Nog één keer lopen

  
Overmorgen ga ik nog één keer onorthodox ver lopen en dan start het taperen. Geen idee hoe dit zal voelen maar ik hou enkele loopsters in de gaten die een of twee weken voor mij hun eerste marathon (Parijs of Rotterdam) zullen lopen en nu volop in tapering zitten.

Gisteren liep ik een trage halve marathon op het strand van Oostende naar Middelkerke en terug. Warme westenwind blies frontaal tegen mijn zwoegende lichaam. 

  

Naïef dacht ik geholpen door de wind het tempoverlies op de terugweg in te halen. Niets was minder waar. 

11 km windtegen over de golfbrekers lopen, over de waterplassen springen en door het water en ribbels rennen, hadden me danig vermoeid zodat ik het gemiddeld tempo niet meer echt kon opkrikken. Maar het was genieten van de zon en de zee. En zo heb ik op een week 77 km gelopen voor Kom Op Tegen Kanker.  

   

Fijne city run


Met mijn zestienjarige zoon lopen, geeft me vleugels. We praten en luisteren. Pure quality time. Voorlopig krijg ik hem enkel mee op 5 kilometer loopjes. Hij komt supporteren op mijn marathon. Dat vind ik geweldig.

Zijn eerste kilometers voor Loop Naar De Maan zijn hierbij een feit. Mijn teller staat na 5 dagen op 56 km. Die 1000 km moet lukken. Hopelijk die €1000 sponsoring ook.

De vier elementen trotseren

Als ik loop speel ik met het element aarde. Op de regen was ik voorbereid en ik ging het element water aanvaarden. Maar dat ook wind en bliksem (vuur) zich kwamen bemoeien op mijn 15 km loopje was een beetje op het randje. Laterale rukwinden duwden me bijna van het jaagpad in het kanaal en de simultane donder en bliksem tijdens het klateren van harde regen op mijn gezicht daagden me uit. Het resultaat was 15 km in 90 minuten met een mooie stijgende trend in mijn snelheidsgrafiek. Goed om in mezelf te geloven: dat ik die marathon zal aankunnen.

Gisterenavond liep ik constant wat harder. 9,5 km aan een gemiddelde van 10,63 km/u. De benadering van een constante, voor mij prima tempo. Ook goed voor mijn zelfvertrouwen.


Hieronder een foto voor vertrek, toen ik nog droog was. 🙂 Terug thuis was ik doorweekt en dacht niet aan poseren voor een variantje achteraf. Ik was trouwens verwonderd dat mijn smartphone onderweg niet door de vochtigheid werd uitgeschakeld. Dat zou niet de eerste keer zijn geweest. Zo’n toestel is nogal gevoelig voor water. Ik probeerde het te beschermen door beide handschoenen erover te trekken en zo in mijn regenjasje te stoppen.

img_3197

Nu meer lopen dan ooit


Al weken ontwaken mijn benen een uur eerder dan de rest van mijn lichaam. Ze gedragen zich als een speelse hond die dringend uitgelaten wil worden. Gisteren gaf ik hen gehoor door extra vroeg uit bed te springen en om half zeven een 5 kilometer te lopen. Slaapdronken in mijn bovenlijf maar de benenmachine was dankbaar en volbracht haar opdracht in 29 minuten.

Heerlijk was dat. Het regende zachtjes en het gezin lag nog in dromenland.

Ik moest natuurlijk op tijd terug binnen zijn voor het ontbijt der huisgenoten, de lunchpakketjes van de kleinsten en het meegeven van de zwempakken en wat moederlijke adviezen. Mijn man bracht hen naar school, vandaar de luxe dat ik om kwart voor acht de keuken opgeruimd had en me fris kon douchen om een kwartier later vol energie naar het werk te fietsen. Het is slechts een klein kwartiertje fietsen.

Gisterenavond kreeg ik mijn persoonlijk trainingsschema voor komende week. Deze keer was ik extra nieuwsgierig want ik verwachtte me aan een vette kluif. Runcoach.be stelde me niet teleur. Komende dagen mag ik flink wat kilometers achterover slaan.

