Verslag Maratón Trail Apuko Extrem


Hier zit ik dan al om 14u15 in de auto op een parkeerplaats in bergdorpje Zaramillo in tranen van teleurstelling maar ook van de schrik. Ik zou op dit uur nog moeten bezig zijn met mijn race maar na 15 km heeft de organisatie me uit de race gezet wegens te traag. Ze hebben absoluut gelijk want als je geen 15 km kan doen onder de 3 uren geraak je nooit binnen de tijdslimiet aan die 46 km. 

Bovendien ben ik doodsbang geweest waardoor ik weinig kon genieten onderweg. De natuur was nochtans woest prachtig. Apuko Extrem, de naam is niet gestolen. Het gekke is dat na de 2 mountain trail runs die ik in Zwitserland al liep, mij niet kon inbeelden dat ik vandaag door een hel zou gaan terwijl ik de hemel verwachtte. Geen idee dat dit technisch veel zwaarder zou zijn dan de trails in het hooggebergte van de Alpen.

Ik schrijf bewust kilometers ‘doen’ en zeker niet ‘lopen’. Want lopen heb ik geen 2 kilometer kunnen doen. De hellingen waren voor mij een maat te groot met inclinatiegraden van 45% en meer. Frontaal een steile berg opstappen in plaats van zigzaggend naar de top slingeren, ik kon mijn ogen niet geloven en voelde mijn benen niet meer toen ik eenmaal de top bereikt had. Ik was nog geen 6 km gevorderd en voelde me al zo moe als de laatste kilometer van mijn laatste wegmarathon.

Toen liep het over de bergkammen (crêtes) en gaf de hoogtevrees – geholpen door de vermoeidheid van de klim – mij slappe benen. Links noch rechts durven kijken, niet panikeren, niet stoppen met ademen ook al stokt hij ongenadig in je keel, niet nadenken over waar je terecht zou komen bij een val. 

Wanneer zou ik eindelijk eens kunnen lopen? De verloren tijd wat inhalen met naar beneden lopen was een lelijke streep door mijn rekening want ook dat gebeurde werkelijk recht naar beneden. Tussen de scherpe stenen. Schuifelend, niet eens lopend, viel ik drie keer wegens een voor mij onmogelijke afdaling. Daarna leek het alsof mijn rechterknie een aantal keer Barbie-pop-gewijs mijn onderbeen naar de verkeerde richting overboog. Naar voren of opzij in plaats van netjes naar achteren. 

Ik besefte al snel dat ik de eerste tijdslimiet niet zou halen. In een zotte gedachtenflits hoopte ik stiekem dat ik een valblessure zou ondergaan die het falen zou verantwoorden. Wie kan nu geen 15 kilometers maken beneden de 3 uren? Maar ik besefte ook dat hier een blessure krijgen een ramp zou zijn. Ik was zo al voortdurend bang. 

Het hield niet op. Nooit volgde je een wandelpad. Voortdurend rechtdoor omhoog en rechtdoor naar beneden. Principe ‘kilomètre verticale’ maar dan non-stop. Dit kon ik echt niet volhouden dus het was eerlijk gezegd maar best ook dat ik moest stoppen na 15 kilometer. Mijn hoofd barstte bovendien van de koppijn.

Wat nog een persoonlijke blunder leek toen ik door de organisatie werd teruggebracht, veranderde in verzachtende omstandigheden bij aankomst in Zaramillo. Huilende Spaanse mannen, geblesseerden, teleurgestelde macho-mannen. Dit was klaarblijkelijk een afvalrace. 

Maar toch. Ik voelde me ellendig en besloot me terug te trekken in de auto om te wachten tot Runcoach.be zou finishen. Hij was om 5u ’s ochtends vertrokken voor de 105 km. Misschien zou hij pas eindigen om 3u deze nacht. Hij mag niet weten dat ik gestopt ben. Hoe stelt hij het? Hij kan heel veel en is best snel maar dit is toch buiten categorie? Is dit eigenlijk nog wel trail running? Ik heb nooit langer dan 2 minuten per stukje gelopen. 

Terwijl ik dit schrijf, staat hij plots aan de wagen. 

