Into the wind

  
Witte schuimkopjes manifesteren zich massaal op de Noordzee. Zeilen zou nu niet voor watjes zijn. Strakke wind uit het noord-oosten heerst over land en zee. Ideale omstandigheden voor een voorbereidende training met Runcoach.be voor de zware opdracht die we volgende zaterdag gaan volbrengen. De North C Trail waar we 31 km (ik) en 50 km (Runcoach.be) mul zand en duinen gaan trotseren. Hij deed het vorig jaar al en behaalde een mooie plaats. Ik zal het op mijn gemak doen – tijdslimiet is 6 uren – en vooral opletten dat ik geen blessures oploop. Dat heb ik enerzijds beloofd en anderzijds ben ik me goed bewust van mijn grenzen. Prestatielopen is niet voor mij weggelegd en daar heb ik vrede mee. Ik loop enkel omwille van het lopen zelf. Een zondagsloper. Een plezierloper. 

De voorbije twee nachten brachten we door op een zeilboot. Altijd avontuurlijk en met een vakantiegevoel maar mijn bekken is telkens nogal stram bij het ontwaken. Maar tijdens het lopen deze ochtend was dit gelukkig geen rem. We startten om half negen, goed ingepakt tegen de koude wind.  

  
Op de pier leken we even weg te waaien maar zo was het lopen een spel. 

Niets zo zalig als lopen op het strand bij laagtij want dan kan je behalve genieten van de pracht van een groot leeg strand, springen over de zeeslootjes.  

 

Met wind mee was het dansen en huppelen. Tegen wind was het boksen en beuken. Maar ik was zo blij dat ik eindelijk weer kon lopen. Normaal was de training voorzien voor gisteren. Helaas ontwaakte ik toen met barstende hoofdpijn en braakneigingen. Weerslag van een drukke werkweek. Lopen was niet aan de orde. Maar ik wist: morgen is een nieuwe dag. Vol kansen.

  

De molens van Brugge doen

 Désolée, geen foto’s van de windmolens op de Brugse Vesten maar ik ben wel telkens naar boven naar de molens gehold om toch een beetje heuveltraining te genieten. Dus als ik mijn training van deze ochtend kort en krachtig mag samenvatten is het ‘de grote Brugse Vesten met de Molens’. (Mijn coach zegt steeds: onderweg  alles meepakken wat je kan en aangezien ik vandaag niet meer dan 9 km mocht doen was het evident.)

Over twee luttele weken heb ik een date met duin de Hoge Blekker op de North C Trail die start in Koksijde. De laatste echte hoogtemeters die ik liep, dateren al van 15 augustus 2015 toen ik de Iron Trail in Zwitserland liep.

Eerlijk gezegd heb ik geen flauw idee of die 31 km lopen in de duinen zwaarder of lichter zullen zijn dan die 26 km trailen in het hooggebergte.

Ik weet het je na 5 maart te vertellen.

Ik liep dus vanmorgen voor het werk een rustige 9,4 km rond Brugge aan gemiddeld 9,8 km/u. Het was energie bijtanken en genieten.  

Overschotjes op de boterham

  Vanaf nu, 7 weken voor marathon, ga ik nog meer mijn voeding bijstellen. En ruim voldoende water, kruiden- en groene thee drinken. 

Hindernis is de tijd maar goede gewoonten en organisatie helpen. 

Zorg bijvoorbeeld voor overschotjes van de groenten. Die kan je op de boterham leggen. Zoals deze avond. Twee sneden volkoren speltbrood besmeerd met kokosolie en cashewnotenpasta, daarboven zoete patat, broccoli en ajuin van deze middag. En wat spinazie en rucola. Versierd met druiven, citroen en een mandarijntje.

Terug op post

Na 21u ’s winters nog buiten komen om te lopen, is mijn comfortzone verlaten. Blij dat ik het deed en weer even de dagelijkse rompslomp kon loslaten. Met zoon en een voorzichtige overschrijding van de maximaal toegestane 20 minuten hebben we de snelheid zachtjes opgedreven. Wat voor een mooi lijndiagram zorgde.

Zoon activeren

  Maandag, nieuwe werkweek. Om 6u30 op en thuis om 19u. Daartussen geen minuut kalmte noch rust ontmoet. Ook genre: beschaamde excuses aan de juffrouw van de schoolopvang wegens op 5 minuten na niet halen van het sluitingsuur.

Dus eindelijk thuis om 19u. Koken voor zes, manlief afwezig wegens avondwerk maar gelukkig reeds voor de helft van het koken gezorgd. 19u30 avondeten. 20u30 klaar voor m’n loopje. Na afwerken mamataakjes en -aandacht. 

Het regende, was donker en overal lokten grote plassen ons in de val. Maar mijn zoon van zestien liep met mij mee. Daar had ik de hele dag naar uitgekeken en het maakte mijn dag goed.

Toen vandaag het huilen me nader stond dan het lachen – omdat het soms verdomd lastig is op een maandag mama en werkmens zijn maar we niets te klagen hebben en dankbaar moeten zijn voor alles wat we hebben – visualiseerde ik mijn avondloopje met zoonlief. 

Het is niet eenvoudig als mama om quality time met een zestienjarige zoon in een groot gezin te beleven. Ik hoop dat ik hem nog vaak mee lopen krijg. 

We liepen rustig maar degelijk. Geen gehol, geen competitie. Gewoon ‘onze job doen’, mijn 20 minuten afwerken. Helemaal geen kniepijn. Oef. 

En nu lig ik fris gewassen in de zetel tevreden mijn blogje te schrijven. Ok, zolang dit duurt maar terug voldoende energie bijgetankt om nog een tweetal uren de dagtaken af te ronden.

   

Havermout in bokalen

  Hoe hip is dit? Havermout met extra’s in bokalen. Bijna klaar voor gebruik. Enkel nog plantaardige melk en vers fruit toevoegen. Een goed voornemen dat eindelijk uitgevoerd wordt en voor voldoening op zondagavond zorgt. Het gevoel controle te hebben in een druk bestaan door elk ontbijt van de komende werkweek nu te organiseren. En de blogpost op maandagochtend te programmeren op het tijdstip dat ik al op de baan ben met schoolgaande kindertjes. 

Wat zit er in de hergebruikte (= bonuspunt) confituurpotten? 

Super food voor energie tot de middagpauze. Elke pot bevat twee eetlepels havermout, één eetlepel chiazaad, één eetlepel gedroogde kokos of rozijnen of gojibessen, één koffielepel tarwegraspoeder of cacaonibs, één eetlepel gehakte okkernoten of amandelen en één koffielepel hennepzaad. 

Nog toe te voegen zijn soja- of amandel- of kokosmelk of yoghurt of zelfs koeiemelk. Zoals het past, lees: thuis beschikbaar is. Plus een stuk vers fruit. 

Handig want gemakkelijk mee te nemen indien nodig of wenselijk. 

Rondjes in het park

  Sommigen pikten reeds op dat mijn rechterknie sinds vorige zondag pijn deed aan de patella. Enkel tijdens het lopen. Dat wierp een kleine schaduw over mijn dinsdagavondloopje en bosloopje van vrijdag. Tijdens de zwem- en powertrainingen voelde ik er niets van. De impact van tot 7 maal je lichaamsgewicht op je knieën te drukken bij het lopen, heeft duidelijk een spoor nagelaten.

Toch wat discussie tussen Runcoach.be en mij over pijntjes en blessures. Waar de grens ligt. Hij pleit voor voorzichtigheid. Ik sla tilt door het gebrek aan kilometers vreten dus wil doorbijten doch de vrees mijn marathon niet te kunnen lopen dwingt mij hem te gehoorzamen. 

Geen lange afstanden gedurende minstens een week. 

Om te huilen, vind ik dat. Want is het niet zo dat wanneer je pijn voelt maar toch kan blijven lopen omdat het niet ondraaglijk is, men van een pijntje spreekt? Pas als je erdoor niet kan lopen, het een blessure betreft? Desalniettemin wil ik nog jaren blijven lopen dus volg ik de raad van mijn coach op. Stel je voor dat het verergert. Volgens hem zit ik voor op het marathon trainingsschema dus is er geen enkele reden tot stress.

Tot en met vrijdag elke dag slechts 15 tot maximum 20 minuten lopen. Elke dag versterkende oefeningen voor de quadriceps, genre de stoel en squads. Plus streching voor de quadriceps. 

Gisteren niet gelopen en enkel de quadriceps sterker gemaakt. Vanmorgen met vier van de kinderen naar het park gegaan. Ze moeten tenslotte buiten komen. Ik heb rondjes in het park gelopen zodat ik hen bijna voortdurend kon zien in de speeltuin. Het was ook maar 20 minuten. Zo vallen rondjes best mee. Maar nu komt het:

Mijn knie deed helemaal geen pijn!

Ligt het aan de lichtere training van de voorbije week? De 2 voorbije nachten van eindelijk nog eens meer dan 6 uren slaap? De hersteldrankjes van Runcoach.be zoals guldenroedethee met peper, gember, curcuma, wilgenbast en duivelsklauw? Het tijgerbalsem?

Of misschien had die knie wat tijd nodig, trok hij aan de alarmbel en hebben we goed geluisterd. Nog even rustig aan deze week.

  

Tillegembos

  
In de kleuterklas mochten we bij mooi weer in de late lente de Zilverstraat verlaten om met een oranje bus van het openbaar vervoer naar Tillegembos te gaan. Dat is één van mijn fijnste herinneringen aan mijn kleuterschooltijd. We picknickten op het glooiend grasveld van de tuin van de zusters. We plukten boterbloemen en madeliefjes om bloemenkettingen te maken. We ravotten eindeloos in de speeltuin met zand. Dat waren de gelukkigste dagen op school.

Altijd als ik in Tillegembos loop, denk ik daaraan. Vandaag was het niet anders.  

 

Moe, moeër, moeder

  Word je extra moe van al dat trainen? 
Ik voel me absoluut niet futloos maar ben ’s avonds wel ‘gezond’ moe. Mijn energiepeil is nog nooit zo hoog geweest en als ik pakweg 6 verdiepingen trappen neem, lijk ik naar boven te zweven zonder ademnood. Dat voelt fijn. 

Het enige wat mij wat zorgen baart, zijn mijn kinderen. Moeder gaat het huis uit om te zwemmen, lopen of naar de power training. Dat bezorgt me een schuldgevoel hoewel ze uiteraard niets tekort komen. Soms wou ik dat ik sneller kon lopen om eerder thuis te zijn. 

Je ziet er moe uit, hoor ik nu vaak. Dat komt omdat ik jaarlijks in februari erg bleek ben én last heb van ontstoken traankanaaltjes waardoor ik geen make-up verdraag en kleine oogjes heb. 

Voor het eerst doet het lopen een beetje pijn. Aan de rechterknie. Maar ik ga zeker niet ophouden met lopen. Integendeel zal ik de komende weken een tandje bijsteken. 

Gisterenavond genoot ik van een mooie ronde loslopen na de 30,4 km van zondag. 7,5 km aan gemiddeld 9,7 km/u.  

 
Vanavond om 20u30 staat er zwemtraining op het menu. Vooral in de winter vind ik het mentaal lastig om ’s avonds nog een fysieke inspanning te leveren. Ik ben een ochtendmens. Misschien moet ik overwegen om het zwembad in te duiken om 7u zodat ik anderhalf uur later fris als een hoentje voor mijn studenten sta? 

Volume lopen

  Voor ervaren lopers is het misschien een peuleschil maar ik ben best trots op mezelf. Dit had ik nog nooit eerder gedaan dus persoonlijk heb ik wat grenzen verlegd. 81 km gelopen tussen woensdag en zondag. Met als kers op de taart: 68 km gelopen de laatste 2,5 dagen. 
Vrijdag ruim 27 km in mijn eentje getraild, gisteren ruim 10 km Fartlek intervaltraining en vandaag ruim 30 km trail gelopen met kletsnatte voeten maar niet in mijn eentje. Mijn man liep de volledige afstand mee. Tja, vandaag is Valentijn en wat maakt een mens gelukkiger dan samen door de velden te lopen? 😉

  
Voor mij was het de allereerste afstand boven de 30 km. Dertig komma vier kilometer. Wat een kick. Dat ik er 3u29′ tijd voor nodig had, kan mij geen bal schelen. Het is trail lopen én gezien de voorbije intensieve loopdagen wou ik geen blessures lopen. 

Ik ben wel onder de indruk van het verschil tussen 20 km lopen en 30 km lopen. Het verschil voelt zwaarder aan dan ik kon vermoeden. Dat ik over 2 maanden 42,18 km zal lopen tussen Hulst en Terneuzen, lijkt me nu nog een droom maar ik ben er gerust in. Nu nog even nagenieten van mijn mijlpaal 30. Ik ben gelukkig!