Loop naar de maan 2

AIDA. Attention. Interest. Desire. Action.
Ik zag dit teaser-filmpje met Saartje Vandendriessche ergens passeren. (Attention)

Aangezien ik graag loop en dit niet over een eenmalige loopwedstrijd ging waarbij je jezelf als loper laat sponsoren maar wel over een langdurige campagne van bijna 7 maanden om geld in te zamelen voor een nobel doel, Kom Op Tegen Kanker, sprak het idee mij enorm aan. (Interest)

Ik wou graag mijn steentje bijdragen en zou mijn best doen een zelf vooropgesteld streefbedrag van €1000 op te halen. (Desire)

Toen schreef ik mij enthousiast in voor de campagne Loop Naar De Maan van de niet-gouvernementele organisatie Kom Op tegen Kanker en schreef er prompt een blogje over. (Action)

Tot hier de nog steeds geldende oer-principes van communicatie. Het is zoals een axioma in wiskunde. Gooi ze absoluut niet weg. Marketing agency Dallas heeft IMHO prima werk geleverd. Hier lees je de volledige case. Maar wat onderscheidt deze succesvolle campagne van een zwakke campagne? Wat zijn de troeven?

ADIA. Acknowledgement, Dialogue, Incentivisation, Activation. (Steven Van Belleghem)
De organisatie is erkentelijk tegenover de deelnemende lopers. Dit wordt geuit via de website, social media-posts en een verwelkomende e-mail. Je voelt je als het ware een ambassadeur van het project. Er wordt een sterke emotionele band opgebouwd. ‘Wij’ gaan door te lopen ervoor zorgen dat er geld in het laatje komt voor het goede doel. (Acknowledgement)

Alom tweerichtingsverkeer in de communicatie. Er is interactie op Twitter en Facebook met de hashtag #lndm2016. Op hun Facebook-pagina wordt actief geconverseerd. Bij de start van de actie leerde ik Steven Terlaeken, de bedenker van de campagne kennen die ook zichtbaar aanwezig is en mee communiceert. Al snel werden we Twitter-volgers en Facebook-friends. Er kan samen gelopen worden met de drie meters en peter. Alweer mogelijkheden tot communicatie. (Dialogue)

De deelnemers worden emotioneel en functioneel beloond voor hun trouw. Aan aanmoedigingen, bedankjes en allerlei positieve feedback ontbreekt het niet. Af en toe is er een ludieke actie (sprint) waarbij je een T-shirt of een training met bekende lopers kan verdienen. (Incentivisation)

Ik besprak de case ook tijdens mijn college marketing toen het over pr, sponsoring en fundraising ging. Alweer WOM (Word Of Mouth). De deelnemers praten niet enkel met de organisatie maar met hun ruime omgeving. Iedereen vindt het tof. Wie zou dit nu niet OK vinden? Het zal moeilijk geweest zijn om dit jaar niets gehoord te hebben over KOTK of Loop Naar De Maan. Ik schreef er niet alleen over in deze blog maar stuurde e-mails naar mijn ruime kennissenkring met uitleg en de vraag om geld te schenken. Hetzelfde deed ik op Twitter en Facebook. En ruim tweeduizend andere deelnemers deden dit ook.

Hier zie je het resultaat:

lndm

Het is gelukt! Mijn financiële uitdaging heb ik ruim op tijd gehaald. Niet dat er enige verplichting aan verbonden was, het is wat ik graag wou bereiken. Ik beloofde mijn sponsors om zeker 1000 kilometer te lopen in deze ruim 6 maanden maar dat zal normaal wel lukken aangezien ik nog tijd heb tot 16 oktober. Dan eindigt de campagne. Als tegenprestatie ging ik de uitdaging aan dat ik mijn allereerste ultra-trail zou lopen als ik mijn streefbedrag bereikte. Belofte maakt schuld en het is dus officieel: begin maart 2017 loop ik de 50 km op de North C Trail. Ik smeer alvast mijn kuiten in.

