26K regen

Zoals eerder beweerd, hou ik van lopen in de regen. Vandaag was niet anders. Op het programma stond een trage lange duurloop van Brugge naar de Siphon in Oostkerke (Damme) via de Vesten langs de Damse Vaart en terug, en dan de rest van de Brugse Vesten om te eindigen bij het vertrekpunt. Onderaan dit blogbericht vind je het kaartje met het gelopen parcours.

Je bent vrij lang geconfronteerd met jezelf als je lang in je eentje loopt. Eerlijk gezegd vind ik dat heerlijk en snak ik naar die momenten alleen in de natuur. Pure me-time.

Ik loop sinds een jaar nooit meer met muziek. Vaak zing ik dan de hele tekst van The Loneliness Of The Long Distance Runner in mijn hoofd. Van de geniale band Iron Maiden, verwijzend naar de gelijknamige film uit 1962. Een lied waarvan ik in mijn tienerjaren nooit had kunnen vermoeden dat het rond mijn veertigste zo zou beginnen koesteren.

The tough of the track with the wind and the rain that’s beating down on back…

 
Regenen deed het dus al toen ik de voordeur achter me dicht trok. Maar echt eenzaam was ik niet. Nog niet aan de laatste windmolen op de Vesten kruisten Hollende Arts Didier en ik elkaar.

– Hey Kat! Waarheen loop je? Naar de Siphon? Ik ga mee.

En hij draaide zich om. Bij hem stonden al 26 kilometers van de geplande 40 op de teller. Als tieners roeiden we in dezelfde roeiclub in Dudzele. De BTR. Een vijftal jaar geleden ontmoetten we elkaar terug in een context van het lopen. Hij is een van de lopers die me deden overwegen om ooit een marathon te lopen. We praatten goed bij tot in Damme. Aan de brug keerde hij terug naar Brugge anders zou hij 50 km lopen als hij bij me bleef.

Hoe fijn het bijpraten ook was, de rust van alleen te lopen in de regen was magisch, ‘mentaal helend’ en versterkend. Runners high deed zijn intrede want ik was goed aan het lopen en ik genoot met volle teugen van de bomen, de polders, de rechte Damse Vaart, de regen en de stilte.

Plots bereikte ik de Siphon. Geen paling in het groen maar een gesloten, leeg restaurant. Als kind kwam ik hier zo vaak met mijn ouders, broer en zus. Mijn jongere broer en ik aten altijd steak au poivre. Als echte grote mensen.

Ik zou vandaag niet meer langs de Damse Vaart terugkeren, bedacht ik. Ik loop lekker een stukje langs de Stinker en de Blinker om dan tussen Damme en Oostkerke uit te komen op een polderpad naar Koolkerke. Dit is mijn heimat ondanks mijn leven in Antwerpen tot 2006. Het is nu pas dat ik hier kom lopen. Deze paden uit mijn kindertijd ken ik op mijn duimpje.

Alzo liep ik door Oostkerke en passeerde aan de grens met Koolkerke mijn ouderlijk huis in de gietende regen. Gelukkig was niemand thuis anders moest ik de verleiding om op te houden – het regent en ik ben kletsnat – weerstaan.

In Koolkerke-dorp na 17 km, stopte ik 3 minuten voor een power bar en wat water wegens knorrende maag. Daar sloeg ik rechts af richting Kruisabeele om zo via Sint-Jozef naar Brugge te lopen. Dat stoppen was echt dom want ik had het koud gekregen en het duurde tot kilometer 20 voor het gevoel dat mijn vingers gingen afvriezen weer weg was.

Toen ik aan de brandweer kwam, zat ik terug op het parcours van de Vesten. Nog steeds regen maar nog steeds runners high. En alzo liep ik 26K. De afstand die Didier achter de rug had toen we kruisten. Voor mij een record afstand voor het lopen. (Trail afstanden meet ik in Runkeeper als ‘stappen’ wegens de lagere snelheid eigen aan het trailen).

26 km in 2:43 met pauzes inbegrepen, 9,6 km/u. Ruim 1.800 kcal verbrand. Ik zal niet meer klagen.

 


I ❤️ breakfast


Zouden alle ochtendmensen zo graag ontbijten als ik? Zonder ontbijt voel ik me als een iPad zonder internet, als een whisky zonder turf of als zeilboot zonder wind.

Het is zeker niet zo dat ik brood ban. Ik beperk het en vervang het door andere voedingswaren.

Vanmorgen was het een dikke snede vers gebakken volkorenbrood met curry zonnebloempitten spread van Zwergenwiese bedekt met velsla. Aangevuld door een smoothie van sinaasappel, appel en rode bessen uit de diepvries. Gewoon van de Colruyt. Niet alles komt van de lokale bioboer of de BioPlanet.

Morgen ga ik een lange duurloop doen. Daarom heb ik het gezin vandaag de hele dag mijn volle aandacht gegeven. Lekker ontbijt met participatie van de kinderen, luisteren, bemiddelen en adviseren in hun kwesties, bij wijze van uitzondering tomatensoep mét balletjes gemaakt (waarbij ik allerlei groenten in de kindermagen binnensmokkelde), grote ovenschotel met drie soorten groenten erin bereid, de grootouders over de vloer gehad voor de lunch, gaan shoppen met vier dochters en bijgevolg manlief laten indommelen in de zetel – ’t was veldrijden op tv -, gedanst in de living met de dochters die Drake en The Weeknd streamden.

