Wat als je een ijsbeer ontmoet en meer vragen voor Dixie Dansercoer

Mooi interview met Dixie Dansercoer. Over Trail Run Expeditions in Groenland.

Fit Met Lien

Dag Dixie! Welkom bij Fitmetlien.com. In mei trek ik met jullie (Dixie en Dominiek) richting Groenland voor 5 dagen loop- en vriesplezier! Natuurlijk heb ik daar duizend vragen bij en doe ik het (eerlijk gezegd) ook een beetje in mijn broek als ik eraan denk. Vergeef me daarom deze gênant eerlijke vragen! Als ik ermee zit, mijn lezers vast ook! Hier gaan we!

Van Dominiek hoorde ik dat je een fanatiek loper bent (uiteraard). Hoe is die passie ooit voor jou begonnen?
Het is allemaal zeer organisch gegroeid: al lopend in de bossen rondom mijn ouderlijk huis in Linden, al dan niet met de scouts spelenderwijs of gewoon zin om te gaan lopen, waarschijnlijk onder de indruk van onze toenmalige Olympiers. Eéntje daarvan was Willy Polleunis, die ook in Linden woonde en elke zondag liepen wij samen, wat voor mij natuurlijk een enorm privilege was en waarbij ik als…

View original post 1.609 woorden meer

Back in the running

Vanmorgen vrij vroeg was het eindelijk zo ver. Het moment was aangebroken om na 7 weken loopstilte me terug aan een loopje te wagen.

Om half zeven in een short die ik in de Pyreneeën kocht en met twee bovenlagen en buff rond de hals zette ik aan. De stad sliep nog en het was frisser dan ik gedacht had maar dat vond ik best grappig. Ijzige vingers konden me niet deren. Daarvoor was ik te zeer in mijn nopjes. Ik genoot van de koude lucht op de warme blote huid van mijn benen. Dit had ik gemist.

Geen idee welk tempo aan de orde was maar ik hield me rustig zoals Runcoach.be had opgedragen in de hervatte wekelijkse coaching. De vijf kilometer waren zo om en achteraf hoorde ik van hem dat hij gedacht had dat ik me niet aan deze afstand zou houden maar het dubbele zou lopen. Nee hoor, ik moest immers op tijd in de zaterdagles geraken.

Ik was zo content dat ik terug kon lopen, dat het voelde alsof ik nooit was gestopt en dat ik mijn eerste vijf km in 28 minuten zou afwerken, was een oppeppende extra. Yes!

Thuis heb ik goed gestretcht en dan mijn reeksen planking en burpees afgewerkt. In het filmpje kan je zien wat ik daarbij doe. Core stability was een van de weinige trainingen die ik tijdens mijn looppauze onderhield. In de kerstvakantie heb ik ook twee keer 40 km gemountainbiked maar daar hield het mee op. Geen kajak, geen zwemmen, niets. 😶

<<<

Nog nooit zat ik daarna zo gefocust in de les. Als het van mij afhangt, pik ik elke ochtend zo’n nuchter loopje om de dag te beginnen. Maar nu moet ik wachten tot donderdag van de coach. Dan mag ik acht kilometers malen.

En mijn voeten? Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik wel iets voel onder mijn hielen maar ik zal het lopen zeer voorzichtig terug opbouwen. Beloofd.

Herrijzen

Het dateert van 7 december dat ik nog eens heb gelopen. Door omstandigheden waaronder oververmoeidheid en half ziek zijn, liep ik daarna zo’n tien dagen niet meer. Mijn voeten deden minder pijn en ik besefte dat een zevental weken wachten met lopen een oplossing zou kunnen bieden voor de vervloekte hielspoor die beide voeten een verbrijzeld gevoel gaven dat me bij momenten ’s nachts wakker hield. Een looppauze is alles behalve leuk maar was noodzakelijk. De kilo’s besluipen me en de moed is zoek maar de voeten moesten genezen.

Morgenochtend breekt het tijdstip aan dat ik voorzichtig terug van start ga met een vijfkilometerloopje. Mijn loopuitrusting ligt klaar naast bed, mijn wekker staat om 6u15, mijn blogje sluit ik snel af om in dromenland te duiken. Waar geen hielspoor bestaat en overal heuvels, bergen, bossen, duinen en stranden zijn om eindeloos te door te rennen.

Gezonde geest & een gezond lichaam: Dominiek De Meulemeester

Hear, hear, ons Runcoach.be in een interview. Naar aanleiding van Sunday Runday op 10 december waar hij een van de sprekers is.
Deze fijne dag vol eten, lopen, praten en kennismaken vindt plaats in Jezus-Eik. Haast je voor de laatste plekjes. Vrijdag waren er nog vier plaatsen beschikbaar.

