Vuur aan de schenen 

Zondagavond begon het te regenen net op het moment dat ik tijd had voor mijn eerste marathon looptraining. Het werden bijgevolg 15 natte kilometers langs het kanaal richting Gent. Hierbij testte ik voor de eerste keer met mijn TomTom sporthorloge de optie ‘Doelen’ uit. Ik stelde de afstand op 15 km en mijn schermpje toonde procentueel hoeveel ik telkens gevorderd was. Zo duurde het tot 20% van de doelafstand tot ik pijnloos kon lopen. Die eerste drie kilometer leek het immers of beide scheenbenen in brand stonden. De oorzaak zal de trail van vorige week geweest zijn gevolgd door het drie dagen later 75 kilometer fietsen. Zoals ik had gehoopt was dit na 3 km verdwenen. Loopervaring heeft als voordeel dat er geruststellende voorspelbaarheid ontstaat.

Stiekem genoot ik van de regen en het daarbij horende dreigende licht. Ik luisterde hoe de regendruppels het wateroppervlak van het kanaal, het asfalt van het jaagpad en de bladeren van de bomen raakten. Dikke druppels vielen op mijn kap en kriebelden langs mijn gezicht. Ik rook mijn natte haren en het vocht dat overal in de omgeving aanwezig was. Al gauw bereikte ik Oostkamp en liep voorbij Moerbrugge tot mijn horloge aangaf dat ik 50% gevorderd was.

Rechtsomkeer naar Brugge. De gemiddelde snelheid van 9 km/u viel me wat tegen maar na een hele dag non-stop huishoudelijk werk vond ik het niet erg. Bovendien was het de eerste keer dat ik liep op een ademhalingsritme van 3 stappen in- en 2 stappen uitademen. Tot dan was ik de 4:3 ademhaling gewoon. Het duizelde even en werkte wat op mijn zenuwen om die 3:2 tot stand te brengen.

Vanmorgen ging het al heel wat beter. Er stond een loopje van 60 minuten op het programma. Die deed ik voor het werk aan hetzelfde kanaal maar met startplaats Stalhille en richting Oostende.

Het leek alsof er een duistere schaduw over de polders was gevallen maar vandaag viel geen enkele druppel uit de lucht. Dat het genieten was om vogels te zien en te horen. Wilde bloemen en ontluikende vlierbloesems hielden stand in dit barre weer en overal was het fris groen.

Na dit stukje mijmeren komen de feiten eraan. Mijn landkaartje en statistiekjes van vandaag:

stalhille10K

stats3105

 

Een nieuw begin

Tijdens het vieruurtje met de kinderen in het park, toen ze verstoppertje waren spelen en ik blootsvoets een momentje helemaal voor mezelf had, merkte ik tot genoegen dat mijn tenen zich bijna hersteld hadden van een lelijke periode. Ik heb bijna overal terug teennagels, hoera!

Want wie wil er peeptoes of sandaaltjes dragen met tenen zoals deze foto van november vorig jaar?


Er was geen voorhamer of Brugse kassei op mijn teen gevallen. Hier is sprake van een typische loperskwaal. Eergisteren vroeg een student mij nog raad bij het verzorgen en vooral voorkomen van blaren op de zijkant van de voeten, onder de grote teen. Been there done that. Daar heb ik ondertussen zelf geen last meer van dankzij eelt en mij op het lijf geschreven trailschoenen. Next level = teennagels verliezen. Hopelijk blijft student X er van gespaard.

Enfin, no pain, no gain en het hoort erbij. Geen lusten zonder lasten en de bluts met de buil.

Het volgende gedachtensprongetje op mijn matje op het gras in het park diende zich aan. Dringend tijd om terug te starten met marathon-training! Red alert.

Maar Runcoach.be liet mij nog niets weten over een nieuwe start. Dan maar zelf een schema opzoeken via de app Runkeeper. Runkeeper zei: “Vier looptrainingen per week en je moest al een week bezig zijn om marathon-proof te zijn op nineeleven.” Oeps.

