Canitrail met Duitse Herder

Roodkapje met de wolf in het bos maar dan de niet-agressieve versie. Zo voelde ik me deze morgen toen ik 6 km trail running in de bossen van Stavelot deed met 170 positieve hoogtemeters en een gehoorzame hond naast me. Uiteraard aan de leiband.

Gedurende 38 minuten zoefden we over een bladerdek met boomwortels en rotsblokken. Zelfs in de technische afdalingen liep ze perfect naast me zonder trekken. Ik was heel benieuwd hoe ze zich zou gedragen en vreesde op voorhand dat ze me naar beneden zou trekken maar ze bleef trouw naast aan mijn linkerzijde geleid door mijn tempo.

Dit is de eerste keer dat ik met een hond ben gaan rennen. Het smaakt absoluut naar meer! (Waar is de tijd dat ik bang was toen ik honden op mijn loopparcours ontmoette?)

Marathon van Gent in balans

Twaalf weken geleden startte ik met een marathonplan. Vier en soms vijf looptrainingen plus één core power sessie per week zag ik absoluut zitten. Het enige wat na week 5 drastisch gewijzigd moest worden, waren de andere sportactiviteiten. Een week met ook nog badminton, kajak en mountainbike deed een alarmbelletje rinkelen dat ik mijn lijf zou oververmoeien.

Deze keer wilde ik een goede marathon lopen zonder de fouten die ik bij de twee vorige gemaakt had. Ik wilde niet oververmoeid en stijf van de stress starten. Ik wilde niet al mijn pijlen verschieten door een te snelle eerste helft. Ik wilde deze keer niet overgeven onderweg. En ik wilde vooral heel veel genieten van de trainingen. Enjoy the journey and the destination. Lopen op lange afstand is een mentale sport.

En zo geschiedde. Voor het eerst was ik helemaal klaar voor de marathon. De coach was ikzelf. Mijn schema had ik netjes afgewerkt, ik stond scherp met een vetpercentage dat naar 22% gezakt was, een verhoogde spiermassa en een BMI van 23. Nooit eerder was ik zo in topvorm door de prima balans die ik gevonden had.

En toch is het met een klein hartje dat ik gisterenmorgen om 8u15 uit de auto stapte aan de Topsporthal in Gent. Pieter had me gebracht en zou veel later op kilometer 30 met loopvriendin Els gaan supporteren. Het was ijskoud dus ging ik vlug naar binnen om mijn borstnummer af te halen. Nog drie kwartier om alles te regelen en praatjes te maken met bekenden.

Mijn zus en metekindje namen de bagage van de lopers in ontvangst en ik was blij hen te zien. Veel hallo’kes met lopers, supporters en mijn sympathieke studenten Sportmanagement die kwamen helpen. Een snelle oe-ist met de organisator. Nog een halve liter water en een banaan naar binnen werken. Plots zag ik Petra uit Antwerpen en was het bijna 9u. We zouden trachten samen te lopen. Tijd voor een laatste stress-plasje en vlug naar de startbox. Het was vier graden met een ijzige wind. Gelukkig was het 8u58 dus we zouden weldra starten en ons warm lopen.

Helaas pindakaas. 9u20 en we stonden blauw van de kou te huppelen in de startbox terwijl mijn brein het energieverlies in kaart probeerde te brengen. Een half uur huppelen = minder energie om te lopen… Mijn lijf wou warmte en dat was prioritair. Om 9u30 stonden alle marathonners te drummen aan de ingang van de Topsporthal om zich binnen te verwarmen. We hadden de boodschap gekregen dat de start uitgesteld was tot 10u. De politie gaf het parcours niet eerder vrij.

Geen paniekgevoel maar wel denken: ‘O neen, mijn ontbijt was afgestemd op starten om 9u. Mijn banaan ook. Daar gaat mijn voedingsplan…’ Ik had zo mijn best gedaan om mijn glycogeenstapel te optimaliseren. De man met de hamer rond km 25 wou ik grotendeels om de tuin leiden. De hongerklop een beetje kleiner maken. Dan nog maar een banaan gegeten, water gedronken en een allerlaatste keer plassen. Ik zou braafjes en getimed mijn sportvoeding slikken onderweg. En nooit stoppen.

