers was ik weg in trance en besloot om de ontsnapte border collie die sinds km 45 naast ons liep te adopteren. De kinderen zouden blij zijn. Weiland en bos en reusachtige molshopen van de Waalse mijnbouw. Industrieel erfgoed dat de natuur herschiep. Het leek een eindeloze aaneenschakeling van op en neer gaande landschappen waar een onzichtbare kracht me door duwde.

De geur van de eindmeet lonkte en we bereikten met de hond die we al ‘Moatje’ gedoopt hadden een dorp. ‘Blegny! We zijn er!’ huilde ik van geluk. Op het dorpsplein was een feestje. Kerstmutsen, vuurkorven en bier. ‘Blegny?!’ riep ik? ‘Bon courage, c’est par là. Encore 4 kilomètres tout droit!’ antwoordde een jongeman. Ik hoopte dat hij ons in het ootje nam maar de oranje pijltjes en lintjes van het parcous bevestigden zijn woorden. We doken terug een donker weiland in tussen de koeien. De hond was in het dorp gebleven. Dat leek ons toch de beste oplossing.

Nog een laatste hobbel-bos, een laatste hobbel-asfaltweg en toen de poorten van de hemel: we liepen de speelplaats van de gemeenteschool van Blegny binnen. Ik kon het niet geloven dat ik dit volbracht had. Applaus van de andere deelnemers bracht de laatste tranen naar boven en ik gooide me in de armen van Runcoach.be om hem te bedanken voor zijn engelengeduld. Met een dikke tien uren lopen, klimmen en strompelen en soms kruipen in de afdalingen was ik voorlaatste van de finishers. Hoeveel deelnemers onderweg gestopt waren, weet ik nog niet maar de organisator zei dat het er behoorlijk wat waren door het lastig parcours.

De rollercoaster van emoties was niet mals. Langdurig diep gaan, doet wat met een mens. Het tandklapperen kon ik niet onder bedwang houden en Runcoach.be legde uit dat ik koorts gemaakt had zonder me daar bewust van te zijn. In stress-situaties schakel je bepaalde gevoelens uit door een mysterieuze oerkracht, dacht ik. Zo moe dat ik was, kostte het mijn laatste energie om te douchen. Ik viel vroeg in slaap maar ontwaakte alweer om half één. De hormonen stroomden door mijn lichaam en mijn benen deden zoveel pijn dat ik ze niet eens kon wegdenken. Pas rond een uur of vijf ’s ochtends kon ik terug slapen. Dit zou ik van mijn leven niet meer doen.

Zondag reden we naar Valkenburg om te recupereren met warme baden en sauna. De emoties waren gezakt tot het niveau: Ik zal nog 50 km trail lopen op de North C Trail met Sarah want dat is ‘beloofd’ maar dan beperk ik me terug tot marathon afstanden. Of maximum 45 km. Mijn besluit het hier nu bij te laten was al terug aan het milderen. Want zonder die kniepijn had ik ongetwijfeld de volle 55 km genoten.

 

 

Drieënvijftig

  • 53 = 27 + 26
  • 53 = 21 + 11 + 21
  • 53 = 30 + 20 + 3
  • 53 = 5 x 10 + 3
  • 53 = 25 + 20 + 8

Wat zou jij kiezen om mentaal je loopafstand op te delen? 

Normaal vloeien de woorden uit mijn vingers maar vandaag heb ik last van writer’s block. Mijn hoofd loopt om. 

Maar alles onder controle. 

Wordt vervolgd. Fijn weekend allemaal!

Trailrunning Managers

trailrunning-managers

Runcoach.be combineert met het parcours Trailrunning Managers een sportieve uitdaging met dynamisch netwerken, lezingen en workshops. De primaire doelgroep bestaat uit ondernemers, hoger kader en (top)managers.

Na een klein half jaar training en coaching wordt in team de Carros De Foc in de Spaanse Pyreneeën gelopen. In twee dagen verzetten we 55 km en 9200 positieve hoogtemeters. Dit is pittig maar haalbaar voor beginnende trail runners maar tevens ook boeiend voor iedereen met trail ervaring.