Terug thuis met de kinderen zei ik langs mijn neus weg tegen Runcoach.be dat ik maandag mijn nieuwe marathontraining opstartte. “Nee hoor, je start zondag al. Kijk maar in je mailbox. Je denkt toch niet dat ik je vergeten was?” Hij vroeg me ten stelligste om me niet te vergalopperen aan een standaard marathon schema wegens niet compatibel met mijn duaal leven als voltijds lector hoger onderwijs waarin nog eens een werkdrukverhoging volgt en als mama van veel kinderen. Of ik al vergeten was dat ik me twee jaar geleden op die manier na acht weken kapot gelopen had op een Runkeeper trainingsprogramma voor marathon?

Ik moest denken aan een ex-studiegenoot die me gisteren gemaild had. Hij heeft het te druk om naar believen te lopen en recupereert van een loopblessure. Hij volgt mijn loopavonturen en is ‘jaloers’.

We gaan geen opbod inrichten over wie het meest en het zwaarst werkt, maar ik durf toch te stellen het levende bewijs te zijn dat je ondanks een mega-druk leven wél een marathon kan lopen.

Dat de hele periode van voorbereiden zelfs een zegen is, een vluchtheuvel in die drukte. Dat ik de stress van werk en gezin bovendien beter meester kan. Of dacht hier iemand dat ik tijd op overschot had? Ik ben maar een gewoon mens van vlees en bloed. Het is te danken aan mijn coach dat ik dit gedaan krijg. Bel hem op 0473/311023, schrijf hem via info@runcoach.be en informeer je bij hem nu hij nog plaats heeft. Voor hij helemaal door B2B wordt opgeslokt. Het is hem gegund maar ik stel vast hoe tevreden zijn lopers zijn en hoop dat hij er nog een deel gelukkig kan maken.

Mijn hart slaakte een inwendig gilletje toen ik mijn mailbox checkte. Zondag mag ik terug starten. Met 15 kilometer. Nog twee dagen de beentjes koest houden en we zijn weer vertrokken.

Cébé S’Track M zonnebril

Of ik geïnteresseerd was om een zonnebril uit te testen die speciaal ontworpen werd voor lange trail? Natuurlijk! Het betrof een model dat samen ontwikkeld werd met ultra trail kampioen Sébastien Chaigneau. Klik zeker eens op zijn naam om je te doen wegdromen en watertanden. Draagt absoluut bij tot de productbeleving van de zonnebril.
Het Franse bedrijf Cébé ontstond eind 19de eeuw. Ze waren de pioniers van sportbrillen die in extreme omstandigheden bleven functioneren. Hun slagzin is niet voor niets pure adrenaline. Vandaag produceren ze sportzonnebrillen die qua materiaal en design futuristisch lijken en richten zich op het segment van alpinisme, mountain bike en (trail) running. Ze stralen veiligheid, kwaliteit en vertrouwen uit. Dit is hem, de trail running zonnebril die ik mocht uittesten:

zonnebril

Aanvankelijk maakte ik de bedenking waarom je een loopzonnebril in de prijsklasse van ongeveer €100 zou kopen. Paraplu’s, zonnebrillen, petjes, het zijn allemaal voorwerpen met een hoog risico op ergens-per-ongeluk-achterlaten. Een zonnebril om te gaan lopen, moet bijgevolg zo goedkoop mogelijk zijn.

Tot ik dus de Trail des Trappistes liep met 5 uren en 34 minuten de Cébé S’Track M op mijn gezicht. De zonnebril is zo licht en comfortabel om te dragen dat het lijkt of je geen bril draagt. Je zou hem vergeten af te zetten als je klaar bent. Om te beginnen passen de glazen zich aan de sterkte van het licht aan. Loop je in de schaduwrijke bossen, dan is het niet plots donker door het dragen van een zonnebril. Eenmaal in de met zonovergoten rivieren, open plateaus of weilanden ben je prima beschermd tegen het zonlicht. Geen enkel vliegje of mug krijgt de kans in je ogen te vliegen en je ogen zijn ook beschermd tegen zwepende twijgjes en stof.