Hij was blij dat ik gestopt was. Had getwijfeld om me te verbieden om te starten toen hij een tweetal uren bezig was in de vroege ochtend. Had het niet gestuurd omdat hij hoopte dat het bij mij minder zwaar zou zijn en omdat ik toch niet zou willen luisteren. Niet proberen is voor mij geen optie. Toen hij ‘mijn’ bergen bereikt had, besefte hij dat het bij mij even erg zou zijn en enkel de afstand het grote verschil zou maken. Het was dan ook te laat. Ik was vertrokken…

Hij stopte na 47 km. Nog nooit meegemaakt. Van de 125 deelnemers zijn er maar 36 gefinisht. Dus 89 teleurgestelden. 71%…

Ik stopte na 15 km. Nog nooit meegemaakt. Van de 100 deelnemers zijn er 60 gefinisht. Ik ben een van de 40 teleurgestelden. 40%…

We stellen ons vragen bij dergelijke evenementen. En vooral bij het ontbreken van elke waarschuwing over het extreem zwaar niveau en het gevaar van de trail in hun communicatie. Dit was geen trail running maar een verrassing en kaakslag van jewelste. Niet voor herhaling vatbaar maar met een ongelofelijk respect voor de finishers! 

Op weg naar de Maratón Trail Apuko Extrem

Even alles op een rijtje zetten. In de eerste plaats voor mezelf want het is druk-druk om alles rond te krijgen.

Plaats: Zaramillo, links onder Bilbao, Baskenland

Datum: 29 oktober 2016

Vertrek: om 10 uur, controle van het verplichte materiaal om 9u15

Afstand: 46 kilometer

Categorie: berg trail running

Sfeerbeeld:

Apuko Extrem 2016 from Apuko Igoera on Vimeo.

Profielschema:

naamloos
Maximale tijd: 10 uren. Ik hoop op 8 à 9 uren looptijd. Geen idee hoe zwaar ik het zal ervaren. Het begint blijkbaar met een kuitenbijter. De eerste 6 kilometer bevatten de zwaarste klim maar dan ben ik nog ‘fris’. Kilometers 25 tot 35 lijken me ook niet mals en de grootste beproeving belooft km 40 tot 42 te worden want ik zal zeker vermoeidheid voelen… Mijn plan is alleszins om door te lopen zonder stoppen. Ik heb niet veel zin om in het donker lange tijd alleen in Baskische bergen en bossen te rennen. Trouwens je moét voor bepaalde uren gepasseerd zijn op 3 controleposten:
naamloos

Positieve hoogtemeters: 3500m D+

Aantal deelnemers: 14 vrouwen en 85 mannen, bijna allemaal Spanjaarden. Veel Baskische namen in de lijst.

Grond: 5% asfalt, 35% aarde, 30% bospaden, 10% velden en 20% waarover ze niets vermelden.

Aantal ravitos: 3
naamloos

Weersvoorspelling: 24 graden, zon

Uitrusting: trekking poles, camelbag, energierepen, fruitjelly, anrioxidantengels, zonnebril, buff, regenjasje, smartphone (verplicht). Nog eens nadenken over de kledij die ik zal dragen (korte of lange broek? Sleeves?) maar mijn trouwe Asics Fuji Trabuco’s gaan mijn beste maatjes zijn. Onderstaand lijstje morgenavond checken op aanwezigheid.

naamloos

Lady trekking poles

Eindelijk heb ik in een winkel stevige doch lichte trekking poles voor trail running gevonden. Fabrikant Leki die ook het merk Black Diamond heeft. Carbon dus super licht: 212 gram. Uittrekken om te gebruiken en opplooien na gebruik. Gekocht bij Deweerdt in Oostende. 

Getest op strand, golfbrekers en duinen. Het was mijn eerste keer ooit. Het eerste kwartier liep het wat onwennig, zo met twee stokken onder mijn armen. De strandwandelaars vroegen zich waarschijnlijk af wat ik met die skistokken van plan was. 

Ik gebruikte ze voor de klimmetjes op de golfbrekers en duinen. Ze gaven me niet enkel steun maar ook een gevoel van veiligheid op gladde stukken. Toch besefte ik dat het ook een vals gevoel van veiligheid betrof. Focus en voorzichtigheid kan je niet door stokken vervangen.

Ik liep 13 km met trekking poles in m’n handen om te testen hoe dat voelde. Ze hinderden me nooit, gaven geen aanleiding tot struikelen en stonden me enorm aan. Goedgekeurd om volgende week de Apuko Extrem in Baskenland te lopen. 

Stalhille-Brugge

Sinds een dik jaar wonen wij in het historisch centrum van Brugge. Onze overburen zijn het Begijnhof, het Minnewater onze tuin. Één kind loopt nog school in polderdorp Stalhille. We konden het niet over ons hart krijgen haar uit het dorpsschooltje weg te rukken. Dus elke morgen wordt zij van Brugge naar Stalhille gebracht met de wagen.

