Vermageren week 1 560

img_4679

Als je 1 560 deelt door 52 kom je uit op 30. Dat moet ongeveer het aantal jaren zijn dat ik reeds de wens koester om te vermageren. Nochtans heb ik nooit een BMI boven de 25 gehad maar echt mager zoals de media dat door de strot van vrouwen duwt, was ik nooit. Niemand heeft me ooit openlijk dik genoemd, ook niet toen ik wat ronder stond dan vandaag. Het is een lat die veel vrouwen voor zichzelf hoog leggen. Misschien is het een idée fixe dat als ik magerder zou zijn, ik beter (sneller) zou kunnen lopen. Toch ben ik sinds bijna een jaar aan het leren om tevreden te zijn met mezelf, dankbaar te zijn voor een prima gezondheid en gelukkig met wat ik wel kan lopen. Het mentale luik van coaching. Focussen op wat je hebt en niet op wat je niet hebt. Er mag nog steeds wat gewicht af maar nog nooit eerder voelde ik me zo goed in m’n vel.*

Enfin, vermageren lijkt soms een never ending story. Deze zomer probeerde ik met succes het 5:2-dieet uit waarbij je vijf dagen normaal eet en 2 dagen hoogstens 500 kcal verorbert. Dat laatste was niet echt moeilijk maar na vier weken kwam ik in een periode terecht waarbij ik voor mijn marathon-programma volume (véél kilometers) moest lopen en dit eetpatroon niet meer wenselijk was. Ondertussen heb ik de twee kilo’s die ik kwijt was, netjes terug gekregen. Ondanks de twijfels van Runcoach.be wou ik dit dieet toch uittesten.

Maar ik las ook het boek Slimme mensen diëten niet van Charlotte Markey. Toevallig ontmoette ik tegelijk ook Sandra Bekkari die voor Runcoach.be een workshop gaf in het kader van een loopproject dat hij voor een bedrijf uitgewerkt heeft. Velen kennen haar kookboeken Nooit meer diëten en sommigen zagen haar op de televisieEigenlijk heb ik inhoudelijk van beide dames niet veel nieuws geleerd – ik verslind dan ook al 30 jaar alles over gezonde voeding en vermageren en ze zeggen hetzelfde als Runcoach.be met zijn voedingsadvies- maar tussen weten en doen ligt vaak een groot verschil. Hier ligt dan de kracht van je te laten coachen. Het zachte maar kordate duwtje in de rug om daadwerkelijk te doen wat je ondertussen weet.

Dr. Charlotte Markey is gespecialiseerd in de psychologie van eten en geeft in haar zeer Amerikaans boek werkbare tips zoals analyseer eerst eerlijk je voedings- en drinkpatroon en begin dan met één verandering in je drinkpatroon, verbied jezelf niets maar beperk je pleziertjes en pas als je de ene verandering succesvol bereikt hebt, pak je de volgende aan. Bijvoorbeeld: in plaats van elke avond bier te drinken, beperk je dit tot enkel twee dagen in het weekend.

De sterkte van Sandra Bekkari is in de eerste plaats haar expertise als voedingsdeskundige maar schuilt vooral in het concreet aanreiken van eenvoudige, snelle gerechten. Een loopster bij Runcoach.be maakte volgende bedenking toen ik met haar een looptraining deed. Pascale Naessens heeft zeker ook wel lekkere, gezonde gerechten in haar kookboeken maar de recepten van Sandra zijn veel praktischer voor voltijds werkende vrouwen met weinig tijd. Dat kan inderdaad tellen. Een tweede reden die de populariteit van Sandra Bekkari de hoogte injaagt, is haar hartelijke persoonlijkheid IRL en in haar zeer levendige Facebookgroep waar lezers elkaar stimuleren om gezond te eten. Deze groep loopt als een trein. Hij werd eind juni 2016 opgericht en telt vandaag al 12.750 leden. Doe het maar na in een klein Nederlandstalig gebied.

Zelf volg ik nu twee weken voor de marathon een strikt sportdieet zonder uitzonderingen. De laatste week komt daar dan nog carbo-loading bij. Mijn zelfgebakken brood op de foto is gemaakt van volkoren tarwe- en Ethiopisch teffmeel, kasha (geroosterde boekweit), amaranth, zonnebloempitten. Ik kan je verzekeren dat één snede bij het ontbijt volstaat. Deze boterham is belegd met zelfbereide kersenconfituur – een halve kilo suiker op één kilo vruchten – en aardbeien bestrooid met maanzaad en amandelschilfers.