img_3655

De bril zit zo stabiel op je neus en oren dat je hem geen enkele keer terug op zijn plaats moet schuiven. Hij zakt niet, kruipt niet omhoog maar blijft braaf zitten. Dat komt grotendeels door de extra bevestiging tegen de slapen. Zonder te knellen of te wrijven. Geen enkele keer kriebelde hij door opgenomen vuil of afgezet zweet. Geen enkele irritatie. Ook niet achter de oren wat ik toch snel ondervind bij brillen. Dat het begint te jeuken aan je oorschelpen.
Als je lang haar hebt, is er wel een pijnlijk nadeel: zet hem nooit in je haar maar laat hem op je neus zitten! Je lange haren geraken vast in de hoekjes van de extra beentjes naar de slapen. Op deze foto wist ik dat nog niet…


Vergelijk het met rubberen elastiekjes gebruiken om een paardenstaart te maken en deze dan ’s avonds proberen los te maken. Erg vrouwelijk is het model niet maar je mag hem dan ook niet als een accessoire dragen doch als essentieel onderdeel van je uitrusting. Tenzij het pijpenstelen regent, ga ik zomer niet meer lopen zonder deze zonnebril. Comfort verzekerd én dagdromen van lopen in de bergen als ware ik één van de echte. 😉

TRAIL DES TRAPPISTES: 100Km – 2465D+

40 kilometers trail running in de Luxemburgse bossen rond de Semois waren prachtig. Dit waren er 60 extra.

de runcoach blogt

12141731_681278722007903_9148219371309418589_n[2]

Als runcoach.be is mijn basisconditie wel op peil. Je loopt al eens mee met een klant, organiseert een groepstraining en vindt occasioneel wat tijd om ook nog eens voor jezelf te trainen. Maar of je daarmee echt voorbereid bent op een trail van 100km in de Ardennen, blijft een vraagteken. Ik weet wel dat ik dit kan uitlopen, maar hoe was eerlijk gezegd een raadsel. Vrijdagnamiddag konden Katrien en ik de drukke job en ons groot gezin even achter ons laten, richting Florenville. Een minivakantie. Niet om te niksen, maar om te lopen. Veel te lopen !

We installeerden ons bij aankomst met ons tentje op zo’n 500 meter van de start, die om 4u ’s zaterdagnachts zou plaatsvinden. Na een lekkere pasta in een gezellig restaurant vol enthousiaste trail-lopers, doken we vroeg in onze slaapzak. Om 3u was ik de wekker al voor en begon met de rituelen die bij de start…

View original post 978 woorden meer

Customer experience Trail des Trappistes

Een modern, succesvol bedrijf zorgt dat zijn klanten en personeel ambassadeurs van hun merk worden. Ik interpreteer hierbij vrij de woorden van marketing specialist Steven Van Belleghem. Zorg als bedrijf voor een optimale customer’s experience zodat het AIDA-model (Attention, Interest, Desire, Action) versterkt wordt door het ADIA-model (Acknowledgement, Dialogue, Incentiviastion, Activation). Bouw een sterke emotionele band op met je klanten door hen te bedanken voor hun trouw. Vervolgens maak je het mogelijk dat er dialoog is tussen je klanten. Voorzie een platform, faciliteer de conversatie, luister en neem eraan deel waar nodig. Beloon de klanten functioneel en emotioneel voor hun trouw. Activeer tenslotte het conversatiepotentieel van de klanten.

Vergeef me dat ik deze ene keer bij het bloggen niet kan laten een deel van het werk en een deel van mijn privé-leven te vermengen. Beiden zijn passies die elkaar hier mooi raken. Het mag gezegd worden dat op gebied van inbound marketing Sportevents.be een very good practice is met zijn prima producten die voor een topervaring zorgen, de communicatie strategie, de excellente service en de conversaties op de social media. Het resultaat is dat ik na deel te nemen aan twee van hun evenementen (North C Trail en Trail des Trappistes) fan ben en vol vertrouwen uitkijk naar een volgende deelname.

Maar hoe zag die top customer experience er nu voor mij uit?

Het begint al ettelijke dagen voor het evenement en eigenlijk start de beleving al bij de inschrijving. Via de bedrijfswebsite kan je alle nodige info consulteren en dagdromen bij de technische fiche van het parcours met landkaart en profiel van de beklimmingen en afdalingen.

kaart

hoogte

Je visualiseert je tocht, geniet al op voorhand maar hoopt tegelijk dat je je persoonlijk sportief doel zal halen. Voor sommigen is dat een tijdsdoel, voor anderen is dat het halen van de eindmeet. Bij mij was het: genieten van de natuur tijdens het lopen eindigen na 7 uren. (Maar het lukte me een pak sneller dan geschat 🙂 ).