Fit Met Lien

Misschien zag u het nog niet, maar op zondag 10 december organiseer ik samen met toploper Peter De Groof een heerlijke loopdag in Jezus-Eik! Sunday Runday! Een van onze workshops focust op mentale weerbaarheid (bij het lopen) en zal gegeven worden door een loperscoach om U tegen te zeggen! Dominiek De Meulemeester licht vandaag al een tipje van de sluier op over zijn passie voor (trail)lopen, gezond eten en mentaal welzijn! Ik beloof u dat u na dit interview een beetje meer zen bent (of op z’n minst een toertje gaat rennen en dat uiteindelijk wordt!) 

Dag Dominiek. Ik ken jou vooral als loper, maar je bent daarnaast ook een (mental) coach. Voor wat voor soort training kunnen we bij jouw bedrijf runcaoch.be terecht?
Lopen zit er al van kinds af aan in en is de laatste 12 jaar een ware levenswijze geworden, vooral sinds ik traillopen ontdekte. Ik begon…

View original post 1.863 woorden meer

Eindelijk weer strandlopen

Hier volgt nog een voorbeeldje dat kiezen verliezen is.

Vorige herfst en winter brachten Runcoach.be en ik om de twee weekends door op een zeiljacht in Oostende. Zo konden we trainingen op het strand houden, een van de vele geneugten van de loopsport. Maar mijn keuze om te leren ‘spectaculair’ offroad mountainbiken in de Ardennen impliceerde een hoge aanwezigheid van mezelf in de Ardennen. Super maar ten koste van de winderige strandloopjes op het liefst harde zand van Oostende en naburige gemeenten.

In mijn FB-loopgroep Runcoach.be | Lopen in Oostende was het hierdoor stilletjes in de lente, zomer en begin van de herfst maar vorige week postte ik de oproep om zondagochtend 15 km te gaan lopen op het strand. Serge en Lieven pikten hierop in en waren deze ochtend present.

De zon weerspiegelde een intens helder licht in de ondiepe plassen. Voor we het beseften hadden we ruim 8 km gelopen over golfbrekers en strand. Omkeren en teruglopen.

Ik liep traag maar zij vonden dat niet erg. Ik wel. Mijn linkerzitbeen doet pijn, sinds december. Mijn voeten doen pijn sinds juli in stijgende lijn qua intensiteit en frequentie. Het kan bijna niet anders dan hielspoor zijn. Voortdurend doen ze pijn, ook als ik niet ren en zelfs ’s nachts in mijn bed. Het went, net als de zitpijn maar subiet verslijt mijn lichaam tot ik niet meer kan hardlopen en wat dan? Actie is hier op zijn plaats.

Runcoach.be zal bekijken wat ik best doe. Wordt vervolgd.

De keikop

Vanmorgen startte ik om vijf voor acht een loopje want om acht uur hadden Daniel en ik afgesproken, op de plek van deze foto, om rond Brugge te lopen. Brugge is een ei met een extra looplus.

Als ik niet had afgesproken dan was ik zeker niet vertrokken. Ik was moe – surprise – en mijn lijf was gisteren in de late avond deskundig gekraakt door Osteo Tom. Hoe super die man dat steeds doet, toch blijft dat bij mij een paar dagen in het lichaam hangen.

Onmiddellijk waarschuwde ik Daniel dat het geen snelle loop zou worden. Het werd lopen met zuchten en blazen. Ik probeerde me te concentreren op de kano-verhalen en niet toe te geven aan de duivelsverzen in mijn brein die de spot dreven met mijn slepende loopstijl op deze donderdagmorgen.

Na 8,5 ellenlange kilometers kwamen we aan de Coupure waar Daniel moest afslaan en de duiveltjes stelden voor om het resterende stuk te wandelen. Omdat het lopen me zo moeilijk afging, koos ik resoluut een andere optie. Ik zou doorlopen tot ik 10 km had.

Peanuts in andere omstandigheden dus zo bijzonder was dat niet. Maar in deze context van balen borrelde dus weerstand tegen het belemmerende brein op. Ik weigerde me over te geven aan de gemakkelijkste keuze (stoppen) maar bundelde mijn hele wezen tot een innerlijke kracht die korte metten maakte met dat flauwe getrut. Het zouden 10 kilometers worden in 62 minuten. Punt uit.

Knipsel

Sparkles

De voorbije week heb ik drie keer gelopen en één HIIT-training gedaan. Een tijdje terug zou ik balen dat het niet genoeg is om mijn onrustige innerlijke mens te temmen maar nu geniet ik van elke minuut dat ik buiten ben en kan rennen in plaats van moeten, moeten, moeten. Hoe leg je uit dat het mogen gaan lopen in hectische tijden die je met huid en haar opslokken, een zegen is die ervoor zorgt dat je stand houdt in de storm?

Om te beginnen word je tijdens het lopen heerlijk volledig met rust gelaten. Geen e-mails, geen mag-ik-eens-iets-vragen, geen zou-je-hiermee-kunnen-helpen, geen was plooien, niet opruimen, geen puberstreken, geen negatieve berichtgeving.

Ondertussen kom je buiten, liefst in velden en bos, om zuurstof te ademen en een overvloed aan herfstkleuren en -geuren tot je te nemen. En kleine zoogdiertjes voorbij te zien stuiven. Invasief exotisch of niet, ik vind het romantisch, melig als ik ben.

Bovendien verbrand je de nodige calorieën en is een mens niet gemaakt om stil te zitten, iets wat in moderne tijden met schermen alom en virtuele werelden te veel gebeurt. Je neemt plaats voor je al dan niet mobiele monitor en voor je het weet heb je uren gezeten. Zitpijn krijg je er gratis bij. In mijn geval heb ik na tien minuten prijs. Een schouderblessure desnoods als je foutief de muis bedient. Om maar te zwijgen over de ogen.

Als je in aangenaam gezelschap loopt, komt het sociaal beestje ook aan zijn trekken. Dan ben ik in mijn contact met anderen eens niet de docent, de mama of digitale marketing machine van Runcoach.be maar gewoon mijn lopende zelve.

Donderdagmorgen voor het werk liepen we met drie de toer van de Brugse Vesten. Daniel van de kajak-club, Joke en ik. Heel tof want ik luisterde graag naar zijn Stockholm must sees voor Joke en de kano-avonturen van het voorbije weekend in Frankrijk. Dat ze ver moesten rijden om het water te vinden. En de vooruitzichten op het club weekend in de Ardennen en een 150 km lange kanotocht in Zweden die hij deze zomer wil maken. Ofschoon ik niet meekan op de weliswaar prachtige meerdaagse uitstapjes met de club, voel ik mij daar toch erg welkom. Het is een warme, gezellige bende en ik voel mij daar thuis.

Zaterdagmorgen liepen Kristie en ik haar vaste parcours van thuis. Voor mij helemaal nieuw en verrassend mooi. We liepen langs de reusachtige gevangenis naar het zeekanaal in de buurt van Varsenare langs vurige astervelden en dan door de Koude Keuken op een Finse piste. Ik was daar nog nooit geweest en kende die locatie enkel van naam omdat de kinderen er soms gaan sporten met school en ik onlangs een halve belofte maakte om daar eens te gaan badmintonnen. Neen, vergeet niet wat ik beloof maar veel geduld is aan de orde.

Vanmorgen hadden we met een vijftal loopmaatjes een afspraak in het bos. Toen ik om kwart na zeven op mijn telefoon keek, zag ik de eerste annulering, dan algauw de tweede en tegen vertrektijd de derde. Geen idee of dat was omdat het zaterdag te leuk was geweest of omdat het katten en honden regende. Onze zaterdagavond was fantastisch leutig geweest met vrienden en de kinderen op een scoutsfeest en de regen is natuurlijk voor iedereen even koud en nat. Geen probleem natuurlijk, maar wel spijtig want ik keek er naar uit om in het ongeveer zelfde olijke gezelschap van vorige zondag te rennen in de Brugse bossen. Moe en harde regen of niet, niets zou mijn strak plan in de weg staan. Ik haalde met binnenpret – zie foto bovenaan – mijn stalen ros van de koer om naar Tilleghembos te rijden waar Annelies – hopelijk – als enige overblijver zou verschijnen. Want afzeggen is soms toevallig doch tevens besmettelijk.

Ik hulde me in regenbestendige kledij voor de fiets en kwam met kletsnatte voeten aan in een leeg bos met lege parking. Misschien was ik toch de piekenzot van ‘t spel…

Net toen ik in mijn eentje zou aanzetten, reed een lichtgrijze auto de parking op. Annelies en haar echtgenoot Michael stapten uit. Alzo werd het een modderige bosloop met drie. Annelies trok na een zestal kilometer aan het treintje want zij liep iets te snel voor haar man en ik om haar tempo te kunnen aanhouden. Ik denk dat we heel goed zuurstof en herfsttaferelen konden bijtanken. Dat ik de rest van de dag na een warm bad opruimde, de was deed en streek, was helemaal niet erg. Integendeel.