Vanuit ecologisch en praktisch oogpunt besloot ik dat ze nu oud genoeg is geworden om met de bus naar school te gaan. De bus rijdt toch en een personenwagen minder in het verkeer is voor iedereen beter. Zelf fiets ik elke dag naar mijn werk. Dat houdt in dat ik soms eerst Anna naar Stalhille rijd, de auto thuis parkeer en op de fiets spring richting werk. De weg naar het werk is per auto een verkeersnachtmerrie maar per fiets door de autovrije dreven is het een aangename outdoor activiteit.

De streekbus dus. Ik moet zeggen dat ik tevreden ben over het openbaar vervoer van De Lijn. Marketingmix in het kort:

  1. P van Communicatie: 10/10. Duidelijke informatie via de routeplanner op hun website en de borden op de perrons.
  2. P van Product: 10/10. Wij zijn blij dat het mogelijk is om tegen schooltijd per bus in Stalhille te geraken. Dat dit kan. Het betreft hier een niet evidente rit wegens grote wegenwerken en zeldzame bestemming. Niemand anders dan wij gaan ’s ochtends naar Stalhille met die bus.
  3. P van distributie: 10/10. Ticket kopen per sms of cash bij de chauffeur.
  4. P van prijs: 10/10. Voor €3 rijd je onmogelijk met de wagen heen en terug (want je blijft natuurlijk niet zelf in Stalhille).

Omdat het de eerste keer was dat Anna de bus zou nemen, koos ik een dag uit waarop ik pas om 10u45 op het werk moest zijn. Om 7u27 namen we bus 35 voor Oostende op het Zand. Het was nog donker en we genoten van de busrit door naar de ochtendstond te kijken. Ik toonde waar Anna op de stopbel moest drukken zodat we konden uitstappen aan de kerk van Stalhille. Aankomst om 8u08. Twee minuten stappen naar school.

En nu? Hoe zou ik terug in Brugge geraken? Er rijdt geen bus terug voor de vooravond. Belbus?

Lopen heeft zo zijn voordelen, ook hier. Ik had natuurlijk loopkledij aangetrokken en zette het op een drafje door het polderdorp richting zeekanaal. Ondertussen was de zon opgekomen.

Dit had een fijne loop moeten worden want de dauw van de ochtend maakte de velden prachtig in het prille morgenlicht. Helaas woog een zware last op mijn schouders en ik had een déjà-vugevoel van mijn allereerste marathon.

Mensen. Ze kunnen een ander genadeloos kraken. Zwart maken. Oordelen. Verantwoordelijk stellen. Neerhalen. Leugens verspreiden. Beschuldigen. Kapot maken. Zich aan jou vastklampen en proberen om jou dan mee in hun negativiteit naar beneden te sleuren.

Ik liep 13 kilometer en voelde letterlijk het gewicht op mijn schouders. Bovendien zat er een rat in mijn lichaam die zich een weg naar boven naar mijn hersenen vrat. Hoe hard ik ook mijn best deed om de stortvloed van woorden van die persoon uit mijn hoofd en hart te bannen, het lukte niet. Net als tijdens mijn eerste marathon.

Grenzen en vergeving. Ik ben er te laks in. Iedereen verdient opnieuw kansen. Maar soms is het genoeg geweest. Voor altijd.

Na 11 km liep ik Brugge binnen aan de Bloedput. Het lopen ging niet meer. Ik besloot de rest te stappen en sloot mijn loopsessie op Runkeeper. Maar ik moest op tijd aankomen om naar het werk te kunnen vertrekken. Ik moest wel voort lopen dus dat deed ik. Nog 2 kilometer.

Toen ik thuis kwam, hadden alle zwanen zich verzameld aan het Sashuis (foto). Het zijn de kleine dingen die soms troost bieden. Zwanen in plaats van tranen.

Mystery Run


Zaterdag 15 oktober vond de eerste editie van de obstacle Mystery Run plaats in Oudenaarde op het terrein van The Outsider. Je kon inschrijven voor 6 of 12 km lopen met hindernissen.

Op initiatief van mijn zus en onder het mom van ‘de kinderen moeten er niet altijd bij zijn om samen iets te doen’ hadden we ons enkele maanden geleden ingeschreven voor de langste afstand. Wat er ons te wachten zou staan, was een groot mysterie maar we hadden zo onze vermoedens.