Ondertussen broedt er allerlei content op Twitter, Facebook en Instagram. Je voelt dat andere deelnemers net al even opgewonden zijn omdat race day nadert. Hier zie je een voorbeeldje van een Facebook-post door Trail des Trappistes, 2 dagen voor het evenement. 213 likes, 43 commentaren en 61 keer gedeeld. Dat is niet weinig voor een evenement waar 1892 mensen aan deelnamen. Het kriebelt al bij de deelnemers.

semois.png

Zelf postte ik regelmatig over mijn trainingen op Instagram en mijn blog waardoor het automatisch ook op mijn Twitter- en Facebookaccounts kwam. Bijvoorbeeld toen ik daags voordien mijn ‘compulsory’ gear klaarmaakte en een foto op Instagram plaatste.

gear.png

 

Op vrijdagavond vertrokken Runcoach.be en ik met een volgeladen auto naar camping La Rosière op 500 meter van de start. Het was nodig zo dicht mogelijk bij de start te logeren want hij moest om 4u ’s morgens vertrekken voor zijn trail van 100 km. Met de wagen van naar de startplaats rijden was geen optie want ik moest er ook nog geraken voor mijn start om 11u voor mijn trail van 39,9 km.

We haalden ons borstnummer in de evenemententent op het dorpsplein van Florenville. Als aandenken kregen we van de organisatie een mooie buff met het logo van de trail. Daarna aten we een heerlijke pasta om nog wat te carboloaden. We dronken veel water en een lekkere Orval – ook om te carboloaden. Het trendy restaurant zat vol pasta-etende lopers. Fijn is dat.

dossard

Alzo sliepen wij in een tentje op een camping naast de Semois. Om 20u in bed en zoveel mogelijk slapen tot de wekker ging om 3u. (Toch maar een kwartier vroeger gezet 😉 ) Daarna sliep ik niet meer goed want mijn tent was zo leeg zo alleen en vooral: ik hoopte dat Runcoach.be niet te zwaar zou afzien terwijl ik nog nachtrust had. Dat hij bij het oversteken van de Semois struikelde, volledig frontaal in het water viel en daarbij zijn scheenbeen verwondde, heb ik pas achteraf vernomen. Hij verloor erdoor zijn sterke positie op kop maar eindigde alsnog 21ste met een prachtige tijd van 11u 39min.

Om 8u stond ik op en vond het best aangenaam om dankzij het kamperen direct in de natuur te zijn. Ik ruimde de tent op, ontbeet en maakte me klaar om ruim op tijd naar het dorpsplein te trekken. In de grote tent dronk ik koffie en observeerde de andere deelnemers. Al gauw kwam de française Delphine naast me zitten. Ze woonde in de buurt en nam deel ter voorbereiding van de marathon van Chamonix over 4 weken. Omdat er in verhouding telkens weinig vrouwen deelnemen op de trail afstanden die ik loop, schept het een band en trekken vrouwen elkaar automatisch aan, is mijn uitleg. We zouden samen starten.

Na 10 kilometer liet ik haar gaan want ik durfde haar tempo niet blijven volgen uit schrik voor wat nog moest komen op de volgende 30 kilometer. We hadden de Semois al overgestoken op 8,2 km en het ijskoude water deed deugd aan mijn kuiten maar het duurde toch even voor mijn voeten niet langer als ijsklompen voelden. De watercrossing had me de weken vooraf best wat gepieker bezorgd maar het was uiteindelijk een heerlijke ervaring. Ik voelde me compleet en sterk en vrij en deel van de natuur. Gelukkig wist ik op dat moment niet dat Runcoach.be daar gevallen was en dat hij erg ongerust was dat ik onderweg een blessure en/of schrik zou krijgen. We hadden afgesproken dat we elkaar geen berichten zouden sturen. Onze toestellen waren immers waterdicht verpakt. Geen nieuws was goed nieuws.

