Bevroren billen

Om half acht vertrekken voor net geen 16 km, was deze ochtend goed voor een prachtig dinsdag-loopje*. Berekoud door de nachtvorst en eerst pikkedonker maar wie had kunnen dromen dat na 12 km de zon Brugge zou verlichten met een bad vol zonnestralen? Het gemoed zat goed voor de rest van de dag. Ondanks de quasi bevroren billen die tot op het bot koud aanvoelden. Lopen tot het daglicht komt, vind ik erg rustgevend.

stats-runkeeper-29-11

Maar de 11 km samen met Joke lopen, zijn al een plezier op zich. Wie niet waagt, niet wint of in dit geval: “geen loopmaatje vindt”. We kennen elkaar nog geen drie weken maar liepen ondertussen al zo vaak samen dat het al veel langer lijkt. Ondertussen heb ik 3 loopgroepen op Facebook opgericht om loop dates te regelen in 3 steden waar ik regelmatig train:

Een aanrader voor wie in deze gemeenten niet graag alleen loopt. Iedereen welkom maar je passeert wel eerst langs mij (ik bevestig de aanvragen) of een ander lid (leden kunnen vrienden toevoegen) om binnen te geraken. Oostende en Oostkamp hebben nog niet veel loopjes in de aanbieding door het nog geringe ledenaantal maar Brugge is al een paar maanden aan het floreren. Heel fijn om mee te lopen en ik heb via deze weg al een handvol nieuwe mensen leren kennen. In Brugge lopen we trouwens het oude jaar uit en het nieuwe jaar in. Loop je mee? Schrijf je in via Facebook.

Ondertussen loopt november op zijn eind en sluit ik een bewogen trainingsmaand af die startte in de Pyreneeën en stopte in Brugge.

stava-runkeeper-nov-16

Word ik dat lopen nog niet beu? Vandaag las ik over disruptive activities in het kader van burn out preventie. Soms kunnen mensen alleen nog maar aan hun werk denken en slagen er dus niet in om het los te laten. Hen iets totaal anders laten doen, kan dit doorbreken. Eigenlijk doe ik dit zelf door te lopen. Maar misschien riskeer ik door nooit meer dan 2 of 3 dagen te stoppen met lopen een runner’s burn out? Misschien  moet ik eens een paar weken niet gaan lopen maar iets anders doen? Maar wanneer dan? Even laten bezinken.

*Dankzij 3 uren productief werk op zondagnamiddag had ik de mogelijkheid om vanmorgen lekker een kleine 10 miles te gaan rennen. 

Novemberblauw

Voor mijn doen lang niet geblogd doch daarom niet minder gelopen. Samen lopen is leuk maar remt de vrije gedachtenloop en het erover bloggen af. Maar hier ben ik weer.

Sinds een dikke week heb ik er in Brugge een fijn loopmaatje bij. De eerste keer liepen we op 11 november rond de Vesten. Twee dagen later was een zondagochtendloop van 20 km aan de beurt langs de Damse Vaart en de derde keer was vorige dinsdagmorgen, goed voor 13 km Vesten.

Vrijdagmiddag liep ik met drie collega’s tijdens de lunchpauze door het bos en dit weekend verblijf ik met Runcoach.be op onze zeilboot in Oostende. Vandaag is dat zo:

Gisteren had ik een looptraining van 30 km gepland. Van Oostende jachthaven tot Lombardsijde en terug. Ware het niet dat ik het vrijwillig bepaald had en overtuigd was van zijn belang in de voorbereiding op de 50 km die ik dit jaar absoluut nog wil kunnen lopen, ik had er weinig zin in.

Na amper 5 km wou ik er de brui aan geven. Mijn lichaam en geest waren moe. Mijn benen wogen zwaar. Vervelende mensen spookten door mijn hoofd en lachten in hun vuistje omdat ik er niet in slaagde ze te verbannen uit mijn gedachten. De noordoostenwind hielp ook niet bepaald en de wetenschap hoe lastig ik het telkens al had met trainingen van dertigers al evenmin. Het gevoel van onbekwaamheid en zelftwijfel stak op. Plus het verlangen naar een bed om te slapen. Het heldere besef dat ik beter lange afstanden met een loopmaatje kan volmaken. De mentale sterkte om 30 km in je eentje te lopen moet er absoluut zijn, hoe mooi de zee en de duinen ook zijn in november.


Maar mijn besluit stond vast. Geen sprake van dat ik m’n training zou afbreken omwille van mentale hindernissen. Hup, hup, lopen en niet toegeven.

Na 15 km voelde ik de euforie van in de helft te vertoeven. Hierna startte het echte aftellen. Ik keerde om in de duinen en wie stond drie meter voor me? Runcoach.be. Hij was me een half uur na mijn vertrek achterna gelopen met het idee me in te halen. Maar omdat het niet zeker was of hij het zou doen en ik hem na 15 km nog niet had gezien, had ik al geconcludeerd dat hij op de boot was gebleven.