We startten eindelijk om 10u en ik heb het nooit meer warm gekregen maar niets zou me dwarsbomen om een goede marathon te lopen. Het was koud en winderig maar de zon scheen en het pittig parcours was heel mooi. Veel single tracks in gras, bosgrond, grindwegen en ook asfalt. Fikse klimmetjes op het einde maar daar hou ik van.

De eerste 25 kilometers heb ik me voortdurend ingehouden. Mijn bilspieren waren te koud om te durven versnellen en mijn vrees om mijn vermogen vroegtijdig op te branden te groot. Ergens halverwege had ik Petra losgelaten en ik had geen idee of ze voor of achter me liep maar we wisten dat we samen zouden starten en dan wel zien en ons eigen lichaam moesten gehoorzamen. Een marathon loop je alleen in je eigen cocon.

Net voor km 26 was hij daar. De man met de hamer. De glycogeen was op en de overschakeling naar vetverbranding gebeurde. Mentaal en fysisch is dit een onvermijdelijke, lastige fase. Ik wist dat ik nu moest doorbijten tot km 32. Dat deed ik dan ook. Niet luisteren naar je hoofd dat wil stoppen. De benen wil immers doorlopen. Gelukkig liep ik dan een paar kilometers samen met ultraloper Victor.

Op km 30 stonden Pieter en Els. Els begon te lopen en praatte zachtjes op me in. ‘Goed bezig! Je kan het! Niet naar de helling maar naar de grond kijken!’ Ze liep mee tot het einde.

Gelukkig kreeg ik op km 32 mijn tweede adem en ik wist dat ik het zou halen in minder dan 4:30. Toch nog goed doseren. Nog een aantal lopers voorbij steken.

Op km 37 stond Anja te supporteren. Blijkbaar kent zij een aantal lopers uit de loopgroep van mij zus. Ze maakte foto’s van mij en Els waarvoor ik haar dankbaar ben.

Plots had ik 40 km gelopen. Ze hadden ons niet gespaard met nog een zeer pittig einde. Nog klimmetjes en dan een zalige hoge berm met bosgrond die uitkwam achter de Topsporthal. We liepen de hal vol publiek binnen en dat was magisch mooi. Ik sprintte over de finish en vloog in de armen van mijn zus die achter de lijn stond. High five met Els die zo lief was de laatste 12,195 km aan mijn zijde te lopen. Ik had 4:18:11 gelopen.

Derde keer, goede keer. Missie volbracht!

To blog or not to blog

Een gezond post-run ontbijtje met aardbeien na een nuchtere ochtendloop. Lekker vroeg om de hitte op haar snelheid te pakken en proberen voor te blijven. Hoewel, om 8u droop het zweet al van mijn lijf.

Waarschijnlijk is dit de laatste blogpost maar ik sluit niets uit. Mijn buikgevoel zegt dat het bloggen over lopen, mountainbike en kajak voorbij is.

Iets kalmere weken zijn nochtans aangebroken. Het academiejaar is onderbroken door verlof en ik heb mijn postgraduaat Digital Marketing mooi gehaald. Voor SEO doeleinden hoef ik niet te bloggen en ik ambieer content noch influence marketing. Vanaf nu richt ik mijn pen exclusief professioneel op SEA, vakliteratuur marktonderzoek (reviews en materiaal ontwikkeling) en digitale marketing strategie.

Maar dus eerst nog een blogje.

Ik ben letterlijk mijn nieuw sportmaatje tegen het lijf gelopen. We lopen, mountainbiken en kajakken samen. Met twee is dat nog zoveel leuker. Deze blog eindigt met enkele beelden. De rest van het verhaal gaat niet euh digitaal. 🙂

(Dit is niet mijn nieuw sportmaatje. Dit is collega Peter met wie ik de Triatlon Door Brugge deed. Hij zwom en fietste. Ik liep.)

