26K regen

Zoals eerder beweerd, hou ik van lopen in de regen. Vandaag was niet anders. Op het programma stond een trage lange duurloop van Brugge naar de Siphon in Oostkerke (Damme) via de Vesten langs de Damse Vaart en terug, en dan de rest van de Brugse Vesten om te eindigen bij het vertrekpunt. Onderaan dit blogbericht vind je het kaartje met het gelopen parcours.

Je bent vrij lang geconfronteerd met jezelf als je lang in je eentje loopt. Eerlijk gezegd vind ik dat heerlijk en snak ik naar die momenten alleen in de natuur. Pure me-time.

Ik loop sinds een jaar nooit meer met muziek. Vaak zing ik dan de hele tekst van The Loneliness Of The Long Distance Runner in mijn hoofd. Van de geniale band Iron Maiden, verwijzend naar de gelijknamige film uit 1962. Een lied waarvan ik in mijn tienerjaren nooit had kunnen vermoeden dat het rond mijn veertigste zo zou beginnen koesteren.

The tough of the track with the wind and the rain that’s beating down on back…

 
Regenen deed het dus al toen ik de voordeur achter me dicht trok. Maar echt eenzaam was ik niet. Nog niet aan de laatste windmolen op de Vesten kruisten Hollende Arts Didier en ik elkaar.

– Hey Kat! Waarheen loop je? Naar de Siphon? Ik ga mee.

En hij draaide zich om. Bij hem stonden al 26 kilometers van de geplande 40 op de teller. Als tieners roeiden we in dezelfde roeiclub in Dudzele. De BTR. Een vijftal jaar geleden ontmoetten we elkaar terug in een context van het lopen. Hij is een van de lopers die me deden overwegen om ooit een marathon te lopen. We praatten goed bij tot in Damme. Aan de brug keerde hij terug naar Brugge anders zou hij 50 km lopen als hij bij me bleef.

Hoe fijn het bijpraten ook was, de rust van alleen te lopen in de regen was magisch, ‘mentaal helend’ en versterkend. Runners high deed zijn intrede want ik was goed aan het lopen en ik genoot met volle teugen van de bomen, de polders, de rechte Damse Vaart, de regen en de stilte.

Plots bereikte ik de Siphon. Geen paling in het groen maar een gesloten, leeg restaurant. Als kind kwam ik hier zo vaak met mijn ouders, broer en zus. Mijn jongere broer en ik aten altijd steak au poivre. Als echte grote mensen.

Ik zou vandaag niet meer langs de Damse Vaart terugkeren, bedacht ik. Ik loop lekker een stukje langs de Stinker en de Blinker om dan tussen Damme en Oostkerke uit te komen op een polderpad naar Koolkerke. Dit is mijn heimat ondanks mijn leven in Antwerpen tot 2006. Het is nu pas dat ik hier kom lopen. Deze paden uit mijn kindertijd ken ik op mijn duimpje.

Alzo liep ik door Oostkerke en passeerde aan de grens met Koolkerke mijn ouderlijk huis in de gietende regen. Gelukkig was niemand thuis anders moest ik de verleiding om op te houden – het regent en ik ben kletsnat – weerstaan.

In Koolkerke-dorp na 17 km, stopte ik 3 minuten voor een power bar en wat water wegens knorrende maag. Daar sloeg ik rechts af richting Kruisabeele om zo via Sint-Jozef naar Brugge te lopen. Dat stoppen was echt dom want ik had het koud gekregen en het duurde tot kilometer 20 voor het gevoel dat mijn vingers gingen afvriezen weer weg was.

Toen ik aan de brandweer kwam, zat ik terug op het parcours van de Vesten. Nog steeds regen maar nog steeds runners high. En alzo liep ik 26K. De afstand die Didier achter de rug had toen we kruisten. Voor mij een record afstand voor het lopen. (Trail afstanden meet ik in Runkeeper als ‘stappen’ wegens de lagere snelheid eigen aan het trailen).

26 km in 2:43 met pauzes inbegrepen, 9,6 km/u. Ruim 1.800 kcal verbrand. Ik zal niet meer klagen.

 


Auteur: katrn

Hoi hoi! Doei!

2 thoughts on “26K regen”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s