Ik was zo blij dat ik niet nog eens zo lang alleen met mezelf moest lopen. In Raversijde kwam collega Karel een kilometertje naast ons fietsen op zijn mountainbike. Voor ik het wist, liepen we Oostende terug binnen, de Vives-campus Industriële Wetenschappen voorbij, het Thermae Palace, de Venetiaanse Gaanderijen, St-Malo, het Kursaal, Beausite, de vuurrode gedeukte blokken van Arne Quinze, de voor de storm afgesloten pier, de Vistrap, het station en onze boot. Na 30 km waarvoor ik 3u27′ nodig had.

Uiteraard was ik heel content dat ik ze had gelopen maar vooral dat het gedaan was. Hoe graag ik ook loop. Liefst niet te lang alleen in november.

Sint-Anna in het ochtendgloren


Voor dag en dauw de voordeur achter je dicht trekken om de dag vroeg te starten met een ochtendloopje, ik raad het iedereen aan. De stad slaapt nog en de straten zijn leeg. Zeker in Brugge is dat sprookjesachtig.

Het was donker en ik beloofde Runcoach.be dat ik niet langs het jaagpad van het kanaal zou lopen noch op de Vesten, dus dook ik de stad Brugge dieper in. 

Plots liep ik in de Ezelstraat en omdat ik niet op drukkere banen wou uitkomen, sloeg ik rechts af in voor mij onbekend gebied. Brugge is zo klein dat je uiteindelijk altijd wel ergens op de Vesten uitkomt. Ik zag een stukje Brugge waar ik niet eerder geweest was. Het bleek Sint-Gillis te zijn. Toen kwam ik uit op de Langerei tegenover het Sint-Leocollege en dat ken ik maar al te goed. Als kind fietste ik zo Brugge binnen om naar school te gaan in de binnenstad.

Vanaf hier kende ik de weg en genoot van het lopen langs de Sint-Annarei en Groenerei. Ondertussen was het licht geworden. Voor ik het wist had ik 6 km door prachtige stukjes Brugge gelopen. Begijnhof, Minnenwaterpark, Sint-Salvator, belfort, Vismarkt, Gruuthuyse, ik zag het allemaal omhuld door het prille herfstlicht.

En dat allemaal voor de werkdag begint.



Kastelenroute 

Voor 9u30 op zondagochtend terug thuis komen van een verkwikkende 15 kilometer, wat heb je meer nodig om een perfecte zondag te beleven? 

Om 7u45 hadden Kristie en ik afgesproken aan de rand van Tillegembos om de Kastelenroute te lopen. Kilometers rennen tussen de bomen van Tillegem- en Beisbroekbos in herfstkleuren. 

Net voor de grote regenbuien kwam ik tevreden thuis om te ontbijten met appel, nootjes, havermout en melk. Met nog een hele zondag om te ontginnen. 

Ordesa – paradijs van de Pyreneeën

Na de dubbele DNF van zaterdag op de Apuko Extrem, bleven we nog twee dagen in Bilbao om onze wonden te likken en werk voor Runcoach.be te verrichten. Veel wandelen om de verzuring uit onze spieren te verjagen, was absoluut nodig. Trappen afdalen was het moeilijkst. Bekijks in de stad hadden we. Niet bewegen, was geen optie want dat ging het genezingsproces geen goed doen.
Gisteren kwamen we na 4 uren rijden aan in Torla, een prachtig Pyrenees dorp op 8 km van de ingang van het nationaal park van Ordesa. Vanmorgen maakten we ons klaar om daar te gaan lopen en klimmen langs de GR-11 route.

Het was als in een sprookjeslandschap met temperaturen rond het vriespunt in de dieptes en brandende zon op de hoogtes.



Zoals je het op de foto hierboven ziet, is traillopen in de bergen niet voortdurend rozengeur en maneschijn. Er zit minder zuurstof  in de lucht en als je net als ik aan hoogtevrees lijdt, zijn de afdalingen van 2160 meter naar 1700 meter geen cadeau. Het is alles of niets. Geen menukaart waaruit je kan kiezen om bepaalde stukken over te slaan. Je moet er door. Daar tegenover staat dat je mentaal beloond wordt. Buiten je comfort zone treden en je angsten aanvechten, opent deuren in je geest waardoor je groeit als mens.

We deden exact 4u30 over een afstand van iets minder dan 25 km (24,2) met 2500 (2496) hoogtemeters. Missie volbracht. Behalve de moeilijke momentjes, heb ik met volle teugen vol verwondering genoten.

En zoals het cliché zegt: de foto’s kunnen de werkelijkheid niet vervangen maar wel onze herinnering levendig houden.