Mindful eten

  
Trager en bewuster eten vormt een nieuwe uitdaging. Niet eenvoudig in een druk bestaan maar misschien biedt het een kans om te pauzeren en tot rust te komen. Nutrioneel en mentaal bijtanken tussendoor. Want een druk gesprek tijdens de lunchpauze, een snelle hap voor het computerscherm of boterhammen achter het stuur lijken tijdswinst op te leveren maar is dat wel zo? Besef je dan wat en hoeveel je eet? Zeker als het iets erg lekker betreft, is dat toch zonde? En al die paaseitjes, koekjes, snoepjes en ongezonde hapjes die je de hele dag door in je mond propt, helpen die je echt beter voelen?

Ik test het graag uit onder de professionele begeleiding van Runcoach.be die me hier gedurende drie weken mee op weg zal helpen. De bedoeling is tevens om traag nog wat af te vallen. Ik ben benieuwd. 

Gisterenochtend ontbeet ik met een snee zelfgebakken volkorenbrood besmeerd met cashewnotenpasta. Als lunch volgde een frisse salade met witlof, komkommer en kropsla van bioboer Jarno van het voedselcollectief waartoe ik behoor. Opgesmukt met groene appel, rozijnen, okkernoten en hennepzaad. Ik wokte sojabrokjes met paksoi en champignons van de bioboer. 

En ik at het heel traag op. 😉

  

‘ s Avonds zijn we heel bewust biefstuk met frietjes bij mijn ouders gaan eten. Met een aperitief vooraf. Heerlijk en niets mis mee. Jezelf etenswaren ontzeggen is niet nodig. Weten waar de grens ligt en op tijd stoppen, misschien is dat het moeilijkst.

Next: Trail des Trappistes

Vandaag is de draad terug opgenomen met een frisse, nieuwe start na mijn eerste marathon. Voor de eerste keer terug gaan lopen met een klein hartje en mijn nieuwe loopschoenen. Voor de marathon wou ik deze nieuwe schoenen nog niet aantrekken om blaren te vermijden. Het zijn Asics Fuji Trabuco 4 exemplaren met weinig demping en een kleine drop, geschikt voor middellange tot lange trails. Ik liep al anderhalf jaar op deze schoenen van de 3 reeks en het lijkt of dit model voor mijn voeten werd ontwikkeld.

Ik genoot van een heerlijk ochtendloopje om 8u op de Brugse Vesten. Zonnestraaltjes, fluitende vogels en zwanennesten.

brugge

Bij een nieuwe start past een nieuw doel. Voor de afwisseling is het een vrij avontuurlijk doel: de Trail des Trappistes in Florenville op 21 mei. Ik ga 39 km trail lopen over rotsen en heuvels door rivieren en bossen. Het Lord of The Rings gevoel achterna. Het schijnt een erg technische loop te zijn met veel klimmen. Dit zou moeten lukken binnen een tijdslimiet van 10 uren. Geen flauw idee hoeveel tijd ik nodig zal hebben. Misschien wordt het een lange, eenzame zaterdag want de wedstrijd heeft een limiet van 400 deelnemers en was al snel volzet waardoor ik geen maatje kan meenemen.

Dit is de allereerste editie van de Trail des Trappistes. Ze wordt net zoals de North C Trail georganiseerd door Sportevents.be dus ik heb er alle vertrouwen in dat het weer een sympathiek, prima evenement wordt. Lopers hebben de keuze uit 5 verschillende afstanden dwars doorheen de Gaume. Via de Semois gaat het naar Herbeumont, Suxy en Chiny. Bij terugkomst in Florenville worden alle lopers beloond met een lekkere trappist naar keuze. Mijn trail start om 11u, telt 1010 positieve hoogtemeters, 2 bevoorradingsposten en 2 rivieroversteken van de Semois. Dit laatste is volledig nieuw voor mij en ik heb geen idee of ik mij daarbij gewoon natte voeten moeten voorstellen, een volledige onderdompeling in ijskoud Ardens rivierwater of iets daartussen. Anyway, het kriebelt al en ik heb goesting om me over te leveren aan dit mooie stukje vaderland. Zie hier het profiel en het parcours van de 39,9 km:

hoogte

kaart

Happy running

17

Ondertussen zijn we bijna een week verder na de eerste marathon. Lichamelijk ben ik al goed bekomen – wat had je verwacht na zo’n traag tempo – en sinds vandaag ook mentaal. Als je een marathon loopt, krijg je er een lesje in nederigheid bovenop. Misschien vooral wanneer je geremd werd door ongemakken.

