Modder en heuvels

 Om het jaar af te ronden liep ik vanmorgen met Sofie een gezellige trail van Nieuwkerke naar Bailleul. We straalden daarna van contentement ‘dat we het toch maar gedaan hadden’.

  
  

Pitn en bultn

 Putten en bulten in de Heuvellandse weilanden die als beschermd monument van WO I onaangeroerd moeten blijven.

Vanmorgen had ik heuveltraining samen met Runcoach.be. Hij liet me 8 km lopen vanuit Dranouter dorp de Kemmelberg op. En af en op. Gemiddelde snelheid was 8,56 km/u met 205 hoogtemeters.

Het leukste was om zonder stoppen of stappen aan één stuk door de Kemmelbergweg op te lopen tot de top. Hellingen van 11 tot 20%.   Dit kadert in het sterker maken van de beenspieren om lange afstanden aan te kunnen. Heuveltraining is onderdeel van marathontraining. 

Vriendinnen loopje

 Zalig zijn de momenten dat het lukt om met een goede vriendin te lopen zoals deze ochtend op modderpaadjes aan de Kemmelberg. Sofie heeft net als ik 4 kinderen op de wereld gezet en is ook lector aan de associatie KULeuven maar dan in Leuven zelf.

We zien elkaar maar een aantal keer per jaar en ik kijk er steeds naar uit om samen te zijn en bij te praten. Ze loopt wekelijks 3x 10km. Pure me-time. We verstaan elkaar daar heel goed in. Met en zonder woorden. 

Lopen met stress

 In tal van sectoren is het voorbije jaar de werkdruk aanzienlijk toegenomen. Als voltijds lector in het hoger onderwijs deel ik hier ook mee in de klappen. Tegelijk besef ik hoe dankbaar ik mag zijn dat ik een leuke, goed betaalde job heb, hoe zwaar het soms ook is. Het is vooral de combinatie met een gezin die regelmatig voor stress zorgt. Combinatiestress noem ik dat.
De schrik om te crashen is voortdurend aanwezig door het veelvuldig over de limiet te gaan. Maar ik blijf stand houden. Sommigen reageren met ‘en dan ga jij nog lopen ook!’ wat bij mij verwijtend aankomt hoewel het waarschijnlijk niet zo is bedoeld. Soms wil je iets horen wat je onzekerheid bevestigt in plaats van de positieve kant van een boodschap te kiezen. Gelukkig ga ik lopen, denk ik dan. Het helpt tegen de stress. Altijd.

Maar als mijn lijf vol stress zit, loop ik houterig. Met gestokte schouders en alsof mijn benen een roestige schaar zijn die niet goed meer wil knippen. Vanmorgen was zo’n loopje. Toch voel ik dat het goed was om te lopen. Lopen verdrijft het verstikkende gevoel dat stress veroorzaakt en dat is heerlijk. 

Strandlopen

 20 km. Km 10: gedaan met genieten. Lege maag. Iemand trek aan m’n staart waardoor ik niet meer vooruit geraak. Km 16: straks mag ik naar de sauna. Km 18: ik ga huilen. Km 19: ik ben de slechtste loper ooit, belachelijk en ik zal nooit een marathon aankunnen. Een computerstem zegt: 20 km. Ik mag stoppen. Niet leuk maar de zee was mooi.

Kiezen


Elke dag moet je kiezen. Strategisch, tactisch en operationeel. Kiezen voor het ene is vaak iets anders moeten loslaten maar ik geloof niet in ‘kiezen is verliezen’. Ga voor je keuze. Geloof in jezelf.

Met een boeiende maar super drukke job en een groot gezin vinden velen het vreemd dat ik nog tijd vind om te lopen. Maar het is juist dankzij de levensstijl van het lopen dat ik de energie en veerkracht heb om beide te combineren. Dat ik niet veel tijd voor anderen dingen heb, is een gevolg dat ik er bij neem. Ik kan geen marathon-training van 4x per week lopen, volgen. Daarvoor heb ik geen tijd.

De keuze is gemaakt. Ik zou het liefst de marathon van Zeeuws-Vlaanderen lopen in Terneuzen op 16 april. Dan heb ik nog zondag om te recupereren voor ik maandag weer aan de slag moet.

Morgen ga ik weer 20 kilometer lopen. Op het strand. Dat heeft Runcoach.be mooi ingepland voor deze kerstweek: slechts 2x lopen.

Ik volg trouwens braafjes zijn advies op zodat ik blessurevrij kan lopen. Het is nooit een garantie maar het helpt. Na mijn loop van zondag ben ik helemaal niet stijf geweest. Geen harde kuiten, geen pijnlijke kont.

Hij raadde me af om met compressiekousen te lopen maar ze achteraf te dragen. Bij thuiskomst nam ik een ontspannend bad met jeneverbesolie. Beetje stretchen. Daarna de benen gemasseerd met tijgerbalsem en de compressiekousen aangetrokken en een rustige avond.

Benieuwd hoe ik me morgen tijdens het lopen zal voelen. Ik kan haast niet wachten om te starten.

Marionet

 Vandaag heb ik een trage duurloop van 20 kilometer achter de benen in de prachtige bossen en velden van Doomkerke, Kruiskerke, Aalter, Beernem en Wingene.

Het was lang geleden dat ik nog eens trailde en elk spiertje in mijn lichaam zijn best moest doen om het evenwicht te bewaren, te springen en de afstand vol te houden in de wetenschap dat het tempo maar laag lijkt voor wie nog nooit trail gelopen heeft.

De eerste 5 kilometers liep Runcoach.be met me mee om mijn looptstijl nog eens te evalueren. Ik startte te snel op het asfalt maar dat deed ik in de hoop mijn gemiddelde snelheid nog wat te redden want ik wist dat de zompige weides en de modderige bossen en boomwortels niet lief voor de benen zijn. Mijn plan was om sneller te lopen op elk stuk asfalt dat ik tegenkwam maar op den duur ging dat niet meer snel.

Hij raadde me aan te lopen als een marionet met denkbeeldige touwtjes tussen duimen en wijsvingers alsof bij elke armbeweging mijn voeten met koordjes omhoog getrokken werden.

Daarna liep ik alleen en genoot van de stilte van de bossen en de wind op de velden. De laatste 3 km haalde hij me terug in. Hij liep namelijk een lus van 25 km.

Dat laatste stuk vond ik fysisch en mentaal zwaar. Ik weet dat ik me zeker niet met hem mag vergelijken maar hij liep voor zijn doen erg traag om samen te kunnen eindigen. Dan voel ik me geen goede loper. Ik loop dan liever alleen om niet geconfronteerd te worden met het gigantisch verschil.

Toen we terug bij het vertrekpunt kwamen, zag ik dat het 19 km was in plaats van 20. Dat stemde me niet tevreden dus ben ik doorgelopen tot exact 20 kilometer.