  • Vandaag heb ik na het ontwaken weer een ochtendloopje gekregen. Naar de brug van Steenbrugge en terug leverde 6 km op. Vanavond komt daar nog eens ruim 9 km bij want dan staat de grote toer van de Vesten op het programma.
  • Morgen wacht me een verrassingsparcours van 15 à 16 km.
  • Maandag doe ik een herstelloopje van 5 km.
  • Dinsdagmorgen als crosstraining een half uur intens crawlen.
  • Woensdag 20 km strandlopen van het casino van Oostende tot het casino van Middelkerke en terug.
  • Donderdag 60 minuten crosstraining Bodystyling.
  • Vrijdag verplichte rust want…
  • Zaterdag word ik op pad gestuurd voor maar liefst 36 km! Mijn hart bonkt van vreugde, alleen al door het hier neer te schrijven. Ik kijk er erg naar uit!

En dan… start de periode van tapering. Wat dat betekent, lees je later in deze blog. Fijne week, allemaal!

PS: Verzwaar je gemoed niet door het trieste nieuws uit de wereld. Kom naar buiten en beweeg. Wees een lichtbron voor je omgeving. Koester de mooie momenten.

The show must go on

Toen ik deze ochtend ontwaakte en besefte dat de terroristische aanslagen in Brussel geen nachtmerrie waren maar gisteren echt gebeurd waren, zonk de moed me in de schoenen. Geen zin om te gaan les geven, geen zin in ontbijt en geen zin om te lopen. Alles leek te banaal in de schaduw van de actualiteit der feiten en de tweedracht die haat probeert te oogsten. Bovendien dacht ik een blogpauze in te lassen. Wat baat het te bloggen over lopen en gezonde voeding in crisissen?

Tot hier de inkadering. Deze ochtend ontving ik het e-mailbericht van Loop Naar De Maan. Dat het vandaag begon. Samen met een paar duizend mensen lopen om Kom Op Tegen Kanker te steunen. De moed kwam terug aan de oppervlakte. De fenix en de vlam, weet je.

We gaan ons hoofd nu niet laten hangen.

Maandagavond was het niet gelukt om de gemiste kilometers van zondag deels in te halen. Na een drukke werkdag kwam ik om 19u met de kleinsten thuis. Eten, opruimen en kinderen in bed. Het was 21u en ik had nog ruim twee uren nodig om mijn voorbereidend werk voor de volgende dag af te maken.

Gisteren, dinsdag, was lopen onverwacht ook geen optie. Na een uiterste vreemde lesdag met geëmotioneerde studenten die zich moeilijk konden focussen, zat ik thuis. Mentaal verlamd.

Deze namiddag liep ik uiteindelijk tien mijlen langs het zeekanaal tijdens de balletles van de tweeling. Mijn eerste bijdrage voor Loop Naar De Maan. De eerste 5 km deden mijn scheenbenen pijn en pas na 10 km liep ik echt lekker.

Gelukkig had ik nog 6 km om in de flow te lopen. Ik wist dat ik geduldig moest zijn en dat de constante 1-2-3-4-inademen plus 1-2-3-uitademen zijn werk zou doen. Dat heb ik van Runcoach.be geleerd. Dat het uiteindelijk goed komt. En na regen altijd zonneschijn.

Uitgaan is tol betalen

Zaterdag liep ik 9,5 kilometer in een setting weekend-na-alweer-een-drukke-werkweek-tijd voor gezin-annex-huishouden. Niets nieuws onder de zon. Behalve dat we ’s avonds een verjaardagsfeest hadden. Eentje dat laat begon waardoor om 23u naar huis gaan geen optie was. Het gevolg was dat ik weliswaar nuchter pas om 2u in bed lag.

Om 8u moesten we opstaan zodat we om 10u met de kinderen ergens ter plekke waren. Ik zou mijn looptoer rond Brugge plus Brugge-Damme-Brugge in de namiddag klaren.

Helaas. Eenmaal thuis overviel een reusachtige vermoeidheid me. Ik kan marathon-training niet combineren met een sociaal leven. Dit was het enige weekend in maanden dat ik nog eens onder de mensen kwam buiten een kader van lopen. Het gevolg heeft me gekraakt.

