Enjoy the silence

Proloog: 36 km lopen 2 weken voor je eerste marathon. Dit is niet gebruikelijk in het kader van een marathon training maar in overleg met mijn coach deed ik dit om de faalangst te counteren. Ik werd van nabij gevolgd en was akkoord de loop af te breken indien hij het nodig achtte. Dit paste in mijn persoonlijke training. Het afgesproken tempo van gemiddeld 9km/u moest gerespecteerd worden.

Om 8u trok ik de voordeur achter me dicht in Brugge voor een lange solo run. De stilte van het Begijnhof en het ochtendgloren van het Minnewaterpark, de statige windmolens op de Vesten, alles was mooier door de lentezon.

De Dampoort over en rennen langs de grens tussen Sint-Kruis en Koolkerke naar Damme. Dicht bij de Damse Vaart lopen. Denken aan mijn tienerjaren en ijsschaatsen van Brugge naar Sluis. En terug. Mijn slapende rechterbeen tussen km 4 en 7 negeren in plaats van erover te doemdenken.

Stad Damme ondertussen achter me gelaten. Aan de Siphon stonden exact een uur en 10 km na vertrek mijn man en 2 dochters te zwaaien. Een hapje en water drinken. Doorlopen naar Hoeke waar ze 5 km verder alweer wat nootjes, banaan en chocolade in mijn handen duwden.

De prachtige natuur van de Oostkustpolders waar ik tot mijn achttiende gewoond heb, voelde vertrouwd aan. Tussen Hoeke en Lapscheure ontmoette ik een nest met een koppel ooievaars. Meer moet dat niet zijn. 

Mentaal is 36 km alleen lopen best een uitdaging dus paste ik een trucje van Runcoach.be toe: aftellen i.p.v. oplopend tellen. Zo kwam ik in Lapscheure na 10 mijlen en telde dat het nog maar 20 km lopen was.


En een kilometer verder was het nog maar 19 km. Mentaal een belangrijk keerpunt want nu geen 20 km meer.

Zo stil dat het was. Wat ganzen, konijntjes en kuifeenden later stak ik bij de noorderburen de houten loopbrug van Sluis over om rond haar vesten te lopen naar mijn derde ravito.


Nog 17 km terug naar Brugge lopen. Ik dronk en propte de dadels, sinaasappel en chips dankbaar in mijn mond en vervolgde mijn tocht. Volgende afspraak was weer aan de Siphon.

Ik kreeg het vrij lastig op km 26 met een dieptepunt op km 27 toen een voorbijrijdende wagen toeterde en ik van het schrikken  struikelde over een stuk opgebroken beton. Ik ging op mijn gezicht vallen maar mijn benen hielden me als bij wonder nog juist recht of eerder krom. Zo ontdaan en tegelijk opgelucht dat ik mijn val ontkomen was, stokte mijn adem. De tranen stroomden over mijn gezicht. Geen prettig zicht voor mijn supporters die 100 m verder aan de Siphon op me stonden te wachten.


Het laatste stuk was het zwaarst. Omdat ik me een mislukte loper voelde met 36 km lopen in 4 uren en de grens voelen. Nochtans was dit het plan maar het kostte me meer moeite dan verwacht. Mijn gedachten waren allesbehalve mild voor mezelf.

Nog 7 km tot het Jan Van Eyckplein waar de eindmeet lag bij een terrasje waar manlief en de kindjes me verwachtten. Na 35,85 km in 3h57 – 9,07 km/u. De geplande afstand en snelheid. Opluchting, emotie en bekomen omringd met veel liefde.

Auteur: katrn

Passion for trail running, mountain bike and kayak.

4 gedachten over “Enjoy the silence”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s