Runcoach.be-Lopen in Brugge

lopen kat

Waar is de tijd dat ik een eenzame loper was? De hele winter mocht ik door weer en wind in mijn eentje ploeteren buiten de zeldzame keren dat Runcoach.be meeliep. Ik heb er niet om gedaan maar de laatste keren trainde ik plots met Joffrey, Arno, Dominiek, Kristie, Stefnie. Hoe komt dat?

Ik richtte een praktische Facebook-groep op met de naam Runcoach.be|Lopen in Brugge. Het is een gesloten groep voor mensen die willen afspreken om samen in Brugge te lopen. Dit betekent niet dat het een select clubje is maar wel dat enkel wie lid is van de groep kan lezen wie een loopzoekertje plaatst. Leden kunnen anderen toevoegen en niet-leden kunnen vragen om tot de groep toe te treden maar ik wil wel als administrator inzicht hebben in wie de oproepjes kan volgen. Zo’n oproepje ziet er als volgt uit:

oproepje

Sommigen reageren in de groep zelf, anderen sturen liever een persoonlijk bericht via Messenger of e-mail om concreet af te spreken.

Het kan helpen om met iemand af te spreken om het lopen niet uit te stellen. Eerlijk gezegd loop ik heel graag alleen maar anderzijds mis ik tegelijk sociaal contact door zo vaak te gaan lopen. Vrije tijd is een schaars goed.

Dus: wil je lopen in gezelschap in en rond Brugge? Laat van je horen. Meer zielen en vreugde en zo.

Benieuwd naar dat loopje van zondag? Ik heb het parcours zo gekozen dat bij twijfel een inkorting naar 16 km mogelijk is. Het staat op mijn Runkeeper-routes.

Woelige wateren

Exact een week en een sloot woelig water verder. Hard gewerkt, gezwommen om niet te verdrinken en veel in twijfel getrokken. Alles. Behalve mijn gezin. Zij waren mijn strohalm. Mijn rots in de branding. Tel daar een behoorlijk aantal steunende collega’s bij en je komt tot de slotsom dat mensen wonderen kunnen doen.

Dagelijks tonen de media ons hoe mensen elkaar kapot maken en de conclusie dat alles zinloos is, loert om de hoek. Je zou bijna vergeten wat de kracht is van een helpende hand, een troostende knuffel, een opbeurend berichtje en de vraag: Kan ik iets doen om je te helpen?

Lopen wou ik ook al niet. De training van dinsdag ging niet door wegens doorwerken tot 22u op de campus en dan leeg. Chique-plat. Woensdag was ik doodmoe door een quasi slapeloze nacht maar mijn zestienjarige zoon zette het samen met mij op een lopen. 10 km Fartlek. Spelen met de heuveltjes van de Brugse windmolens. Ik had mezelf ertoe verplicht omdat ik ergens diep van binnen wist dat lopen helpt wanneer het niet meer gaat. Je ertoe aanzetten is het moeilijkst. Dankzij Arno deed ik het. Na de training zag ik eindelijk weer een sprankel hoop.

Donderdag werkte ik tijdens de lunchpauze netjes mijn crosstraining af op automatische piloot. Vrijdag in de vroege ochtend liep ik 45 minuten voor het werk en beloonde mezelf daarna met een mooi, gezond ontbijt met rood fruit, granen en zaden. Ik dronk kokoswater met spuitwater. Half om half want puur kokoswater lust ik niet. Vol moed vertrok ik naar het werk.

Vanmorgen maakten manlief en ik een gaatje in onze agenda’s om samen een uur te gaan lopen. Het samen lopen deed enorm veel deugd en het resultaat van 11,2 km was voor mij een geweldige boost.


Alles komt goed.

Polderloop met coach

Donderdag had ik ook een loopje maar ik blog niet meer per looptraining. Nochtans is het altijd anders. Deze keer was dat midden op de dag 45 minuten in de regen lopen samen met Joffrey aka Speedy Gonzales Zoeffrie die gisteren zijn persoonlijk record op de 5 km verbeterde naar 18’45”. Dat is dus 3’42” per kilometer oftewel 16,2 km per uur.

