Gebukt lopen

  Vandaag is zo’n dag waarop ik nauwelijks tijd vind om te ademen en onvoorziene zaken zich met de snelheid van een trein achtereenvolgens of simultaan aanbieden of zelfs aan me voorbij gaan. Dan prijs ik mij gelukkig dat er mensen bestaan waarop je echt kan rekenen. Ook al hebben ze het zelf druk.

Het autoverkeer in Brugge is dikke ellende dus pas ik mij zoveel mogelijk aan om er zo weinig mogelijk deel van uit te maken. Zonder de kleinste kinderen verplaatste ik me sowieso al per fiets of al lopend. Nu overweeg en plan ik mijn autoritjes zorgvuldig. Terwijl de tweeling op balletles danst, laat ik de wagen daar staan en plan een loopje in. Vroeger reed ik terug naar het werk of naar huis omdat het ballet 2,5 uren duurt. 

Toen ik daarnet rond Brugge liep – wat op de kop 10 km is vanuit de dansschool – leek het alsof ik niet wakker was maar in een onaangename droom doolde. Geen nachtmerrie, ik wil niet overdrijven. Ik liep maar het was precies een vreemd lichaam dat mechanisch liep. Alsof ik dat niet was. Het lichaam liep niet lekker, gebukt en houterig. Mijn wezen was compleet vervreemd met dat lichaam. Het zal de stress zijn. Morgen zal het beter zijn. 

  

Auteur: katrn

Passion for trail running, mountain bike and kayak.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s