Op de eerste ravito van 17 km, dronk ik gauw een beker cola en gritste 2 stukken chocolade-cake mee die ik snelwandelend naar boven verorberde. Na 21 km was ik tot mijn verbazing nog maar 2u21 bezig. Even hoopte ik in nogmaal zoveel tijd te eindigen maar dat was buiten de technisch zware klim op 22km gerekend. Het was naar boven klimmen op de rotsen met handen en voeten. Door de intensieve inspanningen vooraf was mijn looppas niet meer stabiel genoeg om zonder behulp van mijn bovenste ledematen te gaan klauteren. Het duizelde in mijn lijf dat wel een ton aanvoelde en ik was blij dat ik boven was. De talrijke klimpartijen gevolgd door afdalingen maken een trail run gevarieerd maar tegelijk erg zwaar. Omdat de dijspieren en kuiten gevoelig worden door het klimmen, ben ik erg voorzichtig met de afdalingen. Je voelt je zweven, vliegen en net niet vallen als je te snel naar beneden loopt op de bospaden met bruine bladeren die slijk, boomwortels en stenen verbergen waarover je echt niet wil struikelen.

Het was de enige dag in een reeks regenachtige dagen dat het niet regende. De zon scheen maar in de bossen had ik daar geen last van. Zweten deed ik wel. Ik droeg een professionele sportzonnebril van Cébé, speciaal voor trail running. De product beleving hiervan zal ik in een volgende blogpost beschrijven. Hij oversteeg alle verwachtingen. Het enige vervelende was de talrijke aanwezigheid van vliegjes. Na een tiental exemplaren zowel via mond als neus in te slikken, gebruikte ik mijn buff als masker want plezant is anders.

Plots was ik 32 km verder en bereikte de tweede en tevens laatste ravito voor alweer cola en cake. Persoonlijk vind ik 2 ravito’s voldoende want ik droeg immers een rugzak met 3 liter drinkwater. De overweldigende beleving van eenzaam in de bossen te lopen – daarvoor doe je het toch – zou ook niet voldoende tot zijn recht komen als er om de 5 kilometer een rustpost zou zijn.

De tocht eindigde met een saai stuk vals plat naar boven langs de rijweg gevolgd door een glibberige afdaling in een bos om met een erg pittige klim de dorpskern van Florenville te bereiken. Tijdens die laatste klim liep ik Runcoach.be tegen het lijf die absoluut niet verwacht had dat ik nu al zou aankomen. Hij was klaar en op weg naar de camping om zich te verfrissen.


Natuurlijk was ik content en fier door zijn verbazing. Zelf had ik geschat dat ik 7 uren zou nodig hebben en hij gokte op misschien wel 8 uren maar eenmaal op de straten van het dorp liep ik met een laatste sprintje blijgezwind onder de boog van de finish na 5u34min. Tijd voor de beloning: een trappiste Rochefort.


Langeafstandslopen met borsten

Ik ken mannen die op een marathon hun tepels moeten afplakken ter perventie van bloedplasjes door de continue wrijving. We gaan geen namen noemen en neen, de mijne heeft er geen last van. Dat hij morgen 100 km zal trailen met open gewreven hielen is al lastig genoeg. Voor hem heb ik net grote Compeed en een alternatief erop bij de apotheek gekocht.

Zelf heb ik er geen last van maar sinds ik voorbij de 30 km loop, ervaar ik andere irriterende ongemakken. Schuurwonden onder mijn borsten en daar waar de bandjes mijn schouderbladen raken. Daarom heb ik bij Bergh het beste op de markt gekocht om morgen op de trail uit te testen. Een Zweedse Casall sportsbra met extra brede bandjes en een hoog stuk stof aan de zijkanten. De randjes voor armen en nek beloven zacht te zijn en de rekker onder de borsten zou ook vriendelijk zacht moeten zijn. We shall see.

Vraagje aan de dames: welke sport-bh vinden jullie de beste?


Update 23 mei 2016:

Ondertussen heb ik eergisteren de beha uitgetest tijdens een zonnige en zweterige Trail des Trappistes van 40 km met 920 verticale meter klimmen in Florenville en omgeving. Ik heb nergens schuurwonden dus op dat vlak krijgt hij tien op tien. De stof is ook prima qua vochtregulatie. Slechts één belangrijk nadeel stoorde me. Tijdens de snelle afdalingen ondervond ik onvoldoende ondersteuning. Aangezien ik dit niet opmerkte tijdens het vlak lopen, vermoed ik dat het enkel een afdalingsprobleem is. Een volgende test tijdens een volledig vlakke loop zal raad brengen.