De start leek even op een color run maar na 200 meter kwamen we aan de eerste verrassing waarmee de toon direct gezet was. Een paar 100 m door een vieze, zwarte sloot waden met je bovenbenen volledig onder water om telkens onder een afdekking te kruipen terwijl je probeerde niet om te vallen of met je gezicht in het vieze water te hangen. In de tweede ronde zakten we natuurlijk nog dieper in de modder wat het uit de sloot geraken ook niet vergemakkelijkte. Iedereen was al eens door de sloot gepasseerd om de bodem nog meer te mixen met hun voeten. Nu waren we direct ondergedompeld tot halverwegen de buik. Koud aan de poep want snel gaat het niet vooruit in dat modderige water.

Daarna moest je een zestal keer in en uit een diepe sloot geraken wat sommigen niet lukte zonder zetje of helpende hand. Tot hilariteit. Handen aan de poep (maar nooit aan de mijne.)

Een kort stuk lopen door het bos en water oversteken door klauteren over een vijftiental aan elkaar vastgebonden kano’s. Sommigen vielen in het water, anderen wiebelden zo fel dat het één soep was. Uitkijken dat je vingers niet geplet worden tussen twee bootjes was een minimum qua voorzorgsmaatregels. In de tweede ronde lieten we de kano’s letterlijk links liggen door van oever naar oever te zwemmen. Zonder aarzelen,hup het water in, zwemmen, eruit en lopen naar het volgende obstakel.

Weer een waterkanaal oversteken. Deze keer over een lange mat. Onmogelijk om niet in het water te vallen dus voor de twee rondes sprongen we onmiddellijk in het water om naar de overkant te zwemmen.

Lopen en balancerend zonder steun via boomstammen grachten oversteken. Over een houten muur van 2,5 meter klimmen en eraf springen. Dat wou ik niet doen.

Lopen door het bos. Kruipen op ellebogen en knieën. Container in en uit. Kruipen door betonnen buizen. Lopen door een labyrint en als je de uitgang vindt: op je handen en knieën over asfalt kiezels kruipen onder een podium dat maar 50 cm kruiphoogte had.

Lopen door het bos. Dranghekken om over te klauteren. Wel 20 na elkaar. Containers. Autobanden. Fietsbanden. Vele malen boomstammen over grachten. (Niet vallen!)

Lopen door het bos. Een death ride over water. Springen zodra je de overkant bereikt of je zwiert terug en blijft misschien hangen boven dat water. Gewoon gaan zonder al te veel bij na te denken maar wel gefocust op veiligheid en efficiëntie. Haha, precies een militaire oefening.

We waren nat en vuil, vol adrenaline maar voelden ons samen, gelukkig en sterk. Ik vermoed dat dit het opzet is van een OCR? Moe werd ik er niet echt van. Ware het niet dat je het na twee rondes wel gehad had qua beleving, het mocht nog twee keer zo lang duren voor mijn part.

Het was leuk, nooit saai, nooit dwingend en een ervaring waarvan ik kan zeggen dat ik echt blij ben hem op mijn voltooiingslijstje te mogen plaatsen. Ik kan geen vergelijking maken want het was mijn allereerste OCR ooit. Ik kan alvast besluiten dat het zeker niet de laatste was. Wim suggereerde om een Spartan Race te volbrengen en dat zal ik waarschijnlijk wel doen maar het risico op blessures is toch niet te onderschatten en ik zou voor geen geld ter wereld mijn trail running avonturen in gevaar willen brengen.

Besluit wat mij betreft:

  • Nog! Maar als extra bovenop lopen en trail running. Maximaal 2x per jaar.
  • Dit moet ik in team of in duo doen. Zeker niet alleen.
  • Volgende liefst wat meer uitputtend. Het was fysisch niet echt bevredigend voor mij. Maar de fun compenseert dit deels. Spartan Races zijn misschien van een zwaarder kaliber. Wie weet.

Verjaardagsloopje tot 1000 km

naamloos

Lopen voor het Goede Doel. Een kilometer voor een euro. Zo zamelde ik in 3 maanden €1000 in. Mijn uitdaging was om tussen 26 maart en 16 oktober 1000 kilometer te lopen voor de fundraising campagne Loop Naar De Maan van KOTK. Maar eigenlijk koppelde ik daar een fijne persoonlijke extra aan. Ik wou heel graag die laatste kilometers uitgerekend op mijn verjaardag lopen. Vandaag dus. Tijdens de middagpauze liep ik samen met 4 collega’s in het bos zodat de kilometerteller de 1000 overschreed. Dat ik niet alleen was vond ik geweldig leuk want ik liet toch een gilletje van tevredenheid uit mijn keelgat ontsnappen.