We verblijven een drietal nachten samen in de Pyreneeën waarvan eentje in een berghut in woeste maar prachtige natuur. Iedereen zal uit zijn of haar comfortzone treden en ik ben zeer nieuwsgierig naar het effect op de groepsdynamiek.

Je leest het goed: we. Ik ga mee lopen. Momenteel stel ik me daarbij de bezemwagen voor. We laten natuurlijk niemand achter.

Runcoach.be en ik zouden het enorm waarderen als je de informatie over Trailrunning Managers doorverwees naar familie, vrienden, kennissen of collega’s. Bloggers die deze post herbloggen, krijgen zeker een wederdienst. Want poets, wederom poets maar dan in de positieve zin. De co-brander in mij gelooft daarin.

We hebben hier ongelofelijk veel zin in en stelden een top cast samen voor de lezingen en workshops. Nog niet helemaal overtuigd? Misschien heb je altijd al eens een praatje willen maken met Dixie Dansercoer, ijsmarathonloper Marc De Keyser of Sandra Bekkari en andere, iets minder bekende inspirerende personen? Klik zeker eens door naar de brochure. En klik eens op de koppeling op Carros de Foc: de hemel op aarde.

Download de brochure.

Schrijf je in.

Wacht niet tot Nieuwjaar met je goede voornemens. Stel nu reeds dit sportieve doel.

Granola als topper

Het ziet er misschien uit als vogelzaad of doodgewone muesli maar dit goedje is het sterrenstof van een groeiende groep adepten. Het is home made granola. Made by Runcoach.be. Recipe by Sandra Bekkari. 

Bloggen over eten dat je niet zelf bereidde, valt niet mee want ik kan niet uitleggen hoe hij het maakte. Het staat dus in Nooit Meer Diëten 2. Maar als je Google raadpleegt, vind je tientallen recepten voor granola. 

(1 Google search verbruikt evenveel energie als 16 seconden een gloeilamp van 60W laten branden en Google verbruikt evenveel elektriciteit als 200.000 huishoudens.

Het is iets lekker krokant maken met quinoa-vlokken, kokosschilfers en -vet, amandelen, chiazaad, havermout, pompoenpitten op een bakplaat in de oven en dan heb je een pot granola die een drietal weken goed bewaart in een bokaal.

Ik gebruik één eetlepel met bergje (met een torre op zijn West-Vlams) om over mijn fruitstukjes of yoghurt te strooien. Heerlijk en het geeft mijn gezonde tussendoortjes meer body. Het schijnt snel en eenvoudig te bereiden. Aanrader! (Wat had je gedacht?)

Pistoletje op zondag

Wat heeft Runcoach.be ons dit weekend culinair verwend! Mijn zondags ontbijt met pistoletje was dan ook super gezond en delicieus tegelijk.

Een havermoutbroodje uit Nooit Meer Diëten 2 met pompoen-gember spread van Allos. Kerstomaatjes en puntpaprika. Groene thee met citroengras, gember en granaatappel. Een halve roze pompelmoes. 

Het culinaire weekend begon met tajine van konijn en is nu afgelopen. Ik som even op. Allemaal home made.

  • Tajine van konijn met kikkererwten, pruimen, veel groenten en beetje couscous. Zonder bier. Recept uit NMD2.
  • Magere konijnenleverpaté.
  • Champignons gevuld met ricotta en geitenkaas en 2 soorten pesto: rode van gedroogde tomaat en groene van basilicum.
  • Pompoensoep (het enige wat ik dit weekend zelf maakte naast twee volkoren broden en platte kaas met tuinkruiden, peper en look.)
  • Wraps met spinazie, tomaat en in sinaasappelsap gemarineerde kipfilet.
  • Rundsburgertjes met kappertjes.
  • Granola.
  • Spaghettisaus bolognaise met volkorenpasta.

Nooit meer diëten dus.