Ik bewonder dat enorm en vind het nog steeds tegelijk grappig en een eer dat zo’n snelle loper zijn tempo laat zakken om met mij te trainen aan 10 km/u op de Brugse Vesten. De rare pieken in de grafiek zijn de wachttijden aan verkeerslichten. Onvermijdelijk euvel bij stadslopen.

Verkeerslichten kwam ik vandaag niet tegen tijdens mijn polderloop met Runcoach.be. Regen ook niet. De zon scheen eindelijk nog eens en het kon mij niet schelen dat het daardoor erg warm was om te lopen. De zeewind koelde mijn lichaam af en mijn hoofd en hart werden leeggemaakt.

Het was niet eens een mentale hindernis om twee keer op rij met een goede, snelle loper te trainen. Integendeel was ik blij samen met mijn man te kunnen sporten in plaats van futloos als een geslagen hond thuis voor me uit te zitten staren. Broodnodige quality-time onder de zeespiegel met een minimum aan hoogtemeters.


We liepen langs de Paddegat-route door Oudenburg voorbij Plassendale, Bredene Blauwe Sluis, Klemskerke en weer in Oudenburg.

Helaas lopen alle onverharde paadjes dood in de velden. Nefast om een mooie tijd te lopen maar het leidt wel tot grappige situaties zoals plotseling op een dampend bemest veld uitkomen en uit noodzaak rechtsomkeer maken.
Het zijn moeilijke tijden op het werk. Kort samengevat is het momenteel erg moeilijk om vreugde te vinden in wat dan ook. Het lopen stel ik in vraag. Ik ben al altijd een trage loper geweest zonder groeimarge maar dat deerde me tot nog toe niet omdat ik alle stress en drukte van het werk dankzij het lopen kon loslaten om er daarna weer een lap op te kunnen geven.

Ik ben echt niet bang om hard te werken en draai al jaren goed mee in het hoger onderwijs. Elk jaar werk ik meer en harder dan het vorige jaar. Zonder overdrijven. Het is echt waar. Dit academiejaar haalde ik het onderste uit de kan. Het water stond me aan de lippen. Volgend jaar komt er nog een zware schep bovenop. Ik ben deze week enorm geschrokken van de onmogelijke opdracht die me volgend academiejaar te wachten staat. Dat gaat niet meer. Ik verdrink en zie geen land in zicht. Verschillende, passioneel hard werkende collega’s zitten in zak en as. Hetzelfde schuitje. Mij ga je niet horen zeggen wie of welke sector het hardst getroffen wordt door de besparingen maar ik weet dat ik persoonlijk zo niet verder kan. Nog meer gaat niet. Het werk zal aan een minderwaardige kwaliteit of zelfs niet geleverd worden. Laat dat nu voor mij onaanvaardbaar zijn. Ik deed mijn werk steeds graag en wil het goed doen. Slecht werken, kan ik niet maken!

Met vier opgroeiende kinderen heb ik geen andere keuze dan dankbaar zijn dat ik een goed, vast inkomen heb. Toch had ik nooit gedacht dat sinds het begin van m’n carrière het werk elk jaar zwaarder zou worden, ik elk jaar minder tijd zou hebben voor mijn kinderen en dat er een punt zou komen dat ik de handdoek in de ring zou moeten gooien uit onmacht van niet langer nog meer te kunnen geven.

Hoe dit zal aflopen, zal de tijd uitwijzen. Ik geloof niet in mirakels of oplossingen die niet uit jezelf komen. Ik zal dit zelf moeten oplossen en dat ga ik zodra de moed wat terug komt, doen.

Koolrabi. Again.


Al drie weken op rij zit koolrabi in mijn bio groentenpakket van het Brugs Voedselcollectief en mijn inspiratie begint wat op te geraken. In de wok zijn ze er niet zo gek op maar als soep scoorde de knol vorige week hoog bij de kinderen. Eerlijkheidshalve vermeld ik er bij dat ik de soep omgetoverd had naar een velouté groententomatensoep met veel balletjes.

Tijd voor wat opzoekingswerk in mijn 2 favoriete kookboeken Wilde venkel & rabarber en Lekker ecologisch!


In het eerste boek vond ik niets over koolrabi bij de 500 recepten van Velt stonden een vijftal recepte. Ik koos dit: