Nog één keer lopen

  
Overmorgen ga ik nog één keer onorthodox ver lopen en dan start het taperen. Geen idee hoe dit zal voelen maar ik hou enkele loopsters in de gaten die een of twee weken voor mij hun eerste marathon (Parijs of Rotterdam) zullen lopen en nu volop in tapering zitten.

Gisteren liep ik een trage halve marathon op het strand van Oostende naar Middelkerke en terug. Warme westenwind blies frontaal tegen mijn zwoegende lichaam. 

  

Naïef dacht ik geholpen door de wind het tempoverlies op de terugweg in te halen. Niets was minder waar. 

11 km windtegen over de golfbrekers lopen, over de waterplassen springen en door het water en ribbels rennen, hadden me danig vermoeid zodat ik het gemiddeld tempo niet meer echt kon opkrikken. Maar het was genieten van de zon en de zee. En zo heb ik op een week 77 km gelopen voor Kom Op Tegen Kanker.  

   

Fijne city run


Met mijn zestienjarige zoon lopen, geeft me vleugels. We praten en luisteren. Pure quality time. Voorlopig krijg ik hem enkel mee op 5 kilometer loopjes. Hij komt supporteren op mijn marathon. Dat vind ik geweldig.

Zijn eerste kilometers voor Loop Naar De Maan zijn hierbij een feit. Mijn teller staat na 5 dagen op 56 km. Die 1000 km moet lukken. Hopelijk die €1000 sponsoring ook.

De vier elementen trotseren

Als ik loop speel ik met het element aarde. Op de regen was ik voorbereid en ik ging het element water aanvaarden. Maar dat ook wind en bliksem (vuur) zich kwamen bemoeien op mijn 15 km loopje was een beetje op het randje. Laterale rukwinden duwden me bijna van het jaagpad in het kanaal en de simultane donder en bliksem tijdens het klateren van harde regen op mijn gezicht daagden me uit. Het resultaat was 15 km in 90 minuten met een mooie stijgende trend in mijn snelheidsgrafiek. Goed om in mezelf te geloven: dat ik die marathon zal aankunnen.

Gisterenavond liep ik constant wat harder. 9,5 km aan een gemiddelde van 10,63 km/u. De benadering van een constante, voor mij prima tempo. Ook goed voor mijn zelfvertrouwen.


Hieronder een foto voor vertrek, toen ik nog droog was. 🙂 Terug thuis was ik doorweekt en dacht niet aan poseren voor een variantje achteraf. Ik was trouwens verwonderd dat mijn smartphone onderweg niet door de vochtigheid werd uitgeschakeld. Dat zou niet de eerste keer zijn geweest. Zo’n toestel is nogal gevoelig voor water. Ik probeerde het te beschermen door beide handschoenen erover te trekken en zo in mijn regenjasje te stoppen.

img_3197

Nu meer lopen dan ooit


Al weken ontwaken mijn benen een uur eerder dan de rest van mijn lichaam. Ze gedragen zich als een speelse hond die dringend uitgelaten wil worden. Gisteren gaf ik hen gehoor door extra vroeg uit bed te springen en om half zeven een 5 kilometer te lopen. Slaapdronken in mijn bovenlijf maar de benenmachine was dankbaar en volbracht haar opdracht in 29 minuten.

Heerlijk was dat. Het regende zachtjes en het gezin lag nog in dromenland.

Ik moest natuurlijk op tijd terug binnen zijn voor het ontbijt der huisgenoten, de lunchpakketjes van de kleinsten en het meegeven van de zwempakken en wat moederlijke adviezen. Mijn man bracht hen naar school, vandaar de luxe dat ik om kwart voor acht de keuken opgeruimd had en me fris kon douchen om een kwartier later vol energie naar het werk te fietsen. Het is slechts een klein kwartiertje fietsen.

Gisterenavond kreeg ik mijn persoonlijk trainingsschema voor komende week. Deze keer was ik extra nieuwsgierig want ik verwachtte me aan een vette kluif. Runcoach.be stelde me niet teleur. Komende dagen mag ik flink wat kilometers achterover slaan.

  • Vandaag heb ik na het ontwaken weer een ochtendloopje gekregen. Naar de brug van Steenbrugge en terug leverde 6 km op. Vanavond komt daar nog eens ruim 9 km bij want dan staat de grote toer van de Vesten op het programma.
  • Morgen wacht me een verrassingsparcours van 15 à 16 km.
  • Maandag doe ik een herstelloopje van 5 km.
  • Dinsdagmorgen als crosstraining een half uur intens crawlen.
  • Woensdag 20 km strandlopen van het casino van Oostende tot het casino van Middelkerke en terug.
  • Donderdag 60 minuten crosstraining Bodystyling.
  • Vrijdag verplichte rust want…
  • Zaterdag word ik op pad gestuurd voor maar liefst 36 km! Mijn hart bonkt van vreugde, alleen al door het hier neer te schrijven. Ik kijk er erg naar uit!