Tijdens de middagpauze heeft mijn crosstraining bij Body Lifestyle veel deugd gedaan. Dit had ik dringend nodig. Kijk maar hoe blij ik was na afloop:

Helemaal terug opgeladen om mijn to-do lijst van het werk af te handelen.

Een overigens sympathieke collega startte vrij vurig de discussie dat ‘zoveel lopen ongezond is want ze hoorde het van dokters-specialisten in de geneeskunde’. Dat zondag een zestienjarige deelnemer aan de Antwerpen 10 Miles overleed was haar argument en waarschijnlijk ook de aanleiding van het gesprek. Het is ook verschrikkelijk triest dat dit gebeurde.

Het langeafstandslopen zou bovendien je gewrichten onherroepelijk beschadigen. Is het niet nu, dan gebeurt het op oudere leeftijd. Dat ik aanhaalde dat ik door menig kranige vijftigers en zestigers voorbij gestoken werd op de marathon, baatte niet. Ook niet dat ik vertelde over de ultratrailrunners in mijn nabije omgeving en de gemiddelde leeftijd die ik vaststel op lange trail runs. Ik ben niet zeker of ze me geloofde. Eigenlijk had ik geen zin om te argumenteren dat ik niet akkoord ben dat alle afstanden die mensen boven de 10 kilometer lopen, ongezond zijn.

Ik ben een happy runner. Zelfs een run-for-fun-loper. Het maakt mij compleet zen. Eventjes lekker in de flow vertoeven om er daarna weer stevig tegen aan te gaan. En ja, voor mij liefst meer dan 10 kilometer als de tijd het toelaat.

Ondertussen droom ik al van mijn volgende kanjer: de Trail des Trappistes. Morgen meer hierover. Mijn tijd om te bloggen is om. Fijne dag, lieve lezertjes 😉

Marathon in mineur


Waar moet ik beginnen met het verslag van mijn eerste marathon, de Marathon Zeeuws-Vlaanderen? Gisteren heb ik hem eindelijk gelopen dus mijn droom is verwezenlijkt. Helaas was het een vijf uur durende nachtmerrie. Correctie. Het begon goed en het finishen met dochter Emma die een eindje meeliep, was fijn.

Het zijn mijn geest en mijn lichaam die faalden maar een drietal factoren hebben me niet bepaald geholpen.

Ten eerste werden we vrijdag, uitgerekend de dag voor de marathon, onterecht met zorgen opgescheept. Geen idee of anderen het van zich af zouden kunnen zetten maar zelf ben ik zo gevoelig dat mijn functioneren blokkeert in dergelijke situaties en ik buikpijn krijg. Donderdagnacht lag ik nog wakker van de zenuwen. Vrijdagnacht van het verdriet en de vraagtekens.

Toch stond ik gisteren met voldoende moed op om naar Nederland te vertrekken. Vrienden haalden ons op en Emma ging mee. Aangekomen in Hulst regende het pijpenstelen maar gelukkig stopte dit toen we startten.

Ten tweede. Ik was nerveus en liep in een cocon waar ik probeerde alles buiten te sluiten. Ik leek weer toeschouwer van mezelf. Emotieloos en vervreemd. Tot 10 km ging het best goed maar genieten kwam er niet aan te pas. De natuur was prachtig maar het weer bar door tegenwind en het parcours loodzwaar. Gras, modder, aarde en soms asfalt.

mzv1

Ten derde. Rond 15 km begon mijn maag vervelend te doen en na 17 km kromp hij zo samen dat ik moest overgeven. Niet goed maar ik hoopte dat de kous daarmee af was. Na bijna 20 km haalde Dorien, die ik de laatste week via de social media had ontmoet, me in. We liepen en praatten wat samen maar ik voelde me niet het fijnste gezelschap met mijn boodschap dat ik maagkrampen had en tegen een mentale opdoffer vocht. Over het overgeven zweeg ik uit schrik te horen dat ik beter zou ophouden. Het was best fijn haar in levende lijve te ontmoeten. Ze was zo opgewekt, positief en had een heel open blik. Laat mij maar, zei ik, ga maar! Omdat ik me ellendig voelde, was ik liever alleen. Ik zou toch niet kunnen blijven volgen.

Ik had net zoals gepland op 20 km mijn eerste gel ingenomen. Zonder sportvoeding rond 20 km is het moeilijk om lange afstanden te lopen want je glycogeenvoorraad geraakt uitgeput. Mijn maag verdroeg het niet goed en na een poos, toen ik water gedronken had bij de volgende voorraadpost, moest ik weer kokhalzen en overgeven.