Gisteren werd de kilometerteller hersteld na wat heen-en-weer communicatie via Facebook. Stante pede klaarde mijn hemel op en uiteraard zal ik volgend jaar weer deelnemen aan deze campagne.

Als mijn doel gehaald werd, beloofde ik mijn eerste ultra trail te gaan lopen op 11 maart 2017, nl. 50 kilometer lopen op strand en duinen op de North C Trail. Binnenkort schrijf ik me in. Maar eerst ga ik eind oktober 45 km lopen in Bilbao. Omwille van de UTMB-punten die ik nog nodig heb voor volgende zomer. Hiermee licht ik weer een tipje van een andere sluier op maar later meer hierover. Die eerste ultra trail komt dus toch een paar maanden eerder dan ooit gedacht en ik ben er helemaal klaar voor!

Maar morgen eerst iets anders: mijn allereerste OCR. Met mijn zus. In Oudenaarde. Twaalf kilometer met geheimzinnige obstakels. Mijn eerlijk vooroordeel? Ik denk dat het niets voor mij is maar ik ben nieuwsgierig. Laat maar komen!

 

Koplamp van de Aldi


De dagen worden nu flink korter en als je ’s avonds na een werkdag wil gaan lopen in de natuur, heb je verlichting nodig. Een drietal weken geleden kocht ik zonder veel aarzelen een lamp in de Aldi om op je hoofd te dragen. Ideaal om uit te testen op een lange avondloop en het ding kostte amper €5.

Ik was dan ook reuzebenieuwd of de lamp op mijn hoofd mij mateloos zou irriteren op een 20 kilometer of omgekeerd mij een fantastische dienst zou bewijzen langs de onverlichte paden van de Damse Vaart tussen de stad en de Siffon. Maandagochtend had ik in het donker op de Vesten gelopen maar daar heb je geen eigen licht nodig. Echt donker is dat niet door de straat- en parkverlichting. Het liep echt lekker en was ideaal om daarna de maandagochtend van een nieuwe werkweek aan te vatten. Jammer dat ik geen tijd had om meer te lopen maar ook het kleine geluk moet je koesteren.


Gehuld in fluokleuren en getooid met koplamp was ik klaar om te vertrekken toen Runcoach.be op het laatste nippertje besliste me te vergezellen. We zijn allebei verkouden met snotneuzen waardoor hij aanvankelijk niet zou lopen. Zelf had ik de hele dag op het werk verlangd naar mijn 20 kilometers lopen dus was ik er op gebrand om te lopen. Snotneus en zwaar hoofd of niet. En die lamp op mijn kop: het hoofd voelde toch al zwaar dus die lamp kon er ook nog bij.

Bovendien loop ik nu de laatste kilometers voor mijn uitdaging om voor 16 oktober 1000 km te lopen voor Loop Naar De Maan. Het loopje van vanavond zou mijn teller op 996 km brengen zodat ik bijna mijn loopdoel bereikt hebt. Jammer dat mijn teller op de website van LNDM sinds zondag blijft hangen op 972 km. Maandagmorgen zou daar dus 4 km moeten bijgekomen zijn en deze avond 20 km. Soit. Ondertussen liet een medewerkster van de campagne mij weten dat ze geen tijd hebben om het euvel te fixen omdat ze het slotevenement van zondag aan het voorbereiden zijn. Een afknapper vind ik dat omdat ik bijna 7 maanden dagelijks bezig was met mijn uitdaging en sponsors te zoeken en veel mensen mij opvolgen: zal ze het halen of niet? Ik vrees dat ik via mijn statistieken op Runkeeper zal moeten aantonen dat ik 1000 km gelopen heb. Ik droeg de campagne op handen en nu eindig ik met een negatief gevoel en het voornemen om volgend jaar voor een ander goed doel te lopen.

Dit jaar heb ik trouwens behoorlijk al wat kilometers gelopen voor mijn doen, merkte ik bij nazicht op Runkeeper. 1401 km. Nochtans weet ik van een naamgenoot dat zij alleen al voor LNDM ruim 1600 km gelopen heeft. Chapeau, Katrien! En Kurt liep er al 1370. Filip heeft al 1567 km gelopen voor LNDM. Het leuke is dat ik deze mensen via de campagne al dan niet IRL heb ontmoet.

runkeeper.png

Het was een hoe dan ook heerlijke loop met een onbeschrijfelijk gevoel van vrijheid door de stilte, de nevels boven het water en de duisternis van de polders. Uiteraard was ik de rest van de avond in mijn nopjes.

naamloos