Novemberblauw

Voor mijn doen lang niet geblogd doch daarom niet minder gelopen. Samen lopen is leuk maar remt de vrije gedachtenloop en het erover bloggen af. Maar hier ben ik weer.

Sinds een dikke week heb ik er in Brugge een fijn loopmaatje bij. De eerste keer liepen we op 11 november rond de Vesten. Twee dagen later was een zondagochtendloop van 20 km aan de beurt langs de Damse Vaart en de derde keer was vorige dinsdagmorgen, goed voor 13 km Vesten.

Vrijdagmiddag liep ik met drie collega’s tijdens de lunchpauze door het bos en dit weekend verblijf ik met Runcoach.be op onze zeilboot in Oostende. Vandaag is dat zo:

Gisteren had ik een looptraining van 30 km gepland. Van Oostende jachthaven tot Lombardsijde en terug. Ware het niet dat ik het vrijwillig bepaald had en overtuigd was van zijn belang in de voorbereiding op de 50 km die ik dit jaar absoluut nog wil kunnen lopen, ik had er weinig zin in.

Na amper 5 km wou ik er de brui aan geven. Mijn lichaam en geest waren moe. Mijn benen wogen zwaar. Vervelende mensen spookten door mijn hoofd en lachten in hun vuistje omdat ik er niet in slaagde ze te verbannen uit mijn gedachten. De noordoostenwind hielp ook niet bepaald en de wetenschap hoe lastig ik het telkens al had met trainingen van dertigers al evenmin. Het gevoel van onbekwaamheid en zelftwijfel stak op. Plus het verlangen naar een bed om te slapen. Het heldere besef dat ik beter lange afstanden met een loopmaatje kan volmaken. De mentale sterkte om 30 km in je eentje te lopen moet er absoluut zijn, hoe mooi de zee en de duinen ook zijn in november.


Maar mijn besluit stond vast. Geen sprake van dat ik m’n training zou afbreken omwille van mentale hindernissen. Hup, hup, lopen en niet toegeven.

Na 15 km voelde ik de euforie van in de helft te vertoeven. Hierna startte het echte aftellen. Ik keerde om in de duinen en wie stond drie meter voor me? Runcoach.be. Hij was me een half uur na mijn vertrek achterna gelopen met het idee me in te halen. Maar omdat het niet zeker was of hij het zou doen en ik hem na 15 km nog niet had gezien, had ik al geconcludeerd dat hij op de boot was gebleven.

Ik was zo blij dat ik niet nog eens zo lang alleen met mezelf moest lopen. In Raversijde kwam collega Karel een kilometertje naast ons fietsen op zijn mountainbike. Voor ik het wist, liepen we Oostende terug binnen, de Vives-campus Industriële Wetenschappen voorbij, het Thermae Palace, de Venetiaanse Gaanderijen, St-Malo, het Kursaal, Beausite, de vuurrode gedeukte blokken van Arne Quinze, de voor de storm afgesloten pier, de Vistrap, het station en onze boot. Na 30 km waarvoor ik 3u27′ nodig had.

Uiteraard was ik heel content dat ik ze had gelopen maar vooral dat het gedaan was. Hoe graag ik ook loop. Liefst niet te lang alleen in november.

Auteur: katrn

Passion for trail running, mountain bike and kayak.

2 gedachten over “Novemberblauw”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s