Ik was nog maar halverwege, de moed was in mijn schoenen gezonken, kon het slechte nieuws van de vorige dag niet uit mijn lijf krijgen en voelde me compleet mislukt als loper. Als Michele en Emma langs het parcours stonden, zou ik de marathon afbreken. Maar ze hadden blijkbaar besloten om ons in Terneuzen aan de eindmeet op te wachten. Achteraf gezien maar best want Marc was blijkbaar hetzelfde van plan wegens pijn aan zijn been.

25 km ver en ik was leeg. Een auto zonder brandstof. Wandelen in plaats van lopen. Tweede gel inslikken op goed geluk. Natuurlijk protest van de maag. Deze keer was hij nog maar doorgeslikt of hij moest er al weer uit. Huilen en nu echt willen stoppen. Ik liep in een natuurdomein waar je niet kon stoppen en besloot bij de volgende voorraadpost te eindigen.

Achter me hoorde ik iemand afzien en overschakelen naar wandelen. Het was Tin. Nog iemand die op de sukkel was. Overal had ze krampen. In- en uitwendig. We wandelen samen. Terwijl ik nog aan stoppen dacht, zei zij: “Het is mijn eerste marathon en ik ga hem uitlopen!”

mzv2

Voor mij was dit een cruciaal moment. Haar vastberadenheid en de steun van zoveel mensen uit mijn omgeving, gaven me de kracht die ik nodig had om vol te houden.

Tot 38 km hebben Tin en ik afwisselend gelopen en gestapt. Soms samen, soms apart. We kwamen elkaar telkens weer tegen. Haar papa fietste mee op de stukken waar dit kon. Daardoor kon ik haar met een gerust geweten achter me laten.

Nog 4 kilometer, nog 2 km en dan plots liep ik het centrum van Terneuzen binnen. Emma stond klaar om de laatste meters met mij naar de finish te hollen. 5u en 7 minuten was ik onderweg geweest. Dit rampscenario had ik niet eens mogelijk geacht. Mijn coach ook niet.

Van de uitputting, schaamte en teleurstelling maar ook opluchting dat ik hem toch uitgelopen had, huilde ik als een klein kind. Achteraf vernam ik dat dit een zware marathon (veldlopen) is die dit jaar door de weersomstandigheden de zwaarste editie ooit was. En dat ik helemaal niet bij de laatsten was. Een schamele troost maar het helpt wel.

Genoeg getreurd. We zijn een dag verder. Volgende keer beter. Dat zal op nine-eleven zijn. De In Flanders-Fields-Marathon lonkt.


Veel dank aan de heer Paul Compiet die de lopers tijdens de Marathon Zeeuws-Vlaanderen fotografeerde. Beide loopfoto’s in deze blog komen van zijn Facebook-pagina.

Wachten

Het is weer iets nieuws dat je je pas kan inbeelden als je het al zelf meegemaakt hebt. Misschien is het een van de redenen waarom marathonlopers elkaar wereldwijd stilzwijgend verstaan en verbondenheid ervaren. Ik heb het over de laatste dagen voor een marathon. De eerste keer is misschien de akeligste? Ik hoop het althans want ik ben niet van plan om me elke keer tijdens marathon-week ellendig te gaan voelen. Denk in termen van nachtmerries en angstzweet. In detail treed ik niet. Het zal bij elke marathonloper andere vormen en proporties aannemen en ik wil aspiranten niet afschrikken.

Begrijp me niet verkeerd. Ik verlang naar zaterdag, naar het startschot in Hulst, de volle 42,195 km lopen en het overschrijden van de eindmeet in Terneuzen. Maar dat het nu maar gauw mag beginnen. De zenuwen gieren door mijn lijf. Goede moed vermengd met schrik, niet om af te zien maar om te falen. Ik moet dit niet doen maar wil het zo graag. Alleen heb ik jaren gedacht dat ik het misschien niet kan. Alle anderen wel maar ik niet. Nochtans is mijn man, net als zijn bestie Marc, een seriële marathon- en ultratrailloper. Maar zij zijn in mijn ogen hors catégorie. Het zou zot zijn om de vergelijking aan te gaan met sterke mannen die naast ‘gewone’ marathons ook de Antarctic Ice Marathon en 100 kilometer van Antarctica wonnen (Marc) of honderden kilometers in het hooggebergte trailen (Runcoach.be).