* Voor alle dames en heren die zich beter in hun vel willen voelen, vermageren, gezonder leven maar er niet toe komen en eens willen horen hoe dit mogelijk wordt, zelfs in een superdruk leven: contacteer katrien.cattoor@gmail.com of info@runcoach.be. En neen, je moet niet hardlopen. Tenzij je dat wil.

 

Laatste LSD voor IFF-Marathon


Vanavond was hij daar: het grote keerpunt. Over twee weken is het terug marathon-dag, de In Flanders Field Marathon van Nieuwpoort naar Ieper langs de IJzer en de Ieperlee dus na deze laatste grote training zal het vanaf morgen inhouden geblazen zijn. Gedaan met korte nachten, geen alcohol meer drinken en enkel nog korte loopjes. Volgende week komt dan een week tapering. 


Mijn LSD oftewel Long Slow Distance was geweldig leuk. Ik liep volledig in de flow aan een gemiddelde van 6:24 per kilometer met als snelste kilometer de 22ste die ik liep in 4 minuten 17 seconden. Goed voor het zelfvertrouwen dat ik na een halve marathon nog een sprintje aankon en binnen mijn comfort zone de volle 26 kilometers afwerkte.

Extra fijn was dat Runcoach.be de hele tijd meefietste. Dat kon omdat ik volledige parcours op tarmac liep. De marathon is deze keer op de weg dus ik wou niet offroad trainen voor mijn laatste lange duurloop.

Ik heb helemaal de grote Vesten rond Brugge gelopen en langs de Damse Vaart naar Oostkerke en terug. Omdat ik de voorbije dagen zo moe was, sliep ik vanmorgen uit tot 8u in plaats van om 7u te vertrekken voor mijn LSD. Door de warmte van de voorbije dagen wou ik ofwel vroeg starten ofwel liever wachten tot de avond. 

Het avondlicht was magisch. Ik was compleet in mijn nopjes en liep op runner’s high.

Lastige loopbroekjes

Ik weet dat het een schandalig luxe-probleem betreft dat voor meer dan 99,99% van de bevolking een non-issue is maar op mijn blog kan dat. Ik ga vandaag klagen over naar boven oprollende loopbroekpijpjes. Loopcomfort: zwak.

Mijn allereerste korte loopbroekje ooit kocht ik in de Aldi. Ik was een beginnend loper en had geen idee hoelang het zou duren vooraleer ik de brui zou geven aan deze voor mij onbekende sporttak. De pijpjes rolden dat seizoen tijdens het lopen naar boven en ik had de smaak van het lopen goed te pakken dus nieuwe, duurdere broekjes werden gekocht. 

  • Asics, €25 in solden, zelfde probleem. 
  • Nike Dry Fit, €45, zelfde probleem (foto)
  • Gore Running Wear, €59: nog nooit naar boven opgerold

Tja. Dat wou ik even kwijt. En alle tips zijn welkom. 

Trail Run Vlaamse Ardennen was een feestje


Gisteren ging de wekker af om 6u maar ik was al een uur wakker, aan het luisteren naar de regen. Ik sprong uit bed als een scholier uit de vorige eeuw* die op schoolreis zou vertrekken. Koffie zetten, water drinken, loopkleren aantrekken, boterhammen voor onderweg smeren, manlief de coach wakker maken, alle spullen die we gisterenavond klaarzetten in de wagen laden, hup weg, richting Vlaamse Ardennen. Een uur rijden naar het voetbalveld van Schorisse waar we zouden starten en eindigen.


Mijn loopmaat David wou niet meerijden met ons omdat we al om 6u30 vertrokken. Onze trail zou pas om 9u45 starten maar die van Runcoach.be al om 8u30 dus we moesten op tijd zijn voor zijn borstnummer, meet-and-greet met andere ultralopers (waaronder Filip), een laatste koffie en toiletbezoek.

Het werd 9u30 en David was er nog niet. We zouden nochtans samen starten en dan zien of ons tempo bij elkaar paste. Het zit namelijk zo dat we samen trainen als hij traag wil lopen (+10 km/u). Dan loopt hij nog wel een stuk sneller voor of na de gedeelde training.
Om 9u42 ging ik in de startbox staan met een inwendige vloek. David bleek onderweg wat verloren gereden te zijn en met zijn auto vast gezeten te hebben in een zachte berm, zou ik nadien vernemen. Ik zag hem nergens en liet eerst alle andere lopers van wave 2 starten om dan alleen als laatste uit de trechter te lopen. Hopelijk zou David dan in een volgende wave starten.