En dan… start de periode van tapering. Wat dat betekent, lees je later in deze blog. Fijne week, allemaal!

PS: Verzwaar je gemoed niet door het trieste nieuws uit de wereld. Kom naar buiten en beweeg. Wees een lichtbron voor je omgeving. Koester de mooie momenten.

The show must go on

Toen ik deze ochtend ontwaakte en besefte dat de terroristische aanslagen in Brussel geen nachtmerrie waren maar gisteren echt gebeurd waren, zonk de moed me in de schoenen. Geen zin om te gaan les geven, geen zin in ontbijt en geen zin om te lopen. Alles leek te banaal in de schaduw van de actualiteit der feiten en de tweedracht die haat probeert te oogsten. Bovendien dacht ik een blogpauze in te lassen. Wat baat het te bloggen over lopen en gezonde voeding in crisissen?

Tot hier de inkadering. Deze ochtend ontving ik het e-mailbericht van Loop Naar De Maan. Dat het vandaag begon. Samen met een paar duizend mensen lopen om Kom Op Tegen Kanker te steunen. De moed kwam terug aan de oppervlakte. De fenix en de vlam, weet je.

We gaan ons hoofd nu niet laten hangen.

Maandagavond was het niet gelukt om de gemiste kilometers van zondag deels in te halen. Na een drukke werkdag kwam ik om 19u met de kleinsten thuis. Eten, opruimen en kinderen in bed. Het was 21u en ik had nog ruim twee uren nodig om mijn voorbereidend werk voor de volgende dag af te maken.

Gisteren, dinsdag, was lopen onverwacht ook geen optie. Na een uiterste vreemde lesdag met geëmotioneerde studenten die zich moeilijk konden focussen, zat ik thuis. Mentaal verlamd.

Deze namiddag liep ik uiteindelijk tien mijlen langs het zeekanaal tijdens de balletles van de tweeling. Mijn eerste bijdrage voor Loop Naar De Maan. De eerste 5 km deden mijn scheenbenen pijn en pas na 10 km liep ik echt lekker.

Gelukkig had ik nog 6 km om in de flow te lopen. Ik wist dat ik geduldig moest zijn en dat de constante 1-2-3-4-inademen plus 1-2-3-uitademen zijn werk zou doen. Dat heb ik van Runcoach.be geleerd. Dat het uiteindelijk goed komt. En na regen altijd zonneschijn.

Uitgaan is tol betalen

Zaterdag liep ik 9,5 kilometer in een setting weekend-na-alweer-een-drukke-werkweek-tijd voor gezin-annex-huishouden. Niets nieuws onder de zon. Behalve dat we ’s avonds een verjaardagsfeest hadden. Eentje dat laat begon waardoor om 23u naar huis gaan geen optie was. Het gevolg was dat ik weliswaar nuchter pas om 2u in bed lag.

Om 8u moesten we opstaan zodat we om 10u met de kinderen ergens ter plekke waren. Ik zou mijn looptoer rond Brugge plus Brugge-Damme-Brugge in de namiddag klaren.

Helaas. Eenmaal thuis overviel een reusachtige vermoeidheid me. Ik kan marathon-training niet combineren met een sociaal leven. Dit was het enige weekend in maanden dat ik nog eens onder de mensen kwam buiten een kader van lopen. Het gevolg heeft me gekraakt.

Ondergetekende heeft haar training dus geskipt. Dat wordt vanavond als de kleinsten in bed zitten een dikke 10 km en morgenavond de rest. Het begint echt te spannen. Nog 26 drukke dagen tot mijn eerste marathon.

Heuvels gezocht

  
Geluk zit in de kleine dingen en in de warmte van je gezin. Dat laatste is een groot ding. Soms door de drukte of door de ellende in de wereld vergeet je dat. Tevreden zijn. 

Studerende en spelende kinderen in huis zorgden voor een huiselijke ochtend en maakten de klusjes gezellig. 

  

Bijgevolg stelde ik mijn loopje uit tot ik rond half vier vond dat ik genoeg opgeruimd en gestreken had. 

Misschien klinkt het gek maar mijn motivatie bereikt soms een dieptepunt als ik minder dan 10 kilometer moet lopen. 

Eerlijk gezegd ben ik het rond de Vesten lopen een beetje beu door de voorspelbaarheid. Dat los ik op door een spelelement toe te voegen. Vandaag was dat zoveel mogelijk in gras en aarde lopen en de vier heuvels van de windmolens oplopen. Het uitgestippelde pad verlaten maakte de 9,5 km leuker en intenser. Mijn gezin en kunnen gaan lopen, maken van mij een tevreden en dankbaar mens.