Lopen is grotendeels egocentrisch en het erover bloggen al zeker. Dat is een van de redenen waarom ik content ben dat de campagne Loop Naar De Maan nu bezig is. Dan kan ik het lopen opkrikken naar een niveau met maatschappelijke meerwaarde. Groot was mijn verbazing dat mijn uitdaging om tegen 16 oktober €1000 bijeen te sprokkelen schijnbaar redelijk bescheiden was. Bekenden en minder bekenden sponsorden mij al voor €740. Dat geeft een warm gevoel. Dat mensen betrokken zijn en dit project graag steunen. Dat ik via lopen, mensen activeer om een steentje bij te dragen in de strijd tegen kanker.

Zaterdag lever ik dus mijn persoonlijke strijd tegen de wind en mijn eigen grenzen. Zonder de steun van andere mensen zou ik hier niet klaar voor zijn.

  • Runcoach.be heeft me klaargestoomd.
  • Andere loopsters gaven me moed door de 2 voorbije weken als voorbeeld te dienen.
  • Mijn ouders zorgden voor de kinderen zodat ik me tijdens lange trainingen geen zorgen hoefde te maken.
  • De kinderen steunen me door te supporteren, mee te lopen of me op te wachten aan de finish.
  • Talrijke vrienden, collega’s en kennissen uiten via verschillende kanalen hun sympathie en wensen me geluk.

Zaterdag zet ik een droom in werkelijkheid om. Deze loopster is een dankbaar en gelukkig mens.

Voorlaatste loopje voor M-day

  
Terwijl mijn gedachten bij 3 dames op de marathon van Rotterdam waren, liep ik op de pier en dijk van Oostende mijn voorlaatste training voor de marathon. Duimen voor Chris, Lien en Sarah. 

Runcoach.be had me aangeraden om 10 km te lopen tussen een snelheid van 10 à 11 km/u. Voor mij is dat best een opgave, dacht ik. Ga ik dat kunnen? Maar ik startte te snel aan 11,8 km/u (remmen!) – zou dat door de tapering komen? – dus hield me in en eindigde alzo na 54 minuten met een gemiddelde snelheid van 10,95 km/u met nog een mooie versnelling tijdens de laatste 2 kilometers. 

 
Wat mij zelfvertrouwen gaf: ik ben geen enkele keer buiten mijn comfort zone gegaan. Het voelde alsof ik meer kon. Maar ik ga de lat voor volgende week nu niet hoger gaan leggen. Mijn eerste marathon in 4u30 blijft mijn streefdoel. Want 42,2 kilometer is best ver. Van Hulst naar Terneuzen op onverharde wegen. 

Toegegeven, de coaching van Runcoach.be werpt zijn vruchten af op elk vlak en veel meer dan ik had durven hopen. Ik loop veel beter dan tevoren. Mijn grenzen zijn verlegd op gebied van afstand en snelheid. Mijn energiepeil is optimaal en mijn lichaam is nog nooit zo in vorm geweest. Mentaal voel ik me ook sterk als een beer. En happy. Lopen als levensstijl!

 

Lopen met de rem op

  
Gisteren wou ik vertrekken voor een verplaatsingsloopje want ik moest van Brugge in Oostkamp geraken via Moerbrugge. De post lag op de deurmat te blinken. Een grote, witte enveloppe uit Nederland. Het borstnummer voor de Marathon. Verhoogde hartslag. Mijn hoofd duizelde een beetje. Ik zag het zitten!

Ik mocht van Runcoach.be ongeveer 8 kilometer lopen aan 10km/u maar de goesting om te lopen gaf me vleugels zodat ik voortdurend op de rem moest staan. Finaal klokte ik af met een gemiddelde snelheid van 10,2 km/u.  Gek was het om met de rem op te lopen, maar wel een boost voor het zelfvertrouwen. 

Ik testte hierbij mijn nieuwe heupgordel van Salomon uit. Salomon is een topmerk voor traillopers waarbij comfort en superieure functionaliteit gegarandeerd is. Als je lange afstanden loopt, verdraag je geen vervelend schurende materialen. Enig nadeel is de hoge prijs. Je krijgt waar voor je geld maar mijn budget laat niet toe om alle gear van Salomon te kopen, zeker niet hun reeks S-Lab. Dankzij zijn ambassadeurs zoals Kilian Jornet of Anna Frost die ik enorm bewonder, heeft dit merk wel mijn absolute voorkeur. De heupgordel voldeed dan ook aan de verwachting. Grappig detail was dat er zelfs een bh in paste. Ik had bijna overal aan gedacht toen ik ’s ochtends mijn gerief voor na het lopen meegegeven had aan manlief. Verse kleren, wasgerief en schoenen. Maar dat stukje ondergoed was ik dus vergeten.

Vol runner’s high kwam ik op mijn bestemming in Oostkamp. Spijtig dat ik niet meer kilometers mocht lopen.