Morgen dus ver lopen. Ik heb er zin in.

De zone

  
Vandaag bevind ik me in een intensieve werkdag na een lange werkdag met laatavondvergadering gisteren. Om 1u30 in bed, om 6u30 eruit. Kinderen schoolklaar maken en een snelle korte loop voor het werk. 

Snel was het niet, zoals je hieronder kan zien in de statistieken, maar er zijn genoeg andere, werkgerelateerde prioriteiten aan mijn hoofd dus geen tijd om te balen. Ik ben best tevreden met m’n loopje. Buiten de comfortzone ben ik niet geraakt. Dat kon ik niet opbrengen met een werkdag na de boeg en toch een zekere vermoeidheid.

  
In kilometer vijf werd ik even gestopt door een lopende ex-collega die ik jaren niet meer gezien had. Fijn om je tegen het lijf te lopen, Kristien!  

(En nu vlug verder werken.)

Lunchpauze ideaal om te sporten

  Er zijn veel dagen dat ik geen tijd heb voor een lunchpauze. In het beste geval prop ik dan al stappend of werkend een boterham in de mond. Soms is het een knorrende maag rond vier uur waardoor ik besef dat ik noch gegeten noch gepauzeerd heb.
Vandaag koester ik de luxe van anderhalf uur middagpauze. (Stel je voor!) 

De beslissing is snel gemaakt: Fietsen naar de BodyLifeStyle voor een flinke crosstraining. Douche. Terugfietsen naar het werk. Boterham. Helemaal klaar voor de vergadering. Gegarandeerd zonder het suffe klopje waaraan ik vroeger rond half twee wel eens aan kon lijden. Vol energie en goed gezind.

Wat doe jij tijdens je lunch break?

Steenbrugge

  
Chronisch te weinig slapen, niet weten wat eerst gedaan op het werk, beseffen dat mijn werk nooit af geraakt en ademruimte ontbreekt, schrik dat ik het werk niet kan bijbenen, het overzicht niet zien welk kind wat wanneer nodig heeft en bang zijn dat ik vandaag slecht zal lopen en me belachelijk zal maken met een trage marathon.

Dat antwoordde ik toen Runcoach.be me vroeg waarom ik ’s ochtends steevast angstig wakker word. Ik wéét dat ik geen redenen heb, dat alles onder controle is en m’n hartje alles heeft wat een mens wensen kan. Toch worstel ik vaak met angstaanvallen en een permanent aanwezige, angstige onrust. Lopen helpt maar soms ben ik te verkrampt om genietbaar te lopen. 

Geniet van het feit dat je ondanks de superdrukte drie kwartier gaat lopen. Buiten uitwaaien en al de rest even laten liggen. 

Zijn antwoord en het feit van al mijn bekommernissen even te benoemen, kalmeerden de onrust. 

Ik leg de lat niet te hoog maar soms voel ik me een mislukking due het zelf nog niet beseft. Gisteren merkte een overigens sympathieke collega op dat ik deze week wel erg weinig zou trainen en vroeg bezorgd of ik dan wel in staat zou zijn om ‘gedurende 3 uren te lopen tijdens die marathon’. Drie uren? I wish! Als ik minder dan 4’30” haal, dacht ik al tevreden te zijn. Voor mij was het genoeg om me af te vragen waarmee ik bezig ben. 

Enfin ik moet dringend mijn doelen herzien en blij zijn met wat ik heb en kan maar ik was niet tevreden met mijn training vandaag. Ik kan echt niet sneller lopen en steek het op allerlei externe factoren. Misschien moet ik gewoon aanvaarden dat mijn grens hier ligt. 

Ik liep langs het kanaal van Brugge naar Steenbrugge en terug. Daarbij viel ik net niet in het kanaal toen ik plots wegenwerkers op het jaagpad tegen kwam. Ik was snel op de grasberm gesprongen om niet in hun pas gegoten betonnen (?) wegdek te vallen. (Later op dag zag ik op Faceboek foto’s van een kennis die daar ook was gaan lopen rond hetzelfde tijdstip en minder geluk had. Hij was volledig in de beton gevallen.) 

Eigenlijk ben ik een gelukzak. 

Winterzon

36.jpgHelaas, deze foto met Runcoach.be is niet van vandaag maar van 2 zondagen geleden hoewel het weer deze ochtend identiek is en het lopen lonkt. Ik zit deze en volgende week tot over mijn oren in het werk en kan alleen maar dromen van lange duurlopen. Mijn trainingsprogramma is deze week bijgevolg maar magertjes.

Morgen een snelle loop van 45 minuten en vrijdag eentje van 30 minuten. Dat moet lukken om ingepland te krijgen. Tot hier mijn korte pauze. Ik duik terug in het werk.

 

 

Bomentunnel

  
Loop 2 uren, zonder te denken aan tijd of snelheid. Geniet van het parcours. Snelheid en afstand spelen hier geen rol. Met deze wijze woorden zond Runcoach.be me deze mistige ochtend op pad.  

Ik liep op de Brugse Vesten, nam een afslag aan de Damse Vaart tot Damme waar ik de brug overliep om aan de overkant terug naar Brugge te lopen.   

Dan deed ik de rest van de Vesten tot ik thuis kwam aan het Minnewater en Begijnhof. Of zoals ik vandaag aan m’n Brusselse vriendin uitlegde: ik loop vandaag de vorm van een lekstok. Nu zie ik aan het kaartje dat er al een hap uit gebeten is. 

Voldaan. Runners high.