Het was al snel duidelijk waarom als laatste starten een slecht idee was. Nog geen vijf minuten later zat alles potdicht op een smal weidepad. En wie sloot de rangen en verloor alzo het meest tijd? Ik, hahaha. Nog een geluk dat ik geen competitiebeest maar zondagsloper ben.

Mooi groen dat het daar overal was. Velden, weilanden, bossen op heuvels en dalen. De ondergrond was er veel minder lastig dan in de Echte Ardennen. Zachte modder, opspattend slijk maar dan zonder gesteente. Opletten geblazen voor glibberige boomwortels en uitglijden in de smurrie. Vooral in de afdalingen.

Halverwege in de regen liep hij plots naast me. David. “Haal je KW-tje maar uit”, zei hij. “Loop jij maar door”, zei ik, “je bent te snel voor mij.”

Hij finishte de halve marathon met een tijd van 2u08 en ik na 2u38. We kregen een papieren zakje met een heuse mattentaart, een Marcassou-worst en koekjes van Lotus. Leve de sponsors! 🙂


Het mag zeker vermeld worden hoe puik de organisatie van dit evenement was. Geen product van een firma zoals Golazo of Sportevents.be nochtans maar een lokale organisatie. Vriendelijke medewerkers en meer rustposten dan nodig met veel versnaperingen en drinken. Super duidelijke bewegwijzering op een prachtig parcours. Chapeau!

Thuisgekomen zat ik nog vol gelukshormoontjes van het trail lopen. Het ‘feestje’ zat hem vooral in het feit dat dit mijn kortste trail ooit was. Mijn vorige kortste was eentje van 22 km in Zwitserland in juni 2015. Trail de l’Absinthe in de Jura. Dat was toen mijn allereerste trail ooit. Ik mocht gisteren immers de 45 km niet lopen van Runcoach.be omdat mijn volgende marathon exact drie weken later is. Zo’n korte trail was best eens leuk in de zin dat ik helemaal niet moe was na afloop maar pas op dreef gekomen was. Nog eens het bewijs dat ik geen snelle loper ben maar een endurance runner. Benieuwd of ik dit nog zo zal kunnen stellen na mijn eerste ultra volgende winter.


Vanmorgen kwam ik op het werk met veel energie. Geen kat kon aan mij zien wat ik gisteren uitspookte. Enkel mijn laterale quadriceps herinnerden mijn gefocuste geest vandaag aan mijn avonturentocht door bos en wei.

(*Volgens mij zijn kinderen van nu zoveel gewoon dat ze niet meer met juichend hart ontwaken voor een schoolreis.)

Aftellen naar TRVA


Morgen vinden de halve marathon en de ultra-marathon Trail Run Vlaamse Ardennen oftewel de TRVA plaats in Schorisse (Maarkedal). De omgeving belooft er prachtig te zijn en de hoogtemeters fameus. De beschrijving van het parcours doet mij al maanden watertanden en kan je hier lezen. De Kaperij, het Muziekbos, de Kanarieberg, de Geuzentoren, … Weilanden en bossen op heuvels. De laterale quadriceps zullen hun werk moeten doen. 

Sinds maandag heb ik enkel nog kleine afstanden gelopen:

  • Maandag 4,1 km
  • Dinsdag 4 km
  • Woensdag 5,3 km
  • Vrijdag 7,3 km (+ 50 minuten intense crosstraining)

Eigenlijk ‘mocht’ ik van Runcoach.be enkel van maandag tot woensdag 3x 3km lopen maar door omstandigheden is het een beetje meer geworden. 

Dat zat zo: maandag liep ik in Oostende bij wijze van verplaatsing naar het huis van vrienden en de ingeschatte 3 km bleken er in werkelijkheid 4 te zijn. 

Dinsdag was ik zo opgedraaid na mijn werk dat ik bij thuiskomst onmiddellijk mijn loopkleren aantrok voor die 3 km maar pas na 2 km doorhad dat ik moest omkeren en bijgevolg 4 km liep.

