Tweede marathon

Na een extreem drukke maar productieve werkweek met minderwaardige nachtrust ontwaakte ik gisteren toch vol energie en met blinkende ogen. Ondanks nachtmerries over een ongewenste zwangerschap maar toch de marathon lopen – wat niet weet niet deert – tot hopeloos te laat komen aan de startplaats, had ik de voorbije nacht lekker geslapen.

Koude douche om de spieren te verkwikken, ontbijt verorberen en looptenue aantrekken. Klaar om te vertrekken en zin om de In Flanders Fields Marathon te lopen.

Mijn man Runcoach.be en ik kwamen netjes op tijd aan in Nieuwpoort waar ik mijn borstnummer 80, veterbadge voor de tijdregistratie en T-shirt voor mijn begeleidende fietser in de Vijsmijn afhaalde. Runcoach.be zou immers meefietsen vanaf km 18. Dat is in Diksmuide aan de IJzertoren. Vanaf dat punt mag dat mits registratie vooraf en oranje begeleidersshirt.

We ontmoetten ginder onze goede vrienden Marc en Michele. Voor mij slechts de tweede maar voor Marc was dit zijn tachtigste marathon. Michele haar ondersteunende rol was dezelfde en net even belangrijk als tijdens mijn eerste marathon want ook deze keer maakte de marathon geen lus maar een lijn van A naar B. Je kan vroeg de bus nemen en je bagage afgeven aan de organisatie maar een vriendin die dat enthousiast voor jou doet, is op marathon-dag een dankbaar surplus.

In afwachting van het startschot ontmoette ik andere marathonlopers die ik daar verwachtte. De Antwerpse Voorvoetlander Raf die erg sympathiek bleek te zijn. Facebook friend Benny, 63 jaar, op pensioen maar toch eventjes een marathon lopen, mijn huisarts Lut, in de verte Filip en Runcoach.be-klant Tom. Babbel-de-babbel en dan plots een schot en mensen die voorwaarts stappen, over de startlijn passeren en dan lopen. 42,198 km aan een stuk de krachten doseren.

Ik liep bewust traag met het plan elke km in 6’30” te vervolmaken. Zo kwam ik na 18 km mooi op schema aan de IJzertoren in Diksmuide waar eerst loopmaat aka snelle marathonloper Joffrey en zijn vrouw Inge stonden te supporteren. Even daarna passeerde ik Michele en Runcoach.be die zijn fiets op sprong om de rest van de marathon bij mij te blijven.

Het lukte me niet om de 6’30” te behouden om allerlei redenen. De zon, de zure oprispingen en het kokhalzen, de schrik voor blessures – ik wist dat Tom op km 18 gestopt was door zijn knie -, de ademhalingsproblemen die een paar keer tot zuurstoftekort en duizeligheid leidden, de hoofdpijn, de stress, de faalangst, de eentonigheid van de loopbeweging. Maar nooit pijn in mijn benen en ik stopte nooit met lopen dankzij de aanwezigheid van mijn Runcoach.be. Ik liep in een roes, een waas en langs prachtig water van de IJzer en de Ieperlee.

Soms stonden de tranen in mijn ogen maar ik dacht aan wat m’n beste vriendin me gestuurd had voor de start: niet denken aan die andere lopers die sneller zijn, wel aan die 99% mensen die geen marathon lopen.

Het einde kwam in zicht en op 41 km riep Isabel me aanmoedigend toe. Ik moest op m’n tanden bijten om niet te huilen. Je beleeft extreme ups en downs als je een marathon loopt.

Net voor de Menenpoort was het Nathalie die supporterde. Door de Menenpoort lopen na 41,5 km waar duizenden namen van gesneuvelde soldaten in de muren gekapt zijn was een heel intense ervaring. Als je vrede zou kunnen bekomen door eindeloos te lopen, zou ik lopen tot ik er bij neer viel. Helaas.

Toen kwam ik op de Ieperse markt om te finishen. Moe maar tevreden.

Aanmoedigingen, medaille, finishers T-shirt, Runcoach.be en alles beleven als een droom. Is het echt gedaan?

Ik heb er absoluut geen spijt van maar heb geleerd dat ik niet gemaakt ben om marathons te lopen.

Finishen in 5 uren en ademhalingsproblemen onderweg.  Zo fantastisch voelde dat niet. Eerlijk is eerlijk. Het zou niet mogen gezien mijn prima trainingen ter voorbereiding. Marathon lopen is niet mijn sport. Trail running op die afstand echter wel. Dat is gisteren weer bevestigd. Mijn uithoudingsvermogen en kracht zijn er. Mijn snelheid echter niet.

Deze marathon zou ik om twee redenen traag lopen maar hij was trager dan gepland. De eerste reden was geen geheim: ik wil asap recupereren om op tijd aan mijn 1000 km lopen te geraken om mijn uitdaging voor Loop Naar De Maan te halen. De andere reden zou ik na de marathon verklappen. Deze marathon was een training voor mijn allereerste ultra trail die ik dit jaar nog zal lopen. Ook daarom moest ik snel recupereren en dus traag lopen. De details vertel ik een volgende keer.

 

Auteur: katrn

Passion for trail running, mountain bike and kayak.

7 gedachten over “Tweede marathon”

  1. Dikke proficiat !! Wat een krachttoer en wat een doorzettingsvermogen … !! En (zo mogelijk) NOG méér respect voor de beslissing mbt je volgende “tour de force”, die allereerste ultra trail !! Brrr. Ik zou er zelf niet aan willen / durven beginnen … Good luck … !!!

    Liked by 1 persoon

  2. Dag Katrien, blij dat je het gehaald hebt, je hebt nog heel lang vlak voor Tina en mezelf gelopen, leuk om over je exploot te lezen.
    en Proficiat, je hebt het toch maar weer mooi gedaan, ademproblemen waren er blijkbaar voor veel mensen zondag laatstleden, als waarschuwing van wat er de dagen erna zou komen neem ik aan. Ik zie dat je je net als ons ook laten verleiden hebt tot een te snelle start? zoals Roland (die bij ons liep) vertelde de seconden die je in het begin te snel gaat moet je in minuten bekopen op het eind. Hebben we zelf ook jammer genoeg mogen ervaren

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s