Ondergetekende heeft haar training dus geskipt. Dat wordt vanavond als de kleinsten in bed zitten een dikke 10 km en morgenavond de rest. Het begint echt te spannen. Nog 26 drukke dagen tot mijn eerste marathon.

Heuvels gezocht

  
Geluk zit in de kleine dingen en in de warmte van je gezin. Dat laatste is een groot ding. Soms door de drukte of door de ellende in de wereld vergeet je dat. Tevreden zijn. 

Studerende en spelende kinderen in huis zorgden voor een huiselijke ochtend en maakten de klusjes gezellig. 

  

Bijgevolg stelde ik mijn loopje uit tot ik rond half vier vond dat ik genoeg opgeruimd en gestreken had. 

Misschien klinkt het gek maar mijn motivatie bereikt soms een dieptepunt als ik minder dan 10 kilometer moet lopen. 

Eerlijk gezegd ben ik het rond de Vesten lopen een beetje beu door de voorspelbaarheid. Dat los ik op door een spelelement toe te voegen. Vandaag was dat zoveel mogelijk in gras en aarde lopen en de vier heuvels van de windmolens oplopen. Het uitgestippelde pad verlaten maakte de 9,5 km leuker en intenser. Mijn gezin en kunnen gaan lopen, maken van mij een tevreden en dankbaar mens. 

  

Loop naar de maan

Vanaf 23 maart tot 16 oktober kan iedereen kilometers lopen voor Kom Op Tegen Kanker met de actie Loop Naar De Maan. Ik maakte een account aan, creëerde het team Runcoach.be en formuleerde mijn uitdaging. Als ik €1000 sponsorgeld verzamel, loop ik 50 kilometer op de volgende North C Trail.

Ondertussen zijn we twee dagen verder, telt ons team van Runcoach.be al elf lopers en werd spontaan €70 gedoneerd voor mijn uitdaging. Als dit zo verder gaat, zal ik mijn doel halen en ontsnap ik niet aan mijn eerste ultra-trail.

Wil je ook met ons meelopen? Graag! Maak je hier je account aan en vul bij team Runcoach.be in.

Volgende week stel ik een communicatieplan op om sponsors te activeren maar houd je vooral niet in en sponsor nu al mee voor goed karma én visibiliteit indien gewenst. Klik op de knop Steun Katrien en haal je betaalkaart boven. Elk bedrag is mooi. Zo ziet dat eruit op mijn account:

lndm

Wat de marathon betreft, ook deze week loop ik naarstig verder. De 15 kilometer van woensdag werden om praktische, werkgerelateerde redenen uitgesteld naar gisteren donderdag waardoor ik twee trainingen op één werkdag had. Niet optimaal. Spierversterkende crosstraining voor de core power in de middagpauze. Lopen in de avond met wat tegenzin maar eenmaal de 6 kilometer voorbij o zo blij.

Daarna gezond eten, een warm bad en op tijd in bed.

Loopslaatjes

Met slaatjes kun je eindeloos gezond combineren. Gewoon kijken wat je frigo in de aanbieding heeft en experimenteren. En vooral: gewoon doen!

Deze heerlijke salade bevat komkommer, rode paprika, ringetjes lente-ui en bosbessen. Overgoten met een vinaigrette van olijfolie en kersenazijn. Afwerken met wat grof zout en gemalen zwarte peper. Made by Runcoach.be.

Nog 4,5 weken voor de marathon en ik leef op talrijke soorten peulvruchten, noten, zaden, groenten en fruit per dag. Groentensapjes, smoothies en soepjes. Zoete patat, humus en guacamole. Havermout, spirulina, kokosolie en verse tuinkruiden. Verse pepertjes en kurkuma. Een culinair walhalla.

Deze avond stond eerst groene linzensoep op het menu. Met courgette, prei, wortelsap en verse oregano.

Daarna veganistische wraps met humus met komijn en limoensap, guacamole met rode peper, veldsla met zure appel, rode biet, oregano en kappertjes:

Gewokte paprika en zoete patat met salie:


Gebakken soja gehakt met tamari in een durum:




Super lekker en een bom gezonde, simpele, pure ingrediënten. Ook dit is Runcoach.be.