Hier is mijn sportmaatje:

See you on the trails!

Plogging

Als iedereen voor zijn huis veegt, is de hele straat netjes. Of zoiets. Vanmorgen had ik een uurtje tijd voor een loopje. Omdat er tegenwoordig veel te doen is rond plastic aanvallen, wou ik eens hip doen en van plogging doen. De term komt overgewaaid uit Zweden. Tijdens het lopen, raap je afval op dat je meeneemt in een vuilniszak of in een openbare vuilnisbak deponeert.

Nieuw is dat niet, ik ruim wel vaker zwerfafval op maar meestal niet tijdens het lopen. De volgende keer zal ik loophandschoentjes aantrekken want het gaat tenslotte vooral over vuiligheid in de straatgoot.

Het eerste verdwaalde boodschappentasje vond ik in mijn straat. Hup, de vuilbak in. Er volgden nog veel verpakkingen. Plastic netzakjes voor citrusvruchten, frisdrankflessen, frietbakjes en servetten. Plogging is goed voor de omgeving en je billen want je scoort een behoorlijk aantal squats zelfs in een propere stad als Brugge.

Op de Vesten vond ik niets en deed ik wat heuveltraining bij de molens. Over een kleine vier weken ga ik immers met een collega gaan trail lopen in Kluisbergen. Ik moet toch een beetje in form zijn of ik geraak niet op een deftige manier op de heuveltoppen van de Vlaamse Ardennen.

Weather forecast for May

Weather forecast for May

https://trailrunexpeditions.wordpress.com/2018/04/29/weather-forecast-for-may/
— Lees op trailrunexpeditions.wordpress.com/2018/04/29/weather-forecast-for-may/

De trail run expedities in Groenland starten binnenkort en ik zal er dagelijks over bloggen vanuit België. Hoe dit kan, lees je hier.

Als het strand roept

Als het strand je al enkele weken roept maar je geraakt er niet omdat je dan een uur transport moet incalculeren waardoor je dag een uur minder telt om te besteden dan stel je het strandlopen uit. Tot Paasmaandag bijvoorbeeld want dan is het toegestaan om zonder schuldgevoel te studeren noch te werken.

Op Pasen vroeg Peter doodleuk of ik de volgende dag een 20 kilometer wou lopen op het strand van Nieuwpoort. Naar Koksijde en terug. Ewel ja, waarom niet?, dacht ik. De oudste dochter moest ik toch al gepakt en gezakt wegbrengen op om scoutskamp te vertrekken, de helft van de tweeling was bij de grootouders, de andere helft had met een vriendin afgesproken en de oudste ging studeren. Of zoiets.

Let’s go!

Het was erg lang geleden dat ik op het strand had gelopen en ik had opgeworpen dat het traag zou moeten gebeuren anders zou ik in de helft opbranden. Maar Peter sprak over een tempo dat met het mijne overeenkwam dus ook hier was geen enkel excuus om het niet te doen.

We liepen over zand en golfbrekers en rechtdoor de plassen. Één plas had toch een verrassing in petto. Drijfzand. Ik wil niet weten wat daar allemaal inzat waardoor het aan mijn broek bleef kleven.

Gespreksonderwerpen ontbraken niet. Naast de usual stuff over kids en lopen, ging het over cliënt touch points, CRM, loyaltyprogramma’s en netwerken. Omdat we om 11u starten en ik om 7u ontbeten had, nam ik voor de zekerheid op de middag een oppeppend gelletje. Of het een beetje geholpen heeft, wie zal het zeggen, de laatste twee kilometer zat ik er toch door. Ware het niet dat Peter speciaal tot en met de laatste 100 meter meegelopen heeft terwijl hij eigenlijk al had kunnen afslaan naar hun appartement, ik was voorzeker gestopt na 18 km om de rest te wandelen.

Daarna had ik een dubbele volkoren boterham met kaas en komkommer als lunch en runners high voor de rest van de dag. Deze Katrien is weer een stapje dichter bij haar sportief doel. Duursporten blijft een work in progress.