Woensdag was het lopen een feest dat op 5 km uitdraaide. Enkele maanden geleden startte ik op Facebook de loopgroep Runcoach.be | Lopen in Brugge op als tool om efficiënt met andere lopers af te spreken voor een loop-date. Ondertussen draait dit goed en zo kwam het dat Lies haar eerste 5 km zou lopen met Stefnie en mij tijdens onze lunchpauze. Dat wou ik natuurlijk niet missen door plots in het bos na 3 km af te haken omdat mijn dagdoel gehaald was. 

Stefnie stelde prompt voor om vrijdag opnieuw hetzelfde te doen in de lunchpauze. Het zou zonder mij zijn gezien mijn loopschema, had ik gezegd, maar ’s avonds bedacht ik me onder het mom dat het verzekers toch niet zou schaden en meldde via de Facebook-groep dat ik toch zou meelopen. Het is te leuk om niet mee te doen met die lunchloopjes in het bos. 

Alzo geschiedde en ’s ochtends voor het werk had ik al ruim 2 kilometer gelopen naar en van de gym. 

Vanmorgen probeerde ik uit te slapen met het plan dat vandaag niets zou moeten. We wandelden zonder haast door de zonovergoten mooiste stad van ’t land en belandden op de markt. We kochten groenten en fruit bij onze bio-boer en everzwijnenworst en geitenkaas bij een kraam met Corsicaanse specialiteiten. Een heerlijke zaterdag vol zalig niets doen. Wat zijn weldoend effect niet mist. 

Verse tuinbonen

Er zaten twee weken geleden tuinbonen in het biogroentenpakket. Ondertussen zagen de omhulsels (hoe heet dat eigenlijk?) er verschrompeld uit maar tot onze blijde verrassing waren de tuinbonen zelf intact.

Even koken in gezouten water, laten afkoelen en je hebt een gezonde snack die wegens het eiwitgehalte bovendien een verzadigd gevoel geeft. Hongerstillende kwaliteiten staan hoog aangeschreven bij mij. 

Je kan ze ook eten in een salade of met vinaigrette. Zelfs de kinderen zijn fan. 

Kalmthoutse Heide

The unbearable lightness of being of eerder: the bearable running in hot sand? Gisteren kon ik weer de lessen in bescheidenheid die trail lopen je meedogenloos in het gezicht smijt, aan den lijve ondervinden.

Het voornemen was om 35 km in de Kalmthoutse en Ossendrechtse Heide te rennen. De omgeving is daar prachtig maar de droge hitte in combinatie met de ondergrond had ik een tikkeltje onderschat. De volgende keer zou ’s ochtends in de winter beter zijn voor iemand met mijn fysiek vermogen. Bepaalde stukken in de heide zijn net een hete braadpan. Geen wonder dat daar soms bosbranden zijn. De positieve hoogtemeters vielen nog mee. We liepen een verticale stijging van 164 meter in het zand. Volgende zondag zullen het er zo’n 500 zijn op de Trail van de Vlaamse Ardennen. Niet in het zand maar door weiden en bossen.


De droge hitte van de heide speelde me parten. Na 18 km in het zand op en neer lopen, vreesde ik plots van mijn sus te draaien en kon dat niet verstoppen voor Runcoach.be. Hij stelde voor om de kortste weg terug te nemen zodat we nog maar 6 km zouden lopen in plaats van 17. Ik pruttelde niet eens tegen want deze loop in de zengende hitte was nogmaals een bevestiging dat ik niet geschapen ben om lange uithoudingsloopjes in dergelijke weersomstandigheden te ondernemen. Mijn brein kookte. (Waarom kan hij dit wel en ik niet?)

Na 24 kilometer en een klets lopen waren we terug bij de auto. Mijn camelbag met 2 liter water had ik tijdens het lopen volledig leeggedronken. Dat had ik niet verwacht. In de Ardennen of Alpen heb ik nooit zoveel gedronken tijdens trail runs van 25 à 40 km. Het was daar natuurlijk niet zo droog.


Ondertussen begint het spannend te worden of ik mijn 1000 kilometer nog zal kunnen lopen tegen 16 oktober. Ik zit nu aan 734 km dus moet nog gemiddeld 30 km per week lopen. Dat lijkt niet veel dus goed doenbaar maar ik zit met verplichte rustperiodes wegens 2 wedstrijden. Deze week mag ik slechts 3 keer 3 km lopen omdat zondag 21 km trail lopen volgt. Drie weken daarna een marathon gevolgd door een rustperiode van drie weken. Wanneer ga ik die resterende 266 km dan lopen? Wie zal het zeggen?