Ondertussen raadde marathonloopster Dorien me dit aan: een beschermende crème van Overstims.

13256425_1259023557459731_355303997644611530_n

Vroeg loopje


Omdat we een nacht weg waren met het werk, kon ik op onbekend terrein lopen. Altijd een extra troef. Om 6 u stond ik op in landelijk hotel Roodhof en om 6u15 vertrok ik op deze leuke weg. Het bleek een netwerk te zijn van verschillende kasseipaden tussen een kasteel en rode hoeves. 


Ik mocht van Runcoach.be een laatste rustige 5 km lopen voor de Trail des Trappistes van zaterdag. Dat deed ik dan maar in 29’29” volledig op grillige kasseien en met bakstenen bezaaide paden want dat leek me een goede voorbereiding voor de ondergrond van zaterdag.


Gisteren schatte ik dat mijn trail van ongeveer 40 km met 920 positieve hoogtemeters me 7 uren tijd zal vergen. Voor wie niet vertrouwd is met de aanduidingen van trail running volgt een korte verduidelijking over de cijfers op de afbeelding hierboven. In totaal loop je 920m verticaal naar boven. En logischerwijs evenveel terug naar beneden. Laagste punt ligt op 239m en hoogste op 435m boven de zeespiegel. De langste klim in één stuk is 160 verticale meter en de langste afdaling in één stuk 190 verticale meter. Op het profielkaartje kan je mooi zien waar die 2 langste stukken liggen. Ik vermoed dat het zwaarste dan voorbij zal zijn maar dan zit ik nog maar aan de helft van het parcours.

 

Het verloop ken ik al uit het hoofd:

  • Start om 11u in Florenville
  • Op 8 km door de Semois lopen na +130m en -190m
  • Op 17 km is de 1ste ravito na +470m en -390m
  • Op 32 km is de 2de ravito na +800m en -760m
  • Op 38 km door de Semois lopen na +830m en -900m
  • Om 18u (???) finish in Florenville na +920m en -920m

Het elkaar snel afwisselen van klimmen en dalen in volle natuur zal het vrij lastig maken. We zullen zien. Mentaal ben ik er helemaal klaar voor. Nog een paar nachtjes van bijna acht uren slaap en mijn body zal in topvorm zijn. 


Op een mooie pinksterdag

  
Dankzij het verlengde weekend en doorwerken tot 19u op vrijdag, heb ik de luxe van een beetje te kunnen uitslapen en drie dagen niet met het werk bezig te zijn. Drie dagen tijd om met het gezin bezig te zijn, te wassen, strijken, koken en kuisen én in een onbewaakt moment te gaan lopen. Wat heeft een mens nog meer nodig om gelukkig te zijn? Maak het leven niet ingewikkelder dan nodig. Enjoy the simple stuff.

Deze week was ik erg moe. Woensdag viel ik net niet in slaap in het zwembad tijdens mijn 40 lengtes crawl. 40 minuten had ik nodig terwijl ik het anders in een half uurtje klaar. Donderdag op de middag wou ik stiekem 45 minuten slapen tijdens mijn crosstraining maar dat was natuurlijk niet aan de orde bij Ilse. Haar positieve energie maakte veel goed en ik keerde fris en monter terug naar het werk. Misschien zat de vermoeidheid tussen m’n oren. Of pepten mijn resultaten me op. Meten is weten. Lichaamsvet bedraagt 24% en spiermassa 34%. Not to bad voor een 43-jarige mother of four, me dunkt. 

Vanmorgen liep ik een tientje met 50 positieve hoogtemeters. Meer krijg je er moeilijk in als je in Brugge-city loopt. Windmolens staan gelukkig op heuvels die je een paar keer kan oprennen. 

  

Het zal volgende week serieus pittig worden in Luxemburg op de Trail des Trappistes met 920 positieve hoogtemeters op een parcours van 40 km maar hey, het was het idee dat telde. Helaas loopt het in Brugge nogal plat. Zoals op een mooie pinksterdag in het park: 

  
Gemiddeld liep ik 6’16” per kilometer maar ik ben best trots op mijn grafiekje door de versnellingen op het einde en mijn eigen beslissing om mijn comfortzone te verlaten. Dat laatste is een ongelofelijke bevrijding met voldoening ten top. 