Loopweekend aan zee


Dankzij het later doorwerken op vrijdagavond, kon ik mij dit weekend volledig op het lopen focussen. We zouden twee dagen doorbrengen aan zee maar het huishouden wordt natuurlijk ook niet verricht door kaboutertjes. Terwijl manlief zaterdagochtend ging werken, benutte ik mijn tijd met opruimen, poetsen, kledij wassen en plooien alsof het een sportactiviteit betrof.

Om 15u30 startten Runcoach.be en ik met mijn 15 km snelheidstraining in Oostende. Vanaf de eerste kilometer zuchtte ik dat het niet lukte. Een vermoeidheid viel over me, ik liep niet lekker en ik had stress om in bijzijn van m’n coach te traag te lopen. Snelheid haalde ik niet en na 4,5 km wou hij me laten omkeren. De verleiding was groot maar daarvoor was ik niet naar Oostende gekomen. Het werden 15 lange kilometers buiten m’n comfortzone met een geduldige coach die trouw voor of naast me liep.

Een wasbeurt en een wandeling met boodschapjes verder leek het alsof mijn rechterbeen uitgeteld was. Vroeg in bed waren mijn ogen onmiddellijk dicht. Ik sliep in één ruk door van half tien tot acht.

Vanmorgen voelde ik me herboren. Zelden heb en neem ik tijd om te rusten. Het soms vele lopen verplicht me dat wel te doen. Ik kan door het lopen niet anders dan mijn lichaam gehoorzamen.

Eigenlijk wel erg dat ik marathon training nodig had om rust te kunnen nemen. Sinds ik moeder ben – al 16 jaar – heb ik nooit meer naar mijn moeë lichaam geluisterd en steeds maar voortgedaan. Het werk is nooit gedaan. Lopen en moeten rusten, bouwt op die manier rust in mijn leven.

Omdat de training van gisteren me zo zwaar gevallen was, stelde Runcoach.be voor dat ik deze ochtend maar 15 km zou lopen in plaats van de voorziene 25. Ik ging akkoord maar zei dat ik voor 20 km wou gaan met de optie af te zwakken naar 15 als het even slecht verliep als gisteren of uit te breiden naar 25 indien het wonderbaarlijk goed zou gaan.

Na een ontbijt van koffie, groenten- en vruchtensmoothie, havermout, nootjes en gedroogd fruit vertrokken we om half elf. De eerste kilometer liepen we samen en Runcoach.be zag dat het vandaag goed liep. Onze wegen scheidden aan de pier. Hij was weg voor een ruime marathon tot in Nieuwpoort en terug. Zelf liep ik lekker op het strand. Helemaal in mijn nopjes. Zalig alleen. Geen mens in de buurt. Leve eb en lopen langs de waterlijn. Golfbreker op, golfbreker af. Herhaling.

Ik overliep de redenen waarom het gisteren niet vlotte. Mijn lichaam is in transitie omdat ik sinds enkele dagen geen brood meer eet. Die 31 km North C Trail van vorig weekend was verdacht snel uit m’n benen en eiste nu zijn tol. Faalangst en de druk van snel met m’n coach te moeten lopen. Vermoeidheid van de activiteit voor de training.

Maar vandaag was een betere loopdag. Ik besloot een stuk door te lopen voorbij Middelkerke tot ik 12,5 km zou hebben. Dan moest ik wel aan 25 geraken. Lastig of niet. Na 18 kilometer wou ik er plots de brui aan geven, vond mezelf een koppige sukkelaar, was de tegenwind beu en trok het hele marathonplan in twijfel. Als ik nu eens géén marathon zou lopen? Who cares? Ik was het tijdelijk beu.

Zonder coaching zou het hier en nu geëindigd zijn.

Maar toen ik op 22 km collega Karel tegenkwam, kon ik er ondertussen weer tegen. Op 24 km riep Inge die vroeger met mij in het middelbaar zat mijn naam op de pier. Bijna. Nog even doorlopen en mijn training was afgewerkt. Natuurlijk ga ik die marathon lopen!