  

Mag ik even jullie aandacht?

Mijn uitdaging om in 7 maanden 1000 km tr lopen en €1000 in te zamelen voor Kom Op Tegen Kanker is pindanootjes in vergelijking met deze. Zal hij het halen?

de runcoach blogt

Goeie dag!

Misschien hoorde je al in de media over de campagne Loop Naar De Maan van Kom Op Tegen Kanker? Ze duurt van 23 maart tot 16 oktober en wil lopers activeren om samen zoveel mogelijk kilometers te rennen en hierbij geld in te zamelen. De opbrengst van Loop naar de Maan wordt geïnvesteerd in klinische studies over het gebruik van niet-terugbetaalde geneesmiddelen voor de behandeling van kinderkankers en zeldzame kankers bij volwassenen.

Zelf was ik snel overtuigd om via deze weg een extra dimensie te geven aan mijn loopactiviteiten. Samen met mijn vrouw Katrien richtten wij het loopteam Runcoach.be op en ik formuleerde de persoonlijke uitdaging om voor KOTK heel wat kilometers bijeen te lopen. Indien ik erin slaag het ambitieuze bedrag van €3300 aan sponsoring te verzamelen, loop ik de Tor des Géants in Zwitserland, Italië. Deze loopwedstrijd van 330km en zo’n 24.000 hoogtemeters in de Alpen…

View original post 509 woorden meer

Zon, zweet en zwintig kilometer

  
Drie dagen op een rij in de blakende zon lopen is goed om 46 kilometer een kleurtje te krijgen. En hopelijk om wat vet te verbranden. Ik weet best dat je veel meer moet lopen, ruim 2 marathons per kilo, maar kom, alle beetjes helpen. Ter voorbereiding van 39,9 – wat een gek getal – kilometer Trail des Trappistes met 920 positieve hoogtemeters binnen twee weken moest ik dringend wat kilometertjes vreten.

Vanmiddag waren het er 20 op de oude spoorwegbedding van Steenbrugge, voorbij Sijsele tot bijna in Donk. En terug. 20 kilometer met een loopzonnebril van de Decathlon die ik voor de eerste keer aanhad. Hij scoort absoluut goede punten zowel voor design, draagcomfort als bescherming tegen zonlicht. Dit had ik niet verwacht in dergelijk zweterig weer waar ik onder de zonnecrème zat. Morgen haal ik bij Bergh mijn bril voor trail running op die Cebe mij wil laten testen en evalueren. (Vandaag was de winkel gesloten, vandaar de andere bril.) Nu de Decathlonbril zo goed meeviel, ben ik helemaal benieuwd naar het verschil want een prijsverschil is er alleszins.

Het waren ook 20 kilometer met een halfliter waterflesje in de hand en eentje extra in mijn heupgordel. En nog: met een loopmaatje! Dat ben ik totaal niet gewend behalve de weinige keren dat ik met mijn man loop maar dat kan je moeilijk vergelijken wegens de vertrouwdheid van het samenzijn en het blindelings kennen van elkaars loopgedragingen waardoor je als koppel samen in de flow loopt. Een aanrader voor iedereen, by the way. 

Joffrey Defour liep ter recuperatie van zijn snelle Dwars Door Brugge van gisteren. Ttz, 1u08 voor ruim 15 km, vind ik rap hoewel het door de hitte voor hem geen toptijd was. Op de marathon van Rotterdam in april finishte hij onder de drie uren. Een sub 3, het is weinigen gegeven. Gegeven wordt het je eigenlijk nooit. Lopen is superleuk maar de tijd tikt onverbiddelijk hard en je krijgt je resultaat niet cadeau. Trainen zal je! Ik durf zelfs niet dromen om ooit een sub 4 te lopen.

En alzo ben ik onderweg niet één keertje gestopt om natuurfoto’s te nemen maar werden het wat post-run selfies om deze blog te illustreren. Het water was op, het weer was veel te warm maar het gemoed was superblij. Al bij al